Weinig aandelen op de Brusselse beurs hebben een zo succesvolle introductie gekend als die van Roularta Media Groep, de uitgever van onder andere uw lijfblad. Weinig aandelen zijn in de pers dan ook zo de sterren in geschreven. Trends, Cash, Tendances, Knack, Le Vif l'Express, Onze Tijd, Notre Temps, de Streekkrant, de Zeewacht, Het Brugsch Handelsblad, De Weekbode, De Vrolijke Roeselarenaar, Telepro, tot Voetbal Magazine toe... allemaal hebben ze nu een beursrubriek waarin het begeleidend commentaar elke week weer wijst op het groeipotentieel van het Roularta-aandeel. De grootste troef van dit sympathieke bedrijf, zo lezen wij alom, is de onverdroten en vrijwel belangeloze inzet van het personeel. Om niet te spreken van de kundige leiding van de leiding.
...

Weinig aandelen op de Brusselse beurs hebben een zo succesvolle introductie gekend als die van Roularta Media Groep, de uitgever van onder andere uw lijfblad. Weinig aandelen zijn in de pers dan ook zo de sterren in geschreven. Trends, Cash, Tendances, Knack, Le Vif l'Express, Onze Tijd, Notre Temps, de Streekkrant, de Zeewacht, Het Brugsch Handelsblad, De Weekbode, De Vrolijke Roeselarenaar, Telepro, tot Voetbal Magazine toe... allemaal hebben ze nu een beursrubriek waarin het begeleidend commentaar elke week weer wijst op het groeipotentieel van het Roularta-aandeel. De grootste troef van dit sympathieke bedrijf, zo lezen wij alom, is de onverdroten en vrijwel belangeloze inzet van het personeel. Om niet te spreken van de kundige leiding van de leiding. Danny Reweghs hierover in het vakblad Cash: "Keihard werken, een feilloos aanvoelen van de markt, een vooruitstrevend personeelsbeleid, een strategie voor de lange termijn, en een nooit aflatende energie, ziedaar de troeven van de directie van Roularta Media." Haha, dertig aandelen voor den Danny. Frans Crols in Trends: "Dat Vlaamse ondernemingen heel wat beter presteren dan hun Waalse tegenhangers, danken ze aan een efficiëntere structuur, aan meer werkkracht en zin voor initiatief, en vooral aan de bredere horizon en grotere vakbekwaamheid van hun ondernemers." Hupsakee, veertig aandelen in de zakken van de Frans. Onze uitgever, de heer Rik De Nolf, wiens verdiensten plots de hemel werden ingeprezen met een intensiteit die deze van het licht ver overtrof, zat het in zijn bureau te Roeselare goedkeurend te lezen, en schoof elke redacteur een pakketje aandelen toe, rechtevenredig met de graad van vleierij die uit zijn pen was gevloeid. De enkeling die waarschuwde voor de te grote werkdruk in het bedrijf, en voor de overwaardering van de beurs, vond zijn bureau de volgende ochtend op de hoek van de straat, waar het net door de vuilnisdienst werd opgeladen. Zo eendrachtig wij naar buiten zijn over dit nieuwe steraandeel, zoveel tweedracht veroorzaakt het intern. Vorige week op de redactievergadering brandde zelfs een regelrechte oorlog los tussen onze chef-cultuur en onze chef-economie, die beiden voor hun rubriek de ene extra bladzijde opeisten die toevallig beschikbaar was. Onze chef-economie speelde het hard, en daagde onze chef-cultuur uit om het gewicht van zijn portefeuille bekend te maken. Drieëntwintig stuks! Er viel een wat ongemakkelijke stilte. Zoveel rijkdom hadden wij niet verwacht van onze chef-cultuur. Onze chef-economie knabbelde een poos nadenkend op zijn sigaar, haalde toen zwijgend zijn aktentas vanonder de vergadertafel, diepte daar een indrukwekkende bruine omslag uit op, schudde er een pak veelkleurig bedrukte papieren uit, legde de sigaar in de zilveren asbak, bevochtigde zijn duim, en begon langzaam en met dreunende stem te tellen: "Eén, twee, drie..." Tweeëntwintig! Eén minder dan Braet. Maar toen die zich de winnaar waande, toverde Despiegelaere totaal onverwacht vanuit zijn achterzak nog twaalf extra aandelen tevoorschijn. Hoe die daar terecht waren gekomen, kon niemand van ons verklaren. En wij houden mekaar nochtans scherp in de gaten de jongste tijd. Want niets is zo bevorderlijk voor achterdocht, als aandelen. Die twaalf bijkomende deelbewijzen, zijnde het volledige pakket van onze chef-buitenland, dat net vóór de vergadering door onze chef-economie was afgekocht tegen acht procent boven de marktprijs, gaven uiteraard de doorslag. Een meerderheid van elf, de extra pagina ging naar Economie. Maar onze chef-cultuur is, hoewel supporter van Cercle Brugge, niet iemand die graag de nederlaag lijdt. Hij stond op en zocht bondgenoten. De chef-boeken, wiens rubriek - ondanks pogingen dit te verhullen - onder de supervisie van Cultuur blijft vallen, had geen andere keuze: hij stond het stemrecht van zijn vier aandelen bij volmacht af aan onze chef-cultuur. Om dezelfde reden ging ook onze chef-muziek (twee aandelen) overstag. Toen besloot Braet de ultieme vernedering te doorstaan, sprak onze chef-wetenschappen aan, en vroeg met enige huichelachtigheid in zijn formuleringen: "Dirk, beste vriend, hoe zwaar weegt gij?" Dat bleek zes aandelen te zijn. Als hij die in zijn kamp kreeg, had onze chef-cultuur opnieuw de meerderheid, zij het zeer krap. Hij nam dus onze chef-wetenschappen even apart, en twee minuten later was het geregeld. De extra bladzijde ging naar de rubriek Wetenschappen. Het was dan wel niet naar Cultuur, maar het was nog veel minder naar Economie, en daar kon onze chef-cultuur uiteindelijk mee leven. Onze chef-economie uiteraard niet. Hij zocht zoals gewoonlijk steun bij onze chef-Wetstraat, maar die had helaas zijn aandelen onmiddellijk geruild voor een nieuwe tuba, en houdt vol dat hij op het einde van het verhaal de enige zal zijn die aan het aandeelhouderschap van onze firma een goede zaak heeft gedaan. Dat maakte op dat moment de zaak niet van onze chef-economie. Despiegelaere stond woedend recht, veegde zijn aandelen bij elkaar, klapte zijn aktentas ruw dicht, en kondigde aan dat hij op de volgende algemene vergadering in Roeselare, waarop ook de kleinste actionnaire spreek- en stemrecht heeft, een motie van wantrouwen zou indienen tegen onze chef-cultuur. "En daarvoor", siste Despiegelaere boos, "krijg ik moeiteloos de mannen van de drukkerij aan mijn kant. Want die brave mensen zijn het al langer dan vandaag beu om iedere week een uur te moeten zoeken naar wat de bovenkant en wat de onderkant is, van de rommel die gij als illustratie meestuurt. En vermits de mannen van de drukkerij de aandelen zelf drukken, gaat ge er niet meer komen met dat zielige gepietepeuter van u."Een uur later stond onze chef-economie in de metro op zijn trompet te blazen. Op zoek naar nieuwe fondsen om nog een paar collega's uit te kopen. Sinds de introductie van Roularta op de beurs, is de sfeer op de redactie er niet echt op vooruitgegaan. Koen Meulenaere