Kapitalisme
...

KapitalismeMark Eyskens, initiatiefnemer rond het herdenken van normen en waarden die onze maatschappij zou moeten hanteren, is dus gewonnen voor een deregulering van kapitaalstromen ("De Kroonraad", Knack nr. 44). Hoe kan een christen-democratisch politicus zo'n standpunt verdedigen? Is hij het er niet mee eens dat de wilde ongecontroleerde dagelijkse verplaatsing van ettelijke miljarden één der grootste oorzaken is van de armoede in de derde wereld en de geleidelijke verpaupering van grote delen van de westerse bevolking? De onmetelijke en nog steeds aangroeiende fortuinen zijn toch op ethische gronden verwerpelijk? Of niet? Gelooft Eyskens dat een vrij kapitalisme uit eigen beweging zal meewerken aan de ontvoogding en de ontwikkeling van de derde wereld? Gelooft hij dat zonder regulerend en controlerend optreden van democratisch verkozen instanties de westerse wereld uit de economische crisis geraakt? Het wilde kapitalisme moet worden teruggedrongen door regelgevende democratische instanties. De nationale democratische staten moeten ophouden om - vaak zonder inspraak van de bevolking die ze vertegenwoordigen - hun macht af te staan aan supranationale organismen. Die zijn meer en meer de bondgenoten van de geprivilegieerden. De democratische landen moeten hun macht geleidelijk aan terugnemen of in elk geval hun medewerking weigeren aan organismen die mee aan de basis liggen van de ellende in de wereld. Mark Eyskens moet toch weten dat herstel van de ethiek in de maatschappij niet realiseerbaar is zonder de gelijkwaardigheid van alle mensen in de wereld als grondrecht in te schrijven en te doen toepassen. Dat is de fundamentele opdracht van de democratie.KroonraadAl enige tijd erger ik me blauw aan bepaalde analyses die ten beste worden gegeven in de Kroonraad, vooral omdat bij een aantal leden blijkt dat ze niet meer op de hoogte zijn en zich vooral willen onderscheiden door een beetje tegen de stroom op te roeien, niet gehinderd door een gebrek aan kennis. Professor Suy en ex-premier Eyskens mogen gerust genieten van een welverdiend pensioen.EgmontpactIn "Het akkoord werd vermoord" (Knack nr. 44) vervalst Peter Renard de geschiedenis van de val van het Egmontpact door bepaalde belangrijke gegevens te verzwijgen of te verdraaien. De titel zegt voldoende, het akkoord werd vermoord, dus zijn alle tegenstanders politieke moordenaars. Dat geldt voor journalisten met naam en faam. Dat geldt voor het Overlegcentrum van Vlaamse Culturele Verenigingen ("het anti-Egmontcomité") waartoe onder meer de drie grote cultuurfondsen - Davids-, Vermeylen- en Willemsfonds - behoorden. Dat geldt ook voor de parlementsleden van de "speciale commissie" van de Kamer van Volksvertegenwoordigers die het Egmontpact bestreden. Hiertoe behoorden onder meer Jan Verroken en de PVV-oppositie. Verroken was in de commissie de meest gedreven tegenstander van het Egmontpact. Jammer genoeg bestaat er geen verslag van de werkzaamheden van die commissie omdat dat nog niet goedgekeurd was op het ogenblik dat eerste minister Leo Tindemans het ontslag van de regering indiende. Het Egmontpact bevatte twee delen: een staatshervorming met overdracht van bevoegdheden van het nationale (nu federale) parlement naar de gewesten en gemeenschappen én een versterking van de invloed van de Franstaligen binnen de negentien gemeenten van de Brusselse agglomeratie, met het inschrijvingsrecht voor Franstaligen in tal van Vlaamse gemeenten ten noorden van de taalgrens - bijna tot in Mechelen. Dat laatste deel deed het Egmontpact de das om: het werd niet door tegenstanders vermoord, de auteurs brachten een mentaal gehandicapte foetus ter