"Ik vind het geweldig dat ik weer aan de toekomst kan denken", zegt Johan Vande Lanotte. "We hebben tien jaar de boodschap moeten uitdragen dat het dankzij ons niet slechter werd. Tien jaar lang hebben we ons moeten bezighouden met een herstelbeleid. Nu kunnen we zelfbewuster uitpakken." Vrijdag lanceert de partij haar "blijde boodschap" onder het motto: "De toekomst is van iedereen".
...

"Ik vind het geweldig dat ik weer aan de toekomst kan denken", zegt Johan Vande Lanotte. "We hebben tien jaar de boodschap moeten uitdragen dat het dankzij ons niet slechter werd. Tien jaar lang hebben we ons moeten bezighouden met een herstelbeleid. Nu kunnen we zelfbewuster uitpakken." Vrijdag lanceert de partij haar "blijde boodschap" onder het motto: "De toekomst is van iedereen". Zoveel tevredenheid verhult onzekerheid. In 1995 maakte de slogan "De SP is nodig" indruk, maar vandaag moeten de socialisten de kiezers overtuigen dat de SP na 13 juni ook nog nuttig kan zijn. Historisch geschoolde SP'ers weten dat betere tijden (en het gaat sociaal-economisch niet slecht met België) minder electoraal lonend zijn voor socialisten. Als de angst verdwijnt - voor lege pensioenkassen bijvoorbeeld - zoekt de kiezer naar een "leuker" alternatief. Wellicht daarom rakelt Johan Vande Lanotte in Het Derde Contract, titel van het campagneboekje dat overmorgen wordt voorgesteld, ook nog eens de verworvenheden uit het verleden op. De eerste twee contracten hebben betrekking op het algemeen stemrecht en de sociale zekerheid. Het derde contract bouwt voort op het Toekomstcongres: het gaat om "een versterking van de solidariteit, met aandacht voor het recht van iedereen om zich via arbeid te ontplooien, met grote zorg voor een gezond leefmilieu". Dat het zo netjes en geschiedkundig op een rijtje wordt gezet, heeft nog een andere reden. De klassieke achterban moet ervan overtuigd worden dat het Toekomstcongres geen breuk betekent met het socialistisch project, maar een logische voortzetting. Zoals elders op deze pagina's beschreven is dat geen evidentie. Ongetwijfeld wordt er om dezelfde reden in het boekje zoveel aandacht besteed aan oude en nieuwe vijanden. Het heet dat het eerste contract "door een wisselend leger van huurlingen" wordt bestookt: "De generale staf van dit huurlingenleger is in handen van de VLD. De VU en ID21 leveren de luitenants en wat voetvolk." In een apart hoofdstukje wordt nog eens het vuur geopend op Guy Verhofstadt en "de retour van het harde liberalisme". De verkiezingen komen er aan en het wordt dus catch as catch can. Filip Rogiers