Minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel (PRL) heeft niet veel nodig voor een sterke uitspraak, maar in de Palestijnse gebieden van Israël was hij - naar eigen zeggen - diep geschokt door wat hij te zien kreeg. Alsof hij niet had kunnen weten wat daar allemaal gebeurt. Is er dan zoveel inlevingsvermogen nodig om de inhoud van diplomatieke documenten te kunnen vertalen naar concrete voeling met de situatie ter plaatse?
...

Minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel (PRL) heeft niet veel nodig voor een sterke uitspraak, maar in de Palestijnse gebieden van Israël was hij - naar eigen zeggen - diep geschokt door wat hij te zien kreeg. Alsof hij niet had kunnen weten wat daar allemaal gebeurt. Is er dan zoveel inlevingsvermogen nodig om de inhoud van diplomatieke documenten te kunnen vertalen naar concrete voeling met de situatie ter plaatse?Ook Wilfried Martens (CVP) leek verrast toen hij, vlak nadat hij eerste minister af was, een bezoek bracht aan het door burgeroorlog geteisterde Somalië: als hij als minister had beseft hoe erg het was, had hij zeker meer inspanningen geleverd om iets te doen. Een wat hypocriete instelling, want ook Martens moet informatie over Somalië gekregen hebben, al was het maar op televisie. Maar in de politiek is de blinde soms koning. Het belang van terreinbezoeken in crisisomstandigheden kan niet worden onderschat. Tijdens de Rwandese genocide was het zelfs voor Franse (en bevriende Belgische) journalisten onmogelijk om aan de Hutu-kant van het conflict te werken. Daarom bestaan er bijna geen beelden van de massamoorden. Langs de Tutsi-kant - toen nog 'rebellen' - kon veel. Veelzeggend over de verantwoordelijkheden in het Rwanda van de genocide. In ex-Joegoslavië deden avontuurlijk ingestelde waarnemers in het begin van de oorlog wat ze wilden. Pas toen in eerste instantie de Serviërs begrepen dat niet iedereen even enthousiast was over wat ze uitspookten, werden de wegen gesloten voor pottenkijkers. De voorbije jaren was het moeilijk om in de Democratische Republiek Congo rond te reizen. Zelfs vertegenwoordigers van Artsen Zonder Grenzen of de Belgische coöperatie kregen niet altijd toestemming van de autoriteiten in Kinshasa om het binnenland in te trekken. Om het door Rwanda en het Rassemblement Congolais pour la Démocratie gecontroleerde deel van het land te bezoeken, is een hele procedure nodig, inclusief het achterlaten van paspoorten. En dan nog is een tocht naar frontlijngebieden niet gegarandeerd. Alleen het met Uganda gelieerde Front pour la Libération du Congo laat bezoekers veel vrijheid. 'Wij hebben niets te verbergen', is de stelling van président Jean-Pierre Bemba van het front. Bon, we zullen zien. Maar ondertussen blijft het verbazingwekkend met hoeveel aplomb volk dat nooit in de buurt van een rebellie is geweest, vernietigende oordelen velt - dikwijls gebaseerd op berichten van anderen die evenmin de moeite namen om ter plekke te gaan kijken. Een blinde zegt wat hij wil. Hij moet natuurlijk wel bij het handje genomen worden. En Eenoog? Die ziet tenminste iets.Dirk Draulans