Om geen enkel risico te nemen met het bezoek van de koning, vorige week aan onze gebouwen, had onze directeur een klein tekstje van buiten geleerd : ?Mijnheer, uw gedrag is schandelijk en zal door het hele land worden veroordeeld.? Dit om voorbereid te zijn op mogelijk provocerende gedragingen van republikeinen of flauwe grappenmakers, beiden in groten getale vertegenwoordigd op onze redactie. Onze chef-boeken zat thuis in Gent vastgebonden op het koertje, bewaakt door de vier bloeddorstigste exemplaren uit de kennel gevechtshonden die onder training en commando staat van Madam Reynebeau, zelf paraat op Knack voor het geval de koning plots zou willen dansen.
...

Om geen enkel risico te nemen met het bezoek van de koning, vorige week aan onze gebouwen, had onze directeur een klein tekstje van buiten geleerd : ?Mijnheer, uw gedrag is schandelijk en zal door het hele land worden veroordeeld.? Dit om voorbereid te zijn op mogelijk provocerende gedragingen van republikeinen of flauwe grappenmakers, beiden in groten getale vertegenwoordigd op onze redactie. Onze chef-boeken zat thuis in Gent vastgebonden op het koertje, bewaakt door de vier bloeddorstigste exemplaren uit de kennel gevechtshonden die onder training en commando staat van Madam Reynebeau, zelf paraat op Knack voor het geval de koning plots zou willen dansen. Niet de aanwezigheid van de koning op zich baarde onze baas zorgen. Wel de gelijktijdige aanwezigheid van de doorgaans van weinig opvoeding getuigende bende Knack-redacteurs, die op het ochtendlijke uur ordeloos, haveloos en laveloos kriskras door het kantoor zaten, hingen of lagen. Onze chef-narcotica had uit Nederland net enkele nieuwe stalen binnen gekregen en lag samen met onze chef-onderwijs in een hoek te hallucineren en ?Collard buiten? te roepen. Onze directeur liep dus al op de toppen van zijn zenuwen, en toen hij ook nog eens onverhoeds aan zijn mouw werd getrokken, barstte hij woedend uit : ?Mijnheer, uw gedrag is schandelijk en zal door het hele land worden veroordeeld.? De koning deinsde verschrikt achteruit. Hij was langs achteren binnen gekomen en niet zoals wij allen hadden verwacht langs voren. Waardoor ook Madam Reynebeau, die met een ruiker bloemen klaar stond op het bordes, voor niets kou had staan lijden. Zoals gewoonlijk herstelde onze directeur zich wonderlijk snel. ?Ha Sire, zijdet gij. Kom binnen. Gooi uw jas daar maar ergens in een hoek en kom mee naar boven. De koffie is net klaar.? De koning mag op het paleis geen koffie drinken omdat dat volgens de koningin slecht is voor zijn rug, maar onze directeur smokkelt bij zijn wekelijkse bezoekjes wel eens onder zijn hemd een thermoske mee naar binnen. En terwijl aldus de koning en onze directeur boven aan hun kopje slurpten, en in Gent onze chef-boeken vergeefs snokte aan zijn touw en van een Staffordshire terriër een lelijke knauw in zijn kuiten kreeg, overhandigde op de Tervurenlaan Madam Reynebeau haar boeket bloemen aan een toevallig voorbijkomende Italiaanse gigolo die besloot dit buitenkansje niet te laten liggen. Of juist wel, maar daar gaat het nu niet over. NA DE KOFFIE begon het officiële gedeelte van het bezoek. U weet misschien al dat de koning eigenlijk kwam om een demonstratie van Internet bij te wonen. Aangezien dat pas de dag voordien op onze redactie was afgeleverd, in kartonnen dozen die wij allemaal hadden moeten uitpakken, en aangezien niemand van ons wijs raakte uit de gebruiksaanwijzing, hadden wij zo maar lukraak enkele stekkers en draden met elkaar verbonden. Onze directeur zette zich gewichtig op een draaistoeltje dat