Smeuïg, dat is het: een smeuïg boek. Niet dat Christopher Andersen een riooljournalist is. Allerminst: voor hij hoofdredacteur werd van People (zeg maar: de Amerikaanse Story) werkte Andersen voor Time en The New York Times. Het boek is ook niet alleen gebaseerd op loze geruchten; de auteur voerde talloze gesprekken met jeugdvrienden, ex-medewerkers en vertrouwelingen van de Clintons. Sommigen blijven anoniem, velen worden geciteerd met naam en toenaam.
...

Smeuïg, dat is het: een smeuïg boek. Niet dat Christopher Andersen een riooljournalist is. Allerminst: voor hij hoofdredacteur werd van People (zeg maar: de Amerikaanse Story) werkte Andersen voor Time en The New York Times. Het boek is ook niet alleen gebaseerd op loze geruchten; de auteur voerde talloze gesprekken met jeugdvrienden, ex-medewerkers en vertrouwelingen van de Clintons. Sommigen blijven anoniem, velen worden geciteerd met naam en toenaam. Wat je als lezer vooral bijblijft, is de eindeloze stoet vrouwen met wie de president Hillary van meet af aan heeft bedrogen: het zijn er - als we Andersen mogen geloven - honderden. Vaak slaagde Clinton erin om die relaties voor zijn vrouw verborgen te houden, maar soms ook niet. Op het komische af zijn de beschrijvingen van Hillary's legendarische woede-uitbarstingen. Hoe ze ooit een lamp naar zijn hoofd gooide. Hoe ze hem ooit een muilpeer verkocht, zodat hij dagenlang niet ongeschminkt de deur uitkon. Hoe ze ooit schreeuwde dat ze "twee keer per jaar" toch wat aan de lage kant vond. Hoe ze ervoor zorgde dat hij tijdens campagnevluchten uit de buurt van de stewardessen werd gehouden en zelfs aparte hotels voor hen boekte, zodat hij zeker niet in de verleiding kon komen. Enzovoort, en zo verder. Waarom Hillary haar man nooit verlaten heeft? Eén: ze zou nog steeds verliefd op hem zijn. En twee: als kind van gescheiden ouders wil Hillary haar dochter Chelsea te allen prijze dat trauma besparen. Van de zogenaamde "onthulling" die Andersen doet, val je niet echt achterover: Hillary had van 1977 tot 1993 een verhouding met ene Vince Foster. Die werkte begin jaren zeventig net als Hillary bij de Rose Law Firm in Arkansas en trad later in dienst van de president. In de zomer van 1995 pleegde hij zelfmoord. Toen Hillary dat nieuws vernam, stortte ze volgens Andersen in: "Ze was er duidelijk kapot van. Afgaand op haar reactie nam haar woordvoerster Lisa Caputo aan dat de president was vermoord." Over Bills avonturen verschaft het boek talloze bijzonderheden: de ene al pikanter dan de andere. Over Hillary en Foster kwam Andersen minder te weten - alleen dat ze ooit tegen een veiligheidsagent die hen in een huis in de bergen had afgezet, zou hebben gezegd: "Er zijn dingen die je buiten je huwelijk moet zoeken als je ze niet binnen je huwelijk vindt." Overigens was Clinton naar verluidt op de hoogte van de affaire. Maar hij verkeerde niet echt in een positie om bezwaar aan te tekenen. De fantasie van Andersen is bij momenten wel erg elastisch. Sommige scènes beschrijft hij alsof hij er hoogstpersoonlijk bij was, wat zijn boek een ietwat ongeloofwaardig en overspannen tintje bezorgt. De meest hilarische passage heeft betrekking op 13 augustus 1998. Die dag zou Bill Clinton zijn relatie met Monica Lewinsky hebben opgebiecht. Dat ging zogezegd als volgt: "Terwijl de first lady sprakeloos van verbijstering op de rand van haar bed zat, knielde de president van de Verenigde Staten aan haar voeten en smeekte haar huilend om vergiffenis." In het slothoofdstuk stelt Andersen twee vragen: "Houden Bill en Hillary van elkaar, of is het altijd een uitgekiende afspraak geweest die was gebaseerd op macht?" De antwoorden: "Ja, en ja."Christopher Andersen, "Bill & Hillary: hun huwelijk", uitgeverij Luitingh-Sijthoff, Amsterdam, 1999.Joël De Ceulaer