Het spreekt vanzelf dat ook in de schoot van Knack wekenlang gediscussieerd is over het lot van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte. In dit debat vallen veel juridische argumenten pro en contra te verzinnen, die de dag nadien allemaal verkeerd of onvolledig blijken te zijn, maar in essentie draait het om de vraag : hart of verstand ? Emotio of ratio, zoals onze chef-Latijn het uitdrukte.
...

Het spreekt vanzelf dat ook in de schoot van Knack wekenlang gediscussieerd is over het lot van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte. In dit debat vallen veel juridische argumenten pro en contra te verzinnen, die de dag nadien allemaal verkeerd of onvolledig blijken te zijn, maar in essentie draait het om de vraag : hart of verstand ? Emotio of ratio, zoals onze chef-Latijn het uitdrukte. Zoals vaker in gevoelige kwesties, viel onze redactie uiteen in twee kampen. Eigenlijk drie. Aan de ene kant de redacteuren die beschikken over verstand maar niet over een hart. Meer bepaald onze chef-Wetstraat en onze chef-economie. Aan de andere kant de redacteuren met een groot hart, tevens een grote maag en lever, maar geen of onvoldoende verstand. En dan is er nog een derde categorie, met een groot verstand én een groot hart : onze directeur en onze chef-boeken. Van die twee heeft onze directeur het grootste verstand. Ook het grootste hart. Onze chef-justitie laten we in deze opsomming buiten beschouwing omdat hij als enige wist waarover hij sprak, en zoiets is altijd onaangenaam bij een meningsverschil. Zijn kennis van de wet wekte bovendien een schijn van partijdigheid. En niemand van ons begreep hoe hij met een op het eerste gezicht waterdichte argumentatie tot de conclusie kon komen dat de grote schuldige in deze hele zaak graaf Leopold Lippens was. Onze chef-Wetstraat is uiteraard ook partijdig, want hij voert in het kader van de moord op André Cools al jaren actie tegen Connerotte en voor Véronique Ancia, maar aangezien hij naast partijdig ook bokskundig is, durfde niemand hem uit de contramine sluiten. VAN EEN SERENE gedachtenwisseling was ook deze keer niet lang sprake. Zeker niet toen de vergadering werd afgebroken en tijdens de traditionele korte lunch in het Bosnisch restaurant om de hoek, de vijandigheden recht evenredig stegen met het verbuik van slivovitsj. Het merendeel van de Knack-redacteurs bestempelde het arrest van het Hof van Cassatie als schandalig. En voegde er aan toe dat de politiek zo schuldig is als wat, door het jarenlange wanbeleid bij ongeveer alle overheidstaken, justitie op kop. En is het misschien geen politicus die, tegen de meest expliciete waarschuwing van de procureur-generaal in, tòch die Dutroux heeft vrijgelaten ? Hoe is het mogelijk dat Melchior Wathelet zomaar de dans mag ontspringen ? Volgens die met verstand maar zonder hart, was dit een populistische redenering, gebaseerd op goedkoop sentiment. Waarna die met een hart die met verstand verweten dat ze vanuit hun pluchen zetel alle voeling met het volk verloren waren. Of het woord fascist nu eerst vanuit het kamp van die met een hart naar dat van die met verstand werd geroepen, of omgekeerd, wist nadien niemand met zekerheid te zeggen. Feit is dat binnen enkele tellen een vechtpartij losbrak waarvan zelfs de Bosniër vreemd opkeek. Toen de ergste verwondingen verzorgd waren, togen die met een hart naar de C&A om er hun existentieel zwart te gaan inruilen tegen smetteloos wit, en ondergetekende werd naar de carnavalwinkel gestuurd om ballonnen. Zodra dat geregeld was, werd Jos Grobben opgetrommeld om achter zijn machine plaats te nemen en de zaak-Connerotte nu eens te bekijken door de bril van de man in de straat, in de plaats van door die van de intellectueel in de ivoren toren, waarin ook gediplomeerde redacteurs van dit blad te vaak vertoeven. Het artikel van Jos, vorige week gepubliceerd, begon als volgt : ?Rond 510 vóór Christus bedacht de archont Clisthenes zijn Athene met het ostracisme.? Voilà, dat is tenminste klare taal die de volksmens begrijpt en die hem naar het hart gaat. In één van de spontane demonstraties vorige week zagen wij tot ons genoegen plots op een spandoek : ?Geen nieuwe orchant, neen aan het postracisme.?ONZE CHEF-WETSTRAAT en onze chef-economie hadden ondertussen evenmin stil gezeten, en riepen eenieder die het goed meende met de rechtsstaat, op voor een tegenbetoging. En terwijl dus aan het Noordstation de eerste rijen van een driehonderdduizend man sterke menigte zich in beweging zetten, vertrok op hetzelfde moment aan het Zuidstation in tegengestelde richting een vreemd ogende stoet, gevormd door twee topredacteurs van Knack. Schouder aan schouder, zoals ze jarenlang door het Pajottenland hadden gemarcheerd als tweede trompet en eerste tuba van fanfare De Eendracht. Het spandoek dat zij ophielden loog er evenmin om : ?Leve madame Eliane?. Onze chef-Wetstraat had daar eerst nog ?Leve madame Bettens? willen bij schrijven, verwijzend naar de ster uit zijn ophefmakende reportagereeks over de roze balletten. Maar hij liet dat idee varen toen zijn marsbroeder in ruil eiste dat er ook ?Weg met Herman Van Rompuy? zou worden vermeld. Herman Van Rompuy trouwe lezers weten het is de man die er voor gezorgd heeft dat Mieke Offeciers niet langer minister van Begroting is, wat onze chef-economie op een maandelijks inkomstenverlies van ettelijke tienduizenden franken is komen te staan. De twee cheffen spraken af dat ze elk één bord met een persoonlijke slogan zouden meedragen. Bij de chef-Wetstraat werd dat : ?Connerotte maffia, onderzoek naar Ancia?. Een leuze die ook auditief goed tot haar recht kwam. Zeker toen ze in de op dat moment nog lege Lemonnierlaan uit volle borst ritmisch gescandeerd werd door beide vermaarