Er zijn ook gewone trainers op een WK. Meestal als cocommentator op een of ander televisiestation. Zoals Guy Roux, de peetvader van Auxerre. Het was tijdens Roemenië - Engeland, en toen David Beckham eindelijk mocht inkomen van Hoddle, kirde de Franse verslaggever, zoals op dat moment ongetwijfeld al zijn collega's: "C'est mister Spice Girl." Want die Beckham, u als lezer van Knack behoort dat eigenlijk niet te weten, is verloofd met een van die seksbommen. Waarna Guy Roux droogweg: "Ouais. Ce qui prouve qu'il y a quand-même des femmes de footballeurs qui travaillent. Même en Angleterre."
...

Er zijn ook gewone trainers op een WK. Meestal als cocommentator op een of ander televisiestation. Zoals Guy Roux, de peetvader van Auxerre. Het was tijdens Roemenië - Engeland, en toen David Beckham eindelijk mocht inkomen van Hoddle, kirde de Franse verslaggever, zoals op dat moment ongetwijfeld al zijn collega's: "C'est mister Spice Girl." Want die Beckham, u als lezer van Knack behoort dat eigenlijk niet te weten, is verloofd met een van die seksbommen. Waarna Guy Roux droogweg: "Ouais. Ce qui prouve qu'il y a quand-même des femmes de footballeurs qui travaillent. Même en Angleterre." De meeste andere trainers helaas, zou men beter in verzekerde bewaring nemen. Stekezot. Met wat op dit WK aan geflipte en gestoorde figuren op de bank zit, is een hele faculteit psychiatrie vijf jaar zoet. We hebben hier zelfs een clown gehad die Asprilla naar huis stuurde. Een zekere Hernan Dario Gomez. Bleek bondscoach van Colombia te zijn, en stond op strepen die hij blijkbaar niet had. Bewijs: zijn contract wordt na het WK niet verlengd. Bravo. Faustino Asprilla is geen eenvoudige jongen. Doet niet mee als hij geen zin heeft. Veegt zijn voeten aan elke tactische richtlijn. Geeft van tijd een kopstoot aan een tegenstander. Of aan een ploegmaat, als die in de weg loopt. En flapt er in de pers alles uit wat toevallig op zijn tong ligt. Dat een museumstuk als Valderama niet meer op topniveau hoort mee te spelen bijvoorbeeld. Moest naar huis, Tino. Dra gevolgd door het hele Colombiaanse elftal trouwens. Onlangs was hij op de Heizel, en niet gekomen om zich te vermoeien. Toch, dat bleek vooral bij het nadien bekijken van de korte samenvatting in het televisiejournaal, was hij bij ongeveer elke gevaarlijke actie betrokken. En overal waar hij voorbij was gekomen, had een Rode Duivel pijn. Met het blote oog was nochtans geen enkele fout te zien geweest. Maar de een greep kermend naar de knie, een volgende kon niet langer op zijn enkel steunen, een derde had pijn in de rug, en Vital Borckelmans miste plotseling vier voortanden. Staken op dat moment al in Tino's achterzak. Waarvoor dient een wereldbeker anders, dan om artiesten als Asprilla te zien spelen? Mocht niet, van die Gomez.DE BROER VAN FREDDY WILLOCKXGlenn Hoddle zette in het begin dus David Beckham op de bank. En Michael Owen. De beste twee spelers van Engeland! Lijkt een beschaafde en evenwichtige kerel, Hoddle. Behoudt zijn waardigheid als tijdens de persconferentie blijkt dat de mannen van The Sun en The Daily Mail tot op de centiliter na blijken te weten wie de vorige avond waar wat heeft gedronken. Terwijl Hoddle zelf meende dat iedereen net als hij om tien uur in bed lag, na de verplichte yoga-oefeningen. Welaan: deze Hoddle stuurt zijn spelers naar een gebedsgenezeres: Eileen Drewery. Hielp Hoddle zelf indertijd eens in twee dagen tijd van een spierscheur af. Haha, dat beweert zonder te blozen de coach van Engeland. Drewery bevrijdde in de huidige selectie Darren Anderton met wat hocus-pocus van een eeuwige blessure, en Paul Merson van een drank- en drugsverslaving. Voor Gazza moest ze passen. Er zijn