De hoofdredacteur van Knack bond de kat de bel aan. De 4700 mededingers naar de grote prijs van het tv-programma De Canvascollectie vertrokken niet als gelijken. Sommigen moesten via wildcards voorbij de preselecties worden geloodst. Zo kon erkende kunstenaars een voortijdige uitschakeling worden bespaard. Niet eerlijk en onreglementair, bevond Karl van den Broeck. Best wel, reageerde de cultuurzender gepikeerd, alvorens stilletjes de wildcards af te voeren. Voor sommigen had de ommezwaai nare gevolgen. Els Dietvorst, kunstenares met...

De hoofdredacteur van Knack bond de kat de bel aan. De 4700 mededingers naar de grote prijs van het tv-programma De Canvascollectie vertrokken niet als gelijken. Sommigen moesten via wildcards voorbij de preselecties worden geloodst. Zo kon erkende kunstenaars een voortijdige uitschakeling worden bespaard. Niet eerlijk en onreglementair, bevond Karl van den Broeck. Best wel, reageerde de cultuurzender gepikeerd, alvorens stilletjes de wildcards af te voeren. Voor sommigen had de ommezwaai nare gevolgen. Els Dietvorst, kunstenares met erkende verdiensten, zag haar lemen sculptuur Skull door professionele collega's ongeschikt bevonden voor verdere deelname aan de wedstrijd. MuHKA-directeur Bart De Baere ontstak in toorn en liet Dietvorst haar werk realiseren op het dak van zijn museum. (Dat in de kooi met de Skull, een toespeling op Guantanamo, ook een koppel levende duifjes diende plaats te nemen, baarde alleen de opzichters zorgen.) De Baere had ook vragen bij de strikte beperkingen van de formaten (4 meter oppervlakte voor tweedimensionaal werk, 2 meter lengte, breedte en hoogte voor driedimensionaal werk). Hij loofde kunstenaars die dit onderdeel van het reglement aan hun laars lapten: Tom Liekens met een doek van twintig meter, Christine Clinckx met een bol die alleen in verschrompelde toestand binnen de limieten zou vallen. Ook wij sympathiseerden met de refusés en hun beschermheren. En werden bij elke ontmoeting aangeklampt door voor- en tegenstanders van de wedstrijd. De ongeziene Canvasconnectie van producers, programmamakers, marketeers en kunstbobo's had dát alvast bereikt: geroezemoes en discussie zonder einde. Nu heeft kunst niets te maken met competitie, maar al bijna sinds Altamira worden kunstenaars met elkaar in competitie gebracht. Dan ontstaat er publieke beroering, waardoor plots ook niet-geïnteresseerden interesse in het onderwerp vertonen. Het duurde een tijd eer wij het programma te zien kregen, via een herhaling op de Canvaswebsite. De avond van de eerste of de tweede uitzending op tv hadden we tijdig de intentie om te kijken, verdwaalden in gedachten bij het horen van Amy Winehouse op de radio ( 'They tried to make me go to rehab/I said no, no, no') en vergaten De Canvascollectie volkomen. Met live-uitzendingen uit de Champions League overkomt ons dat zelden. De spanning van het moment en de strijd, de snelheid van uitvoering en het drama (de Tranen van Terry)! Even aangrijpend op het scherm als in het echt, zij het anders. Een kind kan vaststellen, anderzijds, dat kunst doorgaans saai overkomt op de verrekijk, zelfs gehoogd met wedstrijdelementjes, sfeerschepping, atelierbezoek en gekwek. Het moet zijn dat ze iets heeft wat moeilijk in een televisieformat te vangen is. Het melkmeisje van Vermeer verlangt te worden bekeken waar ze hangt, liefst in een tête-à-tête. En langzaam, langzaam. door Jan Braet