Op de toog ligt de weekendeditie van de Luikse krant La Meuse. Op de voorpagina een foto van een kalende man met zwarte, puntige wenkbrauwen en een starre blik. Daarnaast een foto van een lachende nette man met witte tanden. Het onderschrift zit verstopt onder de plooi van het papier.
...

Op de toog ligt de weekendeditie van de Luikse krant La Meuse. Op de voorpagina een foto van een kalende man met zwarte, puntige wenkbrauwen en een starre blik. Daarnaast een foto van een lachende nette man met witte tanden. Het onderschrift zit verstopt onder de plooi van het papier. Nooit eens in de roos. Vogelpik. De mannen leggen de pijltjes op de krant. Bestellen nog een pint. Laurence is nieuw achter de bar. Chantalle, die al jaren in het café werkt, maakt haar wegwijs. Chantalle is niet veel veranderd. Ze drinkt nog altijd mazout. Ze bezit de gave de tijd weg te kunnen blazen. Ze rookt nog altijd sigaretten. Als ze lang terug moet denken, vergaat haar sigaret tot as. 'Hun foto hangt er nog altijd', zegt ze. 'Ze is ingelijst.' De klok geeft nog de wintertijd aan. Ze hangt er al jaren. Iedereen is vergeten hoe die azuurblauwe klok met Chinese tekens ooit in het café is terechtgekomen. Iedereen heeft er weleens naar gekeken. Ook die nacht die niemand hier zal vergeten. De nacht van de braderie in 2006. De nacht waarin het springkasteel voor het café stond. Toen de cafébaas Tito samen met zijn vrouw Je t'aime moi non plus playbackte. De nacht waarin Thierry en Catherine met hun kinderen naar het café van oom Tito waren gekomen. De nacht waarin Ait Oud, de vriend van Christelle die toen bij Tito achter de bar stond, was langsgekomen. De nacht waarin Stacy en Nathalie, de kinderen van Thierry en Catherine, voorgoed verdwenen. Bijna twee jaar later is er zoveel meer geweten. De lijken van Stacy en Nathalie zijn teruggevonden onder een riooldeksel aan de spoorweg, nog geen tien minuten wandelen van hier. Ze waren zwaar toegetakeld. Het water had de meeste sporen die naar de dader zouden kunnen leiden weggewist. Hoofdverdachte Ait Oud, al eerder beschuldigd van zedenmisdrijven, blijft ontkennen. Op de kleren en in de wastafel van Ait Oud werden sporen van planten gevonden die groeien op de plek waar de twee kinderlijken werden ontdekt. Dat alles een spoor nalaat, weet ieder mens die hier zit. Maar zelden neemt iemand de tijd om het zo nauwgezet te onderzoeken. Het Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie wel. Er werden 3712 textielvezels verzameld op de plaatsen die met het misdrijf te maken hadden. Er werd geanalyseerd, geïdentificeerd, gesorteerd. Op de kleding van Stacy werden 16 polyamide/viscose vezels gevonden die overeenkwamen met het T-shirt van Ait Oud. 1611 vezels van blauwe katoen en 32 vezels van ongekleurd polyester die werden getraceerd op de kleding van Stacy en Nathalie, kwamen overeen met zijn jeans. 35 vezels van grijze katoen die men op de kleren van de verdachte vond zijn identiek aan die van de broek van Nathalie. De experts zullen de komende drie weken in de assisenzaal van Luik, waar beschuldigde Ait Oud moet verschijnen, aan het woord komen. Maria, de oudtante van Stacy, die die nacht van de braderie ook in het café zat, is opgeroepen om te komen getuigen op het proces. Ze is bang dat ze zal instorten, zegt ze. Ze wil de foto's van de teruggevonden kinderlijken niet zien. Ze denkt dat de werkelijkheid te gruwelijk is. 'Dat leven gaat maar voort en er is altijd iets te doen', zegt ze. Thierry en Catherine zijn niet meer samen. Ze komen de laatste tijd niet meer in Les Armuriers. 'Alles wordt anders, maar daarom niet beter.' En het wordt zo gemakkelijk laat. De man die zijn echte naam niet wil zeggen, komt met zijn werkmaat het café binnen. Hun werkplunje zit vol verfvlekken. Het leven gaat voort en altijd is er iets te doen. Iemand morst bier op de werkplunje van de man. Hij spuit boos het bier in het rond. Chantalle haalt een dweil. Christelle werkt niet meer in Les Armuriers. Christelle is zwanger geworden van een jongen van vijftien. Ze heeft een zoon gebaard. Haar zoon moet nu bijna een jaar oud zijn. 'Ze heeft haar jongen van vijftien laten zitten voor Ait Oud. Ze is nog altijd verliefd op hem', zeggen ze in 't café. 'Ze bezoekt hem in de gevangenis. Ait Oud heeft haar zoon erkend.' Nog een mazout voor Chantalle. Een pint voor de man die de hele avond zijn echte naam niet wil zeggen. Chantalle geeft hem de krant die op de toog ligt. Ze plooit ze open. De foto van de man met de zwarte wenkbrauwen en de man met de witte tanden. Ait Oud en zijn advocaat Olivier Martins. Het onderschrift luidt: 'Mijn cliënt heeft het dossier bestudeerd en zal op iedere vraag antwoorden.' 'Larie', zegt de man die de hele avond zijn naam niet wil zeggen maar er uiteindelijk een verzint. DOOR ANNA LUYTEN. FOTO: TEUN VOETEN