Ma 21 07

Laten wij hulde brengen aan Walter Pauli van De Morgen, sinds de staatsgreep van de VTM-boys opgewaardeerd van adjunct-hoofdredacteur tot politiek commentator. Het hoogst bereikbare in onze stiel. Nóg hoger is er alleen de eigenaar. En uiteraard de Schepper.
...

Laten wij hulde brengen aan Walter Pauli van De Morgen, sinds de staatsgreep van de VTM-boys opgewaardeerd van adjunct-hoofdredacteur tot politiek commentator. Het hoogst bereikbare in onze stiel. Nóg hoger is er alleen de eigenaar. En uiteraard de Schepper. Walter heeft zich nog eens goed laten gaan tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk. Gelukkig niet meer tegen de gehandicapten, zoals een paar jaar geleden toen hij in een vlammend pamflet hun asociale gedrag aanklaagde. De Tour had op weg naar de Pyreneeën halt gehouden in Lourdes, waar een lichtjes vermoeide Walter 's avonds laat nog een oncomfortabel bed had gevonden in hotel 'Le Pèlerin'. 's Morgens werd hij tot zijn ontzetting al om halfzes brutaal uit zijn slaap gewekt door het gepiep van de wieltjes onder de vele rolstoelen op weg naar de grot van de Heilige Bernadette. Toen Walter om halftien beneden kwam voor het ontbijt, bleek de ontbijtzaal gesloten! Petit déjeuner wordt in Lourdes geserveerd tussen vier en vijf 's ochtends, in overeenstemming met de metten van het koorgebed. Een woedende Walter trok met een lege maag terug naar zijn kamer, en schreef daar een verontwaardigd artikel over het lawaai van de doorsneerolstoel, en het egoïstische karakter van de gemiddelde gehandicapte. Plus een halve bladzijde over de twijfelachtige rol van Sint-Franciscus van Assisi bij de hervorming van het pauselijk brevier in twaalfhonderd en zoveel. Volgens Walter was er geen enkele religieuze verplichting om zo vroeg met het gebed te beginnen, en dus evenmin met de dagelijkse race naar de grot. Daarna begaf hij zich naar de start van de etappe van die dag. De redactie van De Morgen verdronk in de boze reacties van mindervaliden, en van de vele welzijnsorganisaties die aan hen hun reden van bestaan danken. Een tsunami. Walter zag zich verplicht zijn woorden te herroepen, of toch minstens te nuanceren. Hij had net de verdediging willen opnemen van de arme gehandicapten, van wie het leed wordt uitgebuit door de commerciële industrie van Lourdes. Walter nam in één kolom meer bochten dan het Tourpeloton diezelfde dag in de afdaling van de Aubisque. Toen hij meende dat het ergste voorbij was, begonnen de franciscanen van hun oren te maken over de neerbuigende wijze waarop hun patroonheilige was behandeld. Zonder Sint-Franciscus was het brevier een chaos geworden, daar kwam hun verweer op neer. Dit laatste wenste Walter niet over zijn kant te laten gaan: weer een volle pagina. Over Haymo van Faversham, het concilie van Trente, en de corrupte entourage van paus Pius de Vijfde. Walter weigerde het Breviarium Romanum als een officieel gebedstijdenboek te erkennen, en verwees fijntjes naar de collaboratie van de minderbroeders met het fascistische bewind in Kroatië. Het speet hem dat hij beperkt was in papier en tijd, aangezien hij ook nog vier bladzijden moest vullen over de strijd om de gele trui. Dat was twee jaar geleden. Tijdens deze Tour hield Walter zich ver van kritiek op andersvaliden of reguliere kloosterorden, maar zijn productiedrift werd hierdoor geenszins aangetast. Op de Arduinkaai in Brussel wisten ze met al zijn kopij geen blijf. Onmogelijk in te passen in het tabloïdformaat dat De Morgen heeft aangenomen, kwestie van formaat en inhoud op elkaar af te stemmen. Om de stukken van Walter te kunnen lezen, was een indiaanse gids geen overbodige luxe. Begonnen op de laatste pagina, gingen verder op bladzijde 35, daarna nog één kolom op bladzijde 9, gevolgd door een halve pagina horizontaal op bladzijde 18, om vervolgens ergens lukraak te worden afgebroken op bladzijde 15. Wie de krant van voren naar achteren doorbladerde, kon er geen touw aan vastknopen. Nog verwarrender dan de autobiografie van Marc Reynebeau. Toen Yves Leterme op 14 juli zijn ontslag bij de koning ging aanbieden, was het gelukkig rustdag in de Tour. Dat gaf Walter de kans om vanuit Pau ook nog een half katern vol te pennen over de ontslagnemende regering en over de geschiedenis van de christendemocratische premiers. Daarnaast een interview met Cadel Evans, de gebroeders Schleck, Marc Coucke, Bjarne Riis, Marc Sergeant, Leontien Van Moorsel en Serge Borlée. En toen kwamen de eerste dopinggevallen. Manuel Beltran van Liquigas, en Moises Duenas van Barloworld. Voor ons ligt het stuk van Walter van donderdag 17 juli, met op bladzijde 36 als kop: 'Wat is dommer dan een renner? Twee renners.' We lezen: 'Lannemezan streepje, van onze verslaggever. Lannemezan is een ingeslapen plaatsje aan de eertijds zo drukke Route National 17.' (Walter gaat nu eerst in op de achteruitgang van de streek ten noorden van de Pyreneeën, waar de nijverheid ten onder is gegaan aan de aanleg wat verderop van een parallelle autosnelweg. Blader door naar bladzijde 14. Economisch verval, emigratie, verkommering en algehele ontmoediging in Zuidwest-Frankrijk. Bladzijde 22 en 24: vergelijking met het steenkoolbekken in het noorden van Engeland, en met de mijnen in Silezië ten tijde van de Duitse bezetting. Bladzijde 13 bovenaan, bladzijde 7 linksonder, en bladzijde 26: opkomst en ondergang van het nazisme. Bladzijde 14: hoe epo in het peloton sloop. Bladzijde 6: het drama Tom Simpson. Bladzijde 9, 21 en 12: de Festina-Tour. Bladzijde 32: korte biografie van Beltran en Duenas. Bladzijde 2: commentaar. Bladzijde 33 en 34: ritverslag.) De volgende middag werd Riccardo Ricco opgepakt en verdween de hele Saunier-Duvalploeg uit de Tour. Een boze Walter eiste meer ruimte in de krant. Daarna werd vader Schleck door de Franse douane manu militari uit de karavaan geplukt en gearresteerd. Dit onder luid protest van de VRT-wielerverslaggevers, die vergaten dat de Franse douane de jongste tien jaar iets meer dopinggevallen aan het licht heeft gebracht dan zij. De dag nadien werd Fränk Schleck trouwens op een halfuur gereden, en Andy op zeven kwartier. Wellicht door de emotie. Walter was in elk geval minder overtuigd van de onschuld van Johnny Schleck. Kop boven zijn stuk: 'Laten we bidden'. Datzelfde dachten de eindredacteurs van De Morgen toen rond halfdrie de eerste artikels en beschouwingen vanuit de Tour begonnen binnen te spuiten. En toen moest de tijdrit nog komen, om uit te maken wie nu de Ronde zou winnen: Cadel Evans of Dennis Menchov. Na nog een uitgebreide nabeschouwing op maandag zat de vakantie van Walter erop en ging hij weer als politiek commentator aan het werk. Mocht elke Belg in zijn branche evenveel produceren als Walter in de zijne, dan hadden wij de best presterende economie ter wereld. Beter dan de Chinezen. Tiens, zou Walter naar Peking gaan? Hoeveel tijd denkt u nodig te hebben om het standpunt van het ACW uit te leggen aan een ACW'er? A peu près? Een kwartiertje? Tien minuten? Geen? Inge Vervotte drie uur. Drie volle uren, zo lang duurde haar onderhoud met Yves Leterme op de beruchte en hectische quatorze juillet, toen de premier een hele dag lang crisisoverleg hield en uiteindelijk uitgeput het ontslag van zijn regering aan de koning ging aanbieden. En toch nog drie uur beschikbaar voor Inge Vervotte? Hier klopt iets niet. Wat heeft die Inge daar drie uur lang gedaan? Voor het officiële antwoord op deze vraag zult u moeten wachten tot het moment waarop De Standaard met een nieuwe reeks sms'en en e-mails op de proppen komt. Of tot Ivan De Vadder weer uitpakt met een Panorama die hij graag als 'historisch' mag horen omschrijven, al is het maar door mijnheerke Louis of door een of andere vleigrage kruiper van de nieuwsdienst. In afwachting daarvan slaat onze fantasie op hol over drie niet ingevulde uren in de Wetstraat 16 op de veertiende van de zevende maand in het jaar des Heren tweeduizend acht. Want aan Inge Vervotte mispakken zich velen. Zeker sinds ze vorig jaar een dag na de verkiezingswinst naast Leterme en Jo Vandeurzen op een tafel klom, met haar plechtigecommunieschoentjes en haar weerzinwekkende kousen. Vijfendertig graden buiten, zij droeg nylons. Ziet er wat uit als zuster Godelieve, het woord 'seut' valt links en rechts al een keer, maar het tegendeel is het geval. Geloof uw dienaar, die al in meerdere Mechelse tavernes heeft gezeten waar ook juffrouw Vervotte aanwezig was. Een hete truffel, als wij goed zijn ingelicht is dat de correcte technische term. En drinken... als een Zwitser. Nee, erger: als een Fin net voor hij zelfmoord gaat plegen. Kroop boven op haar barkruk en begon teksten van kardinaal Cardijn voor te dragen! Daarna ging ze over tot het zingen van schunnige liedjes en het maken van in christelijke kringen minder conventionele bewegingen. Om tot slot van haar kruk af te donderen, plat op de grond. Duikt naar men fluistert geregeld de kroegen in met Maya Detiège, wat eerder al de arme Sophie Pécriaux fataal is geworden. Die zit nu opgescheept met Rik Daems, en raak daar maar eens van af. Jan Renders en Luc Cortebeeck moeten dringend ingrijpen. Straks komt ook Vervotte nog met een liberaal naar huis. En geef toe: kan een ACV'er dieper vallen? De detectiveseries op Canvas, daar worden wij helemaal nerveus van. Na Dalziel & Pascoe nauwelijks de tijd om een drankje te halen of weg te spoelen, of Wallander is al begonnen. En tegen dat die de verkeerde heeft opgesloten, is op één de eerste van twee afleveringen van Poirot al aan de gang. De vraag dient gesteld of ze op de Reyerslaan nog toerekeningsvatbaar zijn. Elke dag van de week een politiefeuilleton. Allemaal zaken die jaren geleden al in het lang en het breed zijn opgelost. Straks verrijst Dimi Tersago nog een derde keer uit zijn graf naast de basiliek van Sint-Martinus. Wat een onzin allemaal. Zou er op de schotel één politiefeuilleton te vinden zijn waarin de hoofdcommissaris niet dwarsligt? Waarin hooggeplaatsten niet proberen het onderzoek te verstoren? Waarin tijdens de ondervraging van de verdachte niet op de deur van de verhoorkamer wordt geklopt door een ondergeschikte die nieuwe informatie in het oor van de speurder komt fluisteren? Waarin niet iemand van het rechercheteam zelf wordt ontvoerd? Waarin de achtervolgende politiewagen niet al bij het eerste verkeerslicht in de koffer knalt van de wagen die hij discreet moet schaduwen? Waarin het forensisch lab niet de oplossing biedt voor de falende fantasie van de auteur? Wij hebben het al geschreven: stelen als de raven, dat doen alle scenaristen en regisseurs van crimi's. Het ergst is Wallander. De dokter heeft ons verboden daar nog naar te kijken. Mensen spreken soms over Dams en Van Deun, maar wat de Zweedse politie bij elkaar knoeit, is ongezien. Niet te verwonderen dat ze na tweeëntwintig jaar nog altijd niet de moordenaar van Olof Palme hebben gevonden. Zet alles op een rij wat een politieman verkeerd kan doen, en Kurt Wallander voegt er zonder moeite twintig flaters aan toe. Hokken er in een schuurtje een dozijn gewapende gangsters, dan gaat hij er in zijn eentje binnen. Met een klappertjespistool. En zonder 'den bureau' te verwittigen. Wordt dan natuurlijk gevangengenomen, en dan weet niemand waar hij zich bevindt. Tot zijn antipathieke dochter Linda een anonieme tip krijgt, er op haar beurt alleen op afgaat, zelfs zonder die viezerik van een Stefan iets te vertellen, en even later op haar beurt gebonden als een worst naast haar vader in een tochtige kelder ligt. Alles wat rechercheurs fout kunnen doen, doen die Zweden in het kwadraat. Rijden vanuit Ystad vijftienhonderd kilometer naar het noorden, om daar in Lapland op een afgelegen boerderij aan een vrouw met okselhaar te gaan vragen of ze vorige week donderdag tussen vijf en halfzes Ole Oleson heeft gezien. 'Nej', bromt de vrouw met het okselhaar. 'Tack', zegt dan de politieman, en rijdt vijftienhonderd kilometer terug. Waarna ze hem opnieuw naar boven sturen om te vragen of ze Ole Oleson dan misschien heeft gezien tussen halfzes en zes uur. ('Nej.' 'Tack.' Weer terug.) Met Wallander maakt Zweden een zeer slechte beurt. Het is dat Agnetha er nog altijd woont, op een privé-eilandje in de Oostzee, en dat den Björn tot ons aller grote vreugde zijn geheugen kwijt is, of we zouden Zweden vandaag nog uit Europol stoten. Als je dan ziet hoe keurig Andrea Croonenberghs het allemaal oplost... Ze moet wel dringend die geaffecteerde kwast dumpen, die Geert Versnick. En opletten voor een filou als Boudewijn De Groot, want die is maar op één ding uit, dat ziet een blinde. Met zijn flauwe liedjes. door Koen Meulenaere