De mens is nooit tevreden. De snelheid van computers is de laatste decennia enorm toegenomen, maar toch wordt er vlijtig gespeurd naar nóg snellere toepassingen. Interessante opties zijn kwantumcomputers en optische computers. De eerste functioneren dankzij de vreemde kronkels van de kwantumfysica, de tweede gebruiken veel voor...

De mens is nooit tevreden. De snelheid van computers is de laatste decennia enorm toegenomen, maar toch wordt er vlijtig gespeurd naar nóg snellere toepassingen. Interessante opties zijn kwantumcomputers en optische computers. De eerste functioneren dankzij de vreemde kronkels van de kwantumfysica, de tweede gebruiken veel voorspelbaarder laserlichtbronnen. Klassieke computers proberen alle mogelijkheden uit voor ze tot een oplossing komen. Optische computers functioneren efficiënter: via een 'darwinistische' aanpak evolueren ze geleidelijk naar de waarschijnlijkste oplossing. Fysicus Fabian Böhm (VUB) en zijn collega's beschrijven in Nature Communications hoe ze die optische computers handelbaarder en energievriendelijker hebben gemaakt. Tot dusver waren daarvoor kilometerslange optische vezels en krachtige lasers nodig - één machine kon gemakkelijk kamervullend zijn. De machine van Böhm en co. is draagbaar. Op termijn zou ze zelfs enkele millimeters groot kunnen worden. De wetenschappers realiseerden hun huzarenstukje met componenten die standaard beschikbaar zijn. In Nature Communications tonen bio-ingenieur Rob Ameloot (KU Leuven) en zijn team aan hoe ze via een nieuwe isolatietechniek computerchips tegelijk kleiner, krachtiger en energievriendelijker kunnen maken. Hun vondst steunt op een nieuw materiaal met een structuur van poriën op piepkleine schaal. Doordat chips zo klein worden, groeit de interne weerstand tegen het versturen van signalen - en is er meer energie nodig. Door componenten te isoleren, kun je dat voorkomen.