Mijnheer Muys, in het binnenland betogen ontevreden rijkswachters tegen de manier waarop de politiefusie wordt doorgevoerd.
...

Mijnheer Muys, in het binnenland betogen ontevreden rijkswachters tegen de manier waarop de politiefusie wordt doorgevoerd.Paul Muys: Je kan de vraag stellen of rijkswachters het recht hebben te betogen, maar dat is secundair. Het belangrijkste facet is ook hier het falen van de politieke autoriteiten. Politie en rijkswacht kampen al minstens dertig jaar, van lang vóór het Octopus-akkoord, met een gebrek aan investeringen. Ook in de periode waarin er blijkbaar geld genoeg was, want het werd door allerlei ramen en deuren gegooid, heeft men essentiële diensten, zoals politie en justitie, schandelijk verwaarloosd. Dat rijkswachters hun eigen computers en gsm's moeten gebruiken, illustreert hoe erg de toestand is. De computer is toch het werkinstrument bij uitstek van iedereen die met informatie, onder wat voor vorm dan ook, te maken heeft. Dat afdelingen het met drie gsm's moeten stellen is onaanvaardbaar. Zijn we in Afrika, of in een land dat de draaischijf van Europa wil zijn? Het Octopus-akkoord kan niet worden teruggedraaid. Hebben de politici zich te veel laten opjagen door de publieke opinie?Muys: Er heerst bij niemand veel enthousiasme voor de hervorming zoals die is uitgetekend. Dat doet de praktische uitwerking onder een slecht gesternte starten. De malaise bij de drie politiekorpsen, net als bij sommige andere overheidsdiensten, is te groot. Er is niet alleen het tekort aan investeringen, er is de chronische onderbetaling, het te lage opleidingsniveau, en de verkeerde rekrutering. Waardoor mensen taken moeten vervullen die hun competentie te boven gaan. Dat het grote publiek hervormingen eist, is geen vrijgeleide voor een overhaaste janboel. De manier waarop men nu te werk gaat, lijkt me te weinig beredeneerd en voorbereid. We mogen de oorlog tussen de korpsen niet vervangen door een oorlog binnen één korps. En dat gevaar is reëel, ondanks de sussende woorden van de minister van Binnenlandse Zaken, die ook zijn gemakkelijkste week niet zal gehad hebben, en ongetwijfeld al met heimwee terugdenkt aan het departement Onderwijs. Men zou ook duidelijker moeten vertellen wat de prijs is van deze operatie, en hoeveel een degelijke infrastructuur kost. Dat zou een eerlijker signaal zijn, dan met kleine snoepjes te gooien omdat na de begrotingscontrole een paar overschotjes beschikbaar zijn.De volgende generatie zal minder offers moeten brengen om de openbare schuld terug te dringen, maar des te meer om de verwaarloosde infrastructuur aan te passen. Dat is even erg.Muys: Er is inderdaad geen reden om de beperking van het begrotingsdeficit te vieren, als de openbare dienstverlening niet meer functioneert, de wegen er abominabel bij liggen, en het verkeer op een uitzichtloze situatie af stormt. Want die factoren veroorzaken een kettingreactie, waarbij bedrijven uiteindelijk uit ons land zullen vertrekken. De waarheid is dat wij, ordinaire consumenten, boven onze stand leven. De staat is arm, maar de burger baadt in welstand, op zes of zeven procent na. Als we in prioritaire domeinen orde op zaken willen stellen, zullen we een inkomensverlaging moeten aanvaarden. Dat zou pas een geloofwaardige politieke boodschap zijn, al is het niet de ideale periode om die te verkondigen. Het wetsontwerp over de seksuele omgang tussen jongeren is op de lange baan geschoven.Muys: Het is verpletterd onder een al dan niet bewuste vervorming van de informatie. "Seks mag vanaf veertien jaar", is uiteraard niet de boodschap die je in volle Dutroux-periode moet verspreiden. Maar de indieners van het ontwerp zijn niet verantwoordelijk voor die verkeerde voorstelling van zaken. Ik vrees dat dit ontwerp wat te subtiel was om in onze oneliner-informatiestroom te passen. De nuances van dit wetsontwerp zijn niet evident. Boks