zo van die dingen waar ook het bovennatuurlijke geen greep op heeft. Philippe Troussier, de Franse trainer van de Zuid-Afrikanen, bijgenaamd "de witte tovenaar", gelooft in spiritisme. Verder bidt hij vóór elke wedstrijd tot de god die over het voetbal heerst, en eist van zijn team hetzelfde. Na de training moeten de spelers in de bus naar religieuze liederen luisteren. "De grote troef van de Zuid-Afrikaanse ploeg," verklaarde Troussier vóór het toernooi, "is hun trainer." Twee punten en terug naar de Kaap. Een andere Fransman in Afrikaanse dienst, Claude Leroy, is er nog erger aan toe. Hij lijkt als twee druppels jenever op Freddy Willockx. Is tot in Kameroen moeten gaan, vooraleer ze daarvan geen punt maakten. En net als de echte Willockx, werd ook Leroy bedrogen waar hij bij zat. De manier waarop Kameroen uit het toernooi is gewipt, was wraakroepend. Wij komen daar op de volgende bladzijden op terug. Aan malloten dus geen gebrek, in het WK-trainersgild. Horum omnium evenwel: "Winnen door teambuilding". Geen van de 32 WK-trainers heeft ooit een dergelijk boek geschreven, en nog veel minder gelezen. Tenzij onze Georges Leekens. Helaas heeft hij op deze wereldbeker misschien wel een team gebuild, maar hij heeft er alleszins niet door gewonnen. Met drie punten is Chili overigens in de tweede ronde geraakt. Voor België volstonden diezelfde drie punten niet, omdat de Koreanen te zwak waren. Dat klinkt een beetje raar, gezien die 1-1, maar het is zo. Hoe meer wij lezen in "Winnen door teambuilding" - dit gebeurt in fases, alles ineens mag niet van de dokter -, des te meer raken wij geïntrigeerd. Dit is het verboden boek uit "De naam van de Roos". De volgende keer dat wij den Eco tegen het lijf lopen, geven wij het hem cadeau. Het theoretische gedeelte is geschreven door consultant Roland Juchtmans. Leekens haalt voorbeelden uit zijn eigen trainerspraktijk aan, om de soms wat ingewikkelde stellingen te verduidelijken. Al hebben wij nu en dan onze twijfel of de verduidelijkingen wel bij de juiste theorieën staan, maar dat is wellicht onbelangrijk. Zegt die Juchtmans: "Een doeltreffende coach is iemand die door zijn juiste leiderschapsaanpak de noodzakelijke betrokkenheid en de positieve attitude van zijn spelers verkrijgt. Hierin is het belangrijk dat de interactie tussen de leider en de teamleden meer is dan modale interactie, de gevoelsmatige interactie. De betere interacties zijn diegene die op basis van een analyse van het team plaatsvinden." Hierna komt dan Georges Leekens met het praktijkvoorbeeld : "Zo speelden we ne keer met Charleroi tegen Lommel, en Dante Brogno was gekwetst." Tijdens de wedstrijd tegen Zuid-Korea, konden wij ons niet van de indruk ontdoen dat sommige Belgische spelers dat boek van Leekens niet eens hebben vastgehad, laat staan gelezen. Wat wil je dan?DE SLECHTSTE PLOEG VAN HET WKOver de Belgen kunnen we kort zijn: als je niet eens kan winnen tegen de slechtste ploeg van het toernooi, ben je zelf de slechtste ploeg van het toernooi, zo simpel is het. Georges Leekens valt weinig te verwijten. Hij heeft gewoon geen betere spelers. Meningsverschillen zijn natuurlijk altijd mogelijk. Zo was de opstelling tegen Zuid-Korea voor kritiek vatbaar. Waarom Franky Van der Elst niet fit was, is ons een raadsel. Dat een getrainde sportman, ook al is hij zevenendertig, van een uurtje verloren lopen in de hitte van Bordeaux vijf dagen later nog niet gerecupereerd is, maak je ons niet wijs. Het nooit aan de aftrap brengen van Emile Mpenza, de enige Belg die door topclubs uit heel Europa gevolgd wordt, is een tweede mysterie. "Het zat niet goed in zijn hoofd", beweerde Leekens. Wat een onzin. Als het maar goed in zijn voeten