Toen hij nog maar een kind van vijf was, stuurde zijn lerares Vadim Repin voor de eerste keer naar een wedstrijd, die van de plaatselijke muziekschool in Novosibirsk (Siberië). Hij won de eerste prijs . Twaalf jaar later, in 1989, stond Vadim Repin op het podium van het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, en won opnieuw de eerste prijs. Dit keer van de Koningin Elisabethwedstrijd. In luttele jaren was hij uitgegroeid tot een van de beste violisten ter wereld. Sindsdien is Repin nooit meer uit de belangstelling geweest. Hij maakte een heleboel opnames en treedt op met de allerbeste orkesten en kamermusici.
...

Toen hij nog maar een kind van vijf was, stuurde zijn lerares Vadim Repin voor de eerste keer naar een wedstrijd, die van de plaatselijke muziekschool in Novosibirsk (Siberië). Hij won de eerste prijs . Twaalf jaar later, in 1989, stond Vadim Repin op het podium van het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel, en won opnieuw de eerste prijs. Dit keer van de Koningin Elisabethwedstrijd. In luttele jaren was hij uitgegroeid tot een van de beste violisten ter wereld. Sindsdien is Repin nooit meer uit de belangstelling geweest. Hij maakte een heleboel opnames en treedt op met de allerbeste orkesten en kamermusici. Vadim Repin: 'Die wedstrijd toen ik nog heel klein was, heeft mij het succes doen proeven. Ik herinner me nog heel goed dat mensen voor mij applaudisseerden. Dat veranderde mijn ingesteldheid. Ik wilde steeds beter doen. Maar roem is geen obsessie voor mij. Ik sta er zelfs niet meer bij stil.' Het succes is hem inderdaad niet naar het hoofd gestegen. Hij lijkt in die twintig jaar zelfs niet verouderd, op wat grijs aan zijn slapen na. Opvallend is zijn brede glimlach en uitstekende humeur. Hij heeft dan ook alle reden om gelukkig te zijn. Repin ondertekende onlangs een exclusief contract bij Deutsche Grammophon (DG), waardoor hij naar hartenlust met gelijken kan musiceren en opnemen. Zijn eerste cd bij het gele label kwam vorig jaar uit: kamermuziek van Sergej Taneyev (met Ilya Gringolts, Nobuko Imai, Mikhail Pletnev en Lyn Harrell). Op zijn tweede cd speelt hij aan de zijde van de Wiener Philharmoniker onder leiding van Riccardo Muti, en met de legendarische Martha Argerich aan de piano. Op de een of andere manier slaagt hij erin iedere vorm van drama uit het Vioolconcerto te bannen, en zelfs in de gekwelde Kreutzersonate de schaduwen te verjagen. Repin: 'Deze verbintenis met DG betekent heel veel voor mij. Ze geeft zekerheid op langere termijn. Ik ben blij ze te mogen bekronen met het Vioolconcerto van Beethoven, een heel bijzonder concerto. Tot mijn achttiende had ik alle grote concerto's gespeeld: Mendelssohn, Tsjaikovski, Sibelius, Bruch... maar Beethoven was nooit een must, noch voor concerten, noch voor wedstrijden. Maar je bent niet compleet als je het Vioolconcerto van Beethoven nooit voor publiek hebt gespeeld. Op een bepaald moment, ik was de twintig al voorbij, voelde ik de fysieke behoefte om het te gaan instuderen. Yehudi Menuhin was mijn eerste toehoorder. VADIM REPIN: Menuhin was een voorbeeld voor me. Onze gesprekken, vaak in het vliegtuig, gingen niet zozeer over de viool als wel over de opofferingen en de geneugten van het muzikant zijn. Die 'opleiding' was een zegen voor mij. Toen ik voldoende voorbereid was om het Vioolconcerto van Beethoven voor het publiek te spelen, ben ik naar hem toegegaan om raad. Menuhin maakte immers deel uit van een grote traditie waar ik van doordrongen was. Ik kende zijn interpretaties sinds mijn kindertijd, toen mijn Russische leraar mij 's avonds historische opnames liet beluisteren: Stern, Heifetz, en ook Menuhin. REPIN: Hij sprak weinig, maar deed veel voor. En als hij sprak, ging het over heel concrete zaken in de partituur, zoals 'hou je boog in de gaten als je die noot speelt'. Hij was erg veeleisend. Zo zei hij bijvoorbeeld: 'Over zes dagen is er een concert. Leer tegen dan La Campanella van Paganini.' Of: 'Je hebt nu twee weken tot een concert om op eigen houtje de 2e Partita van Bach in te studeren. Ik kom luisteren.' Het belangrijkste wat ik bij Bron heb geleerd is technische moeilijkheden te overwinnen. Alles was gebaseerd op discipline. Vanaf de eerste dag leerde ik in alle 15 toonaarden te spelen. En sommige zijn beestig moeilijk! Maar na vier maanden speelde ik ze allemaal foutloos. Bron leerde me de vingerzettingen, en daarna verplichtte hij me ze te spelen in twee of drie andere vingerzettingen. Als tienjarige ben je erg afhankelijk en beïnvloedbaar en imiteer je veel. Pas later komt dan het moment dat je je losmaakt en wordt interpretatie belangrijk. De Koningin Elisabethwedstrijd was voor mij dat keerpunt. REPIN: Die Russische traditie wordt bepaald door twee dingen: opleiding en toewijding. Toewijding, dat slaat op de mate waarin de viool belangrijk wordt in je leven. Zonder honderd procent toewijding behoor je niet tot de Russische traditie. REPIN: Over tempo discussiëren met Martha is inderdaad onbegonnen werk. Je moet met je instrument 'spreken' en zo een dialoog aangaan. En het is een mooie dialoog als beide partners over voldoende sensitiviteit beschikken. We hadden verschillende dagen voor de opname om samen te studeren. Het was een fantastische tijd. We speelden veel, praten was er niet echt bij. En dan kwam het moment van de opname, en in één avond stond het erop. REPIN: Ik ben nog altijd nerveus als ik het podium op ga. Je hebt maar één kans, je moet het stuk in één keer spelen. Nervositeit komt precies doordat je je daar bewust van bent. REPIN: Ja, waar sta je dan allemaal aan te denken, hè? Aan van alles, maar toch denk je vooral: hoe ga ik die octaven allemaal mooi voor elkaar krijgen? Voor pianisten is een octaaf spelen iets van niets, maar voor een violist is het horror. Beethoven was een pianist, geen violist. Dus hij schreef maar octaven, en toonladders en arpeggio's. En als violist moet je die dan spelen alsof het makkelijk is. Vergeleken daarmee is Paganini kinderspel. In het Beethovenconcerto kun je je echt nergens achter verbergen. REPIN: Toen mijn zoontje een dag oud was, moest ik 's avonds in Parijs zijn om met Kurt Masur het Vioolconcerto van Beet-hoven te spelen. En terwijl ik speelde, zaten er plots veel meer emoties in dat concerto dan ik ooit ervaren had. Het was plots een heel ander concerto. Een concerto vol zon en geluk. CONCERT: 27 JUNI, BRUSSEL BOZAR (20U): VADIM REPIN EN BRUSSELS PHILHARMONIC O.L.V. MICHEL TABACHNIK IN HET VIOOLCONCERTO VAN LUDWIG VAN BEETHOVEN. CD: BEETHOVEN: VIOOLCONCERTO/KREUTZERSONATE DOOR VADIM REPIN, MARTHA ARGERICH, WIENER PHILHARMONIKER O.L.V. RICCARDO MUTI (2-CD DG 477 6596) DOOR GREET VAN 'T VELD