wereld. Zij zijn verantwoordelijk voor het verloren gaan van tien jaar. Bovendien getuigde het Egmontpact van een politieke machtsgeilheid: de SP zou baas worden in Wallonië, de CVP in Vlaanderen, het FDF in Brussel. Naast een wijziging van de staatsstructuur, kwam dus een politieke verdeling. Voor de VU - net als voor de PVV - was in deze politieke verdeling geen plaats. Het kwam SP, CVP en FDF goed uit dat Hugo Schiltz het voortouw nam en het werk voor hen deed. Hij gaf die partijen een alibi.TaalfaciliteitenLezer Symons heeft gelijk als hij de houding van de Franstaligen in Vlaams Brabant als kolonialisme bestempelt ("Het laatste woord", Knack nr. 41). Maar hij vergeet dat dat kolonialisme wettelijk wordt beschermd door de faciliteitenwet. En dat in een land dat zich democratisch noemt.Openbaar vervoerWaarom schaft Steve Stevaert het kosteloos vervoer van politici niet af? Waarom geeft hij geen gratis vervoer aan weduwen en invaliden? Die verplaatsen zich niet op de topuren en brengen dus geen meerkost mee.LanjriNahima Lanjri vergist zich in haar interpretatie van de betekenis van de hoofddoek ("De genen van de voorouders", Knack nr. 44). Het gaat wel degelijk om een religieus symbool. De actiegroepen die ijveren voor het recht om islamitische meisjes op school de hoofddoek te laten dragen, schamen zich niet voor de religieuze betekenis ervan en beroepen zich zonder probleem op de godsdienstvrijheid.LuizenHet is goed dat het luizenprobleem uit de taboesfeer wordt gehaald ("Luizen kunnen zwemmen", Knack Gezondheid). Er zijn wel een paar bemerkingen. Luizen kunnen theoretisch zwemmen, maar houden zich krampachtig vast aan de haren om niet te hoeven zwemmen. De kans om in de grote massa van het zwembad een luis tegen te komen die erin slaagt zich in het hoofdhaar vast te nestelen, is zo miniem dat het jammer zou zijn de kinderen en jongeren uit het zwembad weg te houden. Beweging en sport zijn zoveel belangrijker. Een gelijktijdige behandeling van alle gezinsleden is niet noodzakelijk, wel een goede opsporing van luizen en neten. Een algemene behandeling leidt tot overgebruik van producten, die bij verkeerd gebruik schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid, milieuonvriendelijk zijn en veel geld kosten. Bovendien verhoogt de kans dat de parasieten weerstand opbouwen. De vermelde producten behoren inderdaad tot de voorkeursproducten. In de praktijk garandeert geen enkel product volledig succes. Vooral de werking op de neten is niet altijd voldoende. De luizenkam is daarom een onmisbaar middel om de behandeling te voorkomen. Er wordt gesteld dat neten tot tien dagen kunnen overleven op kleding. In de literatuur wordt nergens aangegeven dat neten besmettelijk zouden zijn. Ze zitten immers stevig vastgekleefd aan de haren. Luizen kunnen één à twee dagen overleven buiten de gastheer, heel uitzonderlijk is dat zeven à acht dagen. Kledij en voorwerpen bewerken met speciale luizenmiddelen jaagt de rekening nodeloos de hoogte in. Om kledij en bedlinnen luizenvrij te maken, volstaat een wasbeurt met zestig graden met een gewoon wasproduct. Knuffels, haarstrikjes en -bandjes mogen niet vergeten worden. Toiletartikelen kunnen met heet water gewassen worden. Even goed is het kledij en voorwerpen gedurende een week niet te gebruiken. Luizen kunnen niet zo lang zonder voedsel en zijn in die tijd zeker dood. Alles 24 uur in de diepvries opbergen, is ook een afdoende methode.G. Leroy, Lommel.,A. Rubbens, Gent.,K. Poma, eresenator, lid van de speciale commissie, Wilrijk.,R. van den Bossche,E. Jacobs, Schoten.,C. De Brandt, Meerbeke.,Dr. Seynaeve, Wetenschappelijke Vereniging van Jeugdgezondheidszorg, Leuven.