zat. Bovendien, wat dan gezegd van een hoofd waarop groene en gele verf geschilderd is? Hoe zou het daar binnenin gesteld zijn? Oliveira stond tegen Zuid-Korea verdorie rechtsback. En deed het daar niet eens zo slecht. Door hem bij de rust te vervangen, gaf Leekens openlijk toe dat hij zich vergist had. Zoals ook met het opstellen van Crasson tegen Nederland, en het niet opstellen van Van der Elst tegen Zuid-Korea. Dat is geen schande, maar het mag worden vastgesteld. Wat de jongste Mpenza op dit toernooi had kunnen klaarstomen, zullen we nooit weten. Zijn invalbeurten waren niet bepaald geschenken. Maar afgezien van deze punten, blijft er het onmiskenbare feit dat ons land te weinig voetbaltalent heeft. Op de Mpenza's na, zijn Scifo en Van der Elst nog altijd intrinsiek de besten. De enige twee die een ploeg op sleeptouw kunnen nemen, al is hen dat op dit WK ook nauwelijks gelukt, bij gebrek aan evenwaardige ploegmaats. Kan je nagaan. Lorenzo Staelens was onze verdienstelijkste man, maar moet dringend voor de spiegel gaan staan. Staelens mag van geluk spreken dat de scheidsrechter geen strafschop floot voor zijn duik in de slotminuten tegen Korea, of hij was als de grootste cheater uit deze wereldbeker gekomen. De komedie tegen Kluivert en de duik tegen Zuid-Korea zijn een sportman van zijn niveau onwaardig. En Staelens heeft al een paar keer een slechte beurt gemaakt. Met zijn boos weglopen op de Gouden Schoen, toen niet hij maar Gilles De Bilde de laureaat werd. En met zijn omstreden overstap naar Anderlecht. België is een van de minste van 32 WK-ploegen geweest. De grauwste ook, zonder aansprekende spelers. In de internationale pers was er in dit hele WK geen greintje belangstelling voor de Belgen. Bondsvoorzitter Michel D'Hooghe probeert niet te vergoelijken wat niet te vergoelijken is, maar zijn taak is hopeloos. Jeugdopleiding, jeugdcentra... het klinkt mooi maar er komt niets van. De overheid wil niet mee, en het onderwijs wil zeker niet mee. Iedereen die dat heeft proberen te veranderen, is met zijn kop tegen de muur gelopen. Er is geen enkele hoop dat dat verandert. Het voorbeeld van Noorwegen ligt nochtans voor iedereen te blinken. D'Hooghe zou, bijvoorbeeld, alle clubvoorzitters rond de tafel kunnen brengen, en hen vragen in onderling overleg al die derderangs buitenlanders te weren, en met minstens acht Belgen te spelen. Maar ook dit is verspilling van energie. Geen enkele clubvoorzitter heeft daar oren naar. De voorzitter van de technische commissie van de bond, Karel Vertongen, is zelf ondervoorzitter van het allerslechtste voorbeeld dat er op dat gebied te vinden is: FC Antwerp. En de Rode Duivels spelen met een Braziliaan en een Kroaat. En bijna met een Ghanees. DAT ZIJN DRAMATISCHE FEITENHet Belgisch voetbal lijkt echt ten dode opgeschreven. Vergeet niet dat we vorig jaar op het WK voor min-twintigjarigen in Maleisië, met 10-0 hebben verloren van Brazilië, dat zelf niet eens de halve finale bereikte. En dat in Den Haag de beloften met 5-2 verloren tegen Nederland, hoewel ze een vol uur met elf tegen tien mochten spelen. Dat zijn dramatische feiten. In de Europese clubrangschikking liggen we buiten de eerste achttien. Dat betekent minder Uefacupploegen, en steeds meer voorrondes. En dat die Fifa-landenrangschikking, met begin dit jaar Mexico op de vierde plaats en België op de eenenveertigste, minder vertekend is dan sommigen hebben geroepen, is ondertussen wel gebleken. Na de afgang in Frankrijk moet het ons toch van het hart dat er één onvergeeflijke fout is gemaakt. Onze beste twee Belgen, de enige twee die voor een kwalificatie hadden kunnen zorgen, hebben we thuis gelaten: Jean Elst en René Van Aeken. Koen Meulenaere