dan maar op tegen het vooroordeel dat één schreeuwende krantenkop zijn lezers opdringt. Men, en daarmee bedoel ik ook de pers, heeft het Vlaams Blok alweer een kans voor open doel gegeven. Want de moraal en de verantwoordelijkheidszin waren zogezegd in het gedrang. Voor een serene behandeling van een dergelijke wetswijziging is de periode voor de verkiezingen ongeschikt. Laat ze maar een paar maanden in de la liggen. Hoe groot is de invloed van de pers op het verloop van dit soort dossiers?Muys: De Dutroux-affaire heeft een stroomversnelling ingeluid waarbij berichten steeds minder genuanceerd worden. Politici laten zich daardoor opjutten, en gaan overhaast beslissen in materies die van groot belang zijn voor het maatschappelijk leven. Dat is even weinig wenselijk als de zaken te laten aanmodderen. De pers speelt een kwalijke rol in haar jacht op primeurs, en op aansprekende koppen en meningen. Snel en schokkend, dat is de eerste vereiste. Relativeren gebeurt pas vier dagen later, als de emoties bedaard zijn. Dan wordt, diep weggeborgen, wat meer achtergrond gegeven, en wordt gewag gemaakt van afwijkende meningen. Maar op dat moment is het kwaad al lang aangericht, en eisen andere sensationele berichten de aandacht op. Op lange termijn is die evolutie gevaarlijk voor de democratie. De eerste twee repatriëringen van uitgeprocedeerde asielzoekers per zakenvliegtuig zitten erop.Muys: Het blijft een wrange bedoening, maar het is wellicht de minst slechte methode. Het asiel- en uitwijzingsbeleid is onze collectieve verantwoordelijkheid. We kunnen ook opteren voor open grenzen. Maar dat wordt zelfs niet door het begin van een betekenisvolle politieke minderheid gedragen. Laten we dus op een zo humaan mogelijke manier naar buitenuit het signaal geven dat je in België niet zomaar binnen geraakt. Tenzij je echt politiek of religieus vervolgd wordt. En laten we streven naar een groter engagement van Europa ten opzichte van de derde wereld. Maar ook dat vereist dat wij hier offers brengen. Het ombuigen van de handelsverhoudingen impliceert immers het ombuigen van de welvaartsverhoudingen. Want ons welzijn is voor een deel gebouwd op de armoede van de ontwikkelingslanden. Het Brusselse stadsbestuur wil zestien hoge gebouwen "aanpassen".Muys: Dat is alleen voor de betrokken bouwfirma's of projectontwikkelaars goed nieuws. Ik herinner mij de drogreden waarmee de Entrepôt in Antwerpen is afgebroken, en vervangen door een banaal onbeschaafd gebouw, waarnaar de als alibi ingehuurde internationaal vermaarde architect Maier niet eens heeft omgekeken. De belastingadministratie huist er nu in, maar bij gebrek aan geld om meubelen te kopen staat de helft leeg. Inzake stedenbouw houdt men de mensen overal voor het lapje. Wat valt er te fatsoeneren aan zestien afzichtelijke wolkenkrabbers in Brussel? Ze staan er, en zijn intussen genesteld in het stadsbeeld. Bewijst men de Noordwijk een dienst door die torens in te korten? Ik vrees van niet. Lelijk en mooi zijn trouwens moeilijk hanteerbare criteria. Is het gerechtsgebouw mooi of lelijk? Daar gaat het niet om, het staat er en maakt deel uit van de Brusselse eigenheid. Dat men eerst maar toont wat er in de plaats van die zestien geviseerde bouwsels zal komen, want wat hier de voorbije twintig jaar aan overheidsgebouwen is gezet, catalogeer ik onder "postmoderne banaliteit die verdedigd wordt door meester Leo Neels ". Ook de meeste privé-gebouwen stemmen mij niet hoopvol. Men verwart architectuur met afgelikte geveltjes en dure materialen. Er bestaat in België nauwelijks moderne architectuur, tenzij hier en daar op initiatief van een vermogende en eigenzinnige opdrachtgever. In de buitenlandse actualiteit stond het ontslag van de Europese Commissie centraal.Muys: Een crisis die in de geschiedenis van de Europese Unie mogelijk zal worden genoteerd als een stap vooruit. Al hebben de