"Wat is het verschil tussen een advocaat en een hoer? Een hoer zal je niet naaien als je dood bent." Lisa Scottoline, voormalig advocate, heeft deze grove grap niet toevallig in haar laatste boek verwerkt. Ze weet alles over de haat-liefdeverhouding die veel Amerikanen - en niet alleen zij - met de advocatuur hebben. Advocaten verschijnen altijd op het toneel als er iets vervelends is gebeurd en ze verdienen veel geld. Iemand maakte eens de opmerking: "Geen wonder dat al die advocaten gaan schrijven. Ze schamen zich zo voor hun beroep dat ze alles doen om eraan te ontsnappen." Daar kan Scottoline om lachen, maar zelf hield ze echt van haar baan en dat probeert ze ook in haar boeken uit te drukken.
...

"Wat is het verschil tussen een advocaat en een hoer? Een hoer zal je niet naaien als je dood bent." Lisa Scottoline, voormalig advocate, heeft deze grove grap niet toevallig in haar laatste boek verwerkt. Ze weet alles over de haat-liefdeverhouding die veel Amerikanen - en niet alleen zij - met de advocatuur hebben. Advocaten verschijnen altijd op het toneel als er iets vervelends is gebeurd en ze verdienen veel geld. Iemand maakte eens de opmerking: "Geen wonder dat al die advocaten gaan schrijven. Ze schamen zich zo voor hun beroep dat ze alles doen om eraan te ontsnappen." Daar kan Scottoline om lachen, maar zelf hield ze echt van haar baan en dat probeert ze ook in haar boeken uit te drukken. Zes legal thrillers heeft Scottoline tot nu toe geschreven, misdaadromans die zich afspelen in de wereld van het recht. Vooral mannen beoefenen het genre, met John Grisham als absolute koploper. Dat kan ik ook, dacht Scottoline, toen ze "The Firm" had gelezen. Maar dan met vrouwelijke advocaten in de hoofdrol. Ze had een baby, was gescheiden, en liet het er niet bij zitten. Haar debuut, "Door angst gedreven" ( "Everywhere That Mary Went", 1993), werd genomineerd voor de Amerikaanse Edgar Award. Met haar tweede boek, "Laatste kans" ( "Final Appeal", 1994) won ze de prijs. Haar hoofdpersonen zijn doortastende meiden, of ze nu alleenstaande moeder, weduwe of door hun man verlaten zijn. Ze slaan zich met verve en humor door het leven, dat zich zowel binnen als buiten de rechtbank afspeelt. De opwinding die een rechtszaak meebrengt, rechtvaardigheid en corruptie, liefde en liefdeloosheid, vrouwen wier echtgenoot/minnaar/assistent vermoord wordt, dit alles wordt in een bundeling van enthousiasme en vakmanschap aan de lezer gepresenteerd. Scottoline: "Als advocaat schrijf je al veel. Om de feiten op een rij te zetten, om iemand van iets te overtuigen, om een rechtszitting te beïnvloeden. Ik vond rechtszaken heel spannend: voor een jury staan en proberen ze aan jouw kant te krijgen. Soms weet je dat ze niet met je mee willen gaan, maar je moet doorzetten. De idee dat ik mensen vaak werkelijk kon helpen, maakte het de moeite waard. Iedere dag win of verlies je iets. Als ik gewonnen had, liet ik mij een manicure geven." Ze was onder meer juridisch assistent van twee rechters en had een jarenlang partnerschap bij een groot advocatenkantoor in Philadelphia, dat voornamelijk bedrijven vertegenwoordigde die bijvoorbeeld beschuldigd werden van price fixing of van discriminatie van werknemers. "Je moet dan ook ondernemingen representeren waarvan je weet dat ze schuldig zijn. In die gevallen trof ik meestal een schikking, dat is moreel en zakelijk in orde. Daar kon ik heel goed mee leven, gewetensvol handelen en toch advocaat zijn."WANTROUWEN EN HAATVoor haar boeken kon ze putten uit haar ervaring, maar het komt zelden of nooit voor dat ze gebruikmaakt van bestaande personen, zaken of handelingen. Niet iedereen neemt dat zomaar van haar aan. In "Op de loop voor de wet" ( "Running from the Law", 1995) heeft een advocate zich voor haar pleidooi in het zwart gekleed om de jury de indruk te geven dat er een sterfgeval in haar familie heeft plaatsgevonden. Een fantastische openingsscène, waar de Amerikaanse Orde van Advocaten niet blij mee was. Onethisch, vonden ze. Op een speciale bijeenkomst kwam Scottoline haar fictieve truc verdedigen en won het pleit. De advocate in het boek had immers niet met zoveel woorden gezegd dat ze in de rouw was. Scottolines nieuwste boek, "Als twee druppels water" ( "Mistaken Identity"), is harder en nog intenser dan haar vorige boeken. Hoofdpersoon is de advocate Bennie Rosato, die we al eerder tegenkwamen in "Gezocht wegens moord" ( "Legal Tender", 1996). Ze krijgt eencliënte, beschuldigd van moord, die beweert haar tweelingzus te zijn. Dat tempo belangrijk is voor de auteur - "Ik word ongeduldig van boeken waarin niets gebeurt" - bewijst ze extra krachtig in deze thriller. We volgen de beide vrouwen; de zoektocht naar de waarheid in de moordzaak en in het vermeende zusterschap; een moeder die sterft zonder iets van de waarheid prijs te geven; een vader die jaren spoorloos was en zich op dubieuze wijze in het leven van zijn dochters (?) mengt; politie en rechterlijke macht blijken niet altijd te deugen (een thema dat in meerdere boeken voorkomt); wantrouwen, haat, het harde gevangenisleven, de bokswereld: alles komt bijeen in een achtbaan waar leven en dood vanaf roetsjen. "Je herinnert je toch altijd meer de karakters uit een boek dan de plot", meent Scottoline, maar het meedogenloze einde zal de lezer niet licht vergeten.Lisa Scottoline, "Als twee druppels water", Meulenhoff, Amsterdam, 459 blz., 798 fr.Ineke van den Bergen