Tijdens een tweedaags beraad in Madrid kwam de EVP er niet uit hoe het nu verder moet met de ÖVP en het is zeer de vraag of men morgenavond de moeilijke knoop kan doorhakken. De Duitse delegatie wil van geen sanctie weten, terwijl de Benelux-leden de Oostenrijkers het liefst zouden schorsen. Hoewel het hier om een minderheidsstandpunt gaat, kreeg de Benelux in Madrid toch steun van de kleine Franse fractie. Vooral François Bayrou verdedigde een harde reactie. Waarschijnlijk komt er een bedenkelijk compromis uit de bus dat de CVP met de vraag confron...

Tijdens een tweedaags beraad in Madrid kwam de EVP er niet uit hoe het nu verder moet met de ÖVP en het is zeer de vraag of men morgenavond de moeilijke knoop kan doorhakken. De Duitse delegatie wil van geen sanctie weten, terwijl de Benelux-leden de Oostenrijkers het liefst zouden schorsen. Hoewel het hier om een minderheidsstandpunt gaat, kreeg de Benelux in Madrid toch steun van de kleine Franse fractie. Vooral François Bayrou verdedigde een harde reactie. Waarschijnlijk komt er een bedenkelijk compromis uit de bus dat de CVP met de vraag confronteert of haar aanwezigheid in de EVP nog enige zin heeft. Opmerkelijk was in Madrid de houding van de Spaanse premier José Maria Aznar. Hoewel hij tot de conservatieve vleugel behoort, had hij wel begrip voor een doortastend optreden. Overigens had Aznar de Portugese premier Antonio Guterres niets in de weg gelegd toen die, op Belgisch verzoek, met bilaterale sancties tegen Oostenrijk uitpakte. In Davos, op het World Economic Forum, wisselden Aznar en premier Guy Verhofstadt (VLD) trouwens lang van gedachten over de kwestie-Haider. De gespierde reactie van de regeringsleiders ontlokte zowel in het Europees parlement, de Commissie als in diverse lidstaten veel kritische commentaren. Nogal wat parlementsleden, onder meer Marianne Thyssen (CVP), vonden die reactie overtrokken en prezen de wijze aanpak van het parlement. Hoewel die 'wijze aanpak' meer weg heeft van opportunistisch geschipper. Omdat de EVP zo grondig verdeeld is, kon ze alleen een halfzachte resolutie slikken. Ook in enkele lidstaten was er ongenoegen over de aanpak van de regeringsleiders. In Denemarken kwam de sociaal-democratische premier Paul Rasmussen in moeilijkheden, omdat hij een dictaat van de grote landen aanvaardde. Rasmussen, die - niet toevallig - slechts als allerlaatste door Guterres werd geïnformeerd, redde zich met de 'onthulling' dat de Oostenrijkse president Thomas Klestil zelf op sancties had aangedrongen. Klestil ontkende, maar een deel van de Oostenrijkse pers smeerde de Deense onthulling breed op de voorpagina's uit. Achtenveertig uur na de installatie van de regering-Schüssel eiste Jörg Haider een parlementaire onderzoekscommissie. Zij moet nagaan of de president en ex-kanselier Viktor Klima zich aan politiek hoogverraad schuldig maakten. Die commissie kan er slechts komen indien de ÖVP met de FPÖ meestemt. Kanselier Schüssel liet weten dat hij daar niet aan denkt, maar de vraag is of de hele partij hem zal volgen. Eén ding maakte Haider alvast duidelijk. De regeringsdeelname van de FPÖ is slechts een tussenstap naar een verdere destabilisatie van de tweede Oostenrijkse republiek, in eerste instantie de ÖVP en het presidentschap. Al bijna vijf jaar zegt en schrijft Haider dat hij Führer in die Dritte Republik wil worden. Paul Goossens