experten toch ook niet "het grote schandaal" aan het licht gebracht, ook niet over Edith Cresson. Het Rekenhof wijst de Belgische regering elk jaar op minstens even zware fouten van slecht beheer. En wat geldverspilling betreft zijn Europese parlementairen niet goed geplaatst om anderen verwijten te maken. Cresson had deze affaire wel handiger en minder arrogant mogen aanpakken. Dat ze alle anderen in haar val meesleept, lost niets op. Maar ik ga niet akkoord met het geschimp op deze zwakke Commissie en haar voorzitter. Die is namelijk het product van de politieke wil van de ministerraad, die hem daar heeft gezet en zijn bevoegdheden heeft bepaald. Lees: beperkt. Hoe kan je werken in een context van nationale regeringen die allemaal op hun eigen profijt azen, en allemaal klagen dat ze te veel betalen en te weinig ontvangen? Hoe kan je in zo een klimaat de landbouwpolitiek hervormen, en de uitbreiding van de Unie tot een goed einde brengen? Dat de Commissie soms wordt gebruikt om er politici in te parkeren die de nationale politiek liever kwijt dan rijk is, kan best. Maar dat geldt a fortiori voor het Europees Parlement. Kijk maar naar de lijstvorming. Komt het Europees Parlement versterkt uit deze episode?Muys: In mijn ogen niet. Het steekt de pluim op zijn hoed, in het vooruitzicht van de verkiezingen. Maar het zijn vijf externen die de Commissie op de knieën hebben gedwongen. Al hoorde professor Walter Van Gerven dat, en blijkbaar tot zijn eigen verbazing, pas de volgende ochtend op de radio. Wat ons weer iets vertelt over die experten. Voor het overige kijkt het Parlement van aan de zijlijn toe hoe de regeringsleiders onderhandelen over een nieuwe Commissie. De mislukking van het Kosovo-overleg brengt een aanval van de Navo tegen Servië dichtbij.Muys: Er blijft ruimte voor een Servische toegeving te twaalfder ure, maar Clinton heeft zo sterk doorgesproken dat hij niet meer terug kan. Al staan de Navolidstaten allesbehalve te jubelen. Met de recente raids op Irak in gedachten, zie ik niet in wat bombardementen op Servische doelen kunnen opleveren. Behalve de populariteit van Milosevic opvijzelen. Alleen grondtroepen kunnen iets aan de situatie veranderen. Ze hadden er al moeten zijn, en dan liefst beter uitgerust dan de Hollandse blauwhelmen in Srebrenica, of de Belgische in Rwanda. Maar de politieke wil ontbreekt om zich zo ver te wagen, want dan gaat men effectief oorlog voeren. Moet België zijn soldaten mengen in een eventuele oorlog?Muys: Ja, als dat de afspraak is binnen de Navo. Wij hebben een leger dat rekruteert met de belofte van een vaste betrekking en een avontuurlijk leven. Dat heeft onlangs vijfduizend kandidaten gelokt. Maar West-Europese legers verworden stilaan tot brigades van het Rode Kruis. Er is een verschil tussen voedselhulp gaan leveren in Afrika, met na de job wat ontspanningsmogelijkheden in Nairobi of Kampala, en je leven op het spel zetten in de bergen van Kosovo. De Chinese president Jiang Zemin is op rondreis in Europa. Een charmetrip, tegen de achtergrond van Chinees-Amerikaanse wrijvingen over een Amerikaans antirakettenschild in het Verre Oosten.Muys: Dat China agressieve bedoelingen heeft tegen zijn buurlanden, moet nog altijd blijken. Uitzondering gemaakt voor Taiwan, hoewel men gesterkt door het voorbeeld van Hongkong ook daar naar een vreedzame wederinlijving streeft. Vandaar dat de Chinezen in Hongkong tolerant zijn voor de oppositie. Zijn de veredelde Star-Wars-programma's van de Amerikanen echt nodig, en moeten ze daar Japan bij betrekken? De VS schermen met een nucleair programma in Noord-Korea dat vorig jaar, allicht per vergissing, een raket over Japan heeft afgeschoten. Maar dat lijkt meer een alibi dan een wettiging voor de Amerikaanse militaire activiteiten in de Pacific. Dat de Chinezen dat niet zomaar over hun kant laten gaan, is begrijpelijk. PAUL MUYSKoen Meulenaere