tot dan toe voor de piano van onze chef-muziek had gestaan, masseerde nog even plechtig zijn vingers, en ging aan de slag zoals hij dat een week vroeger tijdens een snelcursus geleerd had. Na het eerste ingetikte commando gebeurde er niets. Na het tweede evenmin. Bij het derde besloot onze directeur, meester in het camoufleren van technische problemen, om wat tijd te winnen, in de hoop dat de koning voor dringende zaken zou worden weggeroepen alvorens hij de kans kreeg om zijn vermaarde moeilijke vragen te gaan stellen. De kaderwetten van Dehaene werden die ochtend in het parlement gestemd en onze directeur had er via stille diplomatie voor gezorgd dat de helft van de CVP-kamerfractie zou tegen stemmen. Hierna zou de premier zijn ontslag moeten aanbieden aan de koning die dus spoorslags naar het paleis zou moeten terugkeren. Helaas had de premier die ochtend zelf al in Knack gelezen dat de koning bij ons zat. Een uurtje na de koning kwam dus ook de premier onze redactie binnenstormen, met veertien hijgende cameraploegen in zijn zog, om het ontslag van zijn kabinet aan te bieden. Dit werd door onze directeur onmiddellijk aanvaard en de heer Guy Verhofstadt werd luttele seconden later aangesteld als formateur. MAAR ZO VER was het nog lang niet, toen onze directeur geen toegang kreeg tot Internet. ?We zullen misschien met iets eenvoudigs beginnen Sire,? wist hij zich schitterend te redden, ?wat dacht ge van een spelletje patience ?? Het spelletje patience is het enige digitale hoogstandje dat de meeste Knack-redacteurs onder de knie hebben. Vraag ons niet ons aan zeeslag of mijnenjacht te wagen, maar met de kaarten staan wij onze man. Gevolg van een jarenlange redactie-traditie, namelijk de verlengde middagpauze. De koning ging akkoord, meteen het laatste waarover de twee staatsmannen het eens waren. Eén minuut later was het kletterende ruzie toen de koning weigerde om zijn paswoord bekend te maken. ?Maar enfin Sire, hoe kan ik u inloggen als ge mij uw paswoord niet geeft. Is het zo een vuil misschien ?? De koning liet zich niet vermurwen en beet onze directeur toe dat hij niet van plan was de kroon te ontbloten. Uiteindelijk was het onze directeur die toegaf : ?Goed zageman, tik het dan zelf in.?Koning Albert zette zich zwijgend neer op het tot op de draad versleten pianostoeltje, maakte zich zo breed mogelijk zodat niemand over zijn schouder zou kunnen meelezen, en tikte vliegensvlug zijn paswoord. ?Ilona ! ?? klonk het verbaasd uit dertien monden tegelijk. Onze directeur keek de koning, die rood kleurde tot in zijn nek, peinzend aan : ?Ilona ? Wat voor een vreemd paswoord is dat ? Is dat iemand die wij kennen ??De koning begreep dat enkel bliksemsnel handelen de troon nog kon redden : ?Het is een verbasterde vorm van Paola. Calabrisch dialect.?Vooraleer onze directeur dieper kon ingaan op deze weinig overtuigende verklaring, zat de vorst al volop in het patience-spel. Kapot na twee keer ! Onze directeur sloeg zich op de dijen van pret. ?Alleen schuppen aas Sire. Zo slecht heeft er hier nog niemand gespeeld. Kom, geef uw muis hier amateur.?Een halve minuut lang hoorden wij niets dan het snelle en vaardige klikken van de muis van onze directeur, en toen een luide vloek van de koning : ?Potverdekke Sus, ge hebt blekke tien op klaver negen gelegd. En hier zie : koeken vier op harten drie. Gij speelt vals.?Normaal gezien, is vals spelen bij computerpatience onmogelijk. De versie van Knack evenwel, is de uitzondering op de regel. Drie tellen later rolden onze vorst en onze directeur vechtend over het nieuwe tapijt. Koen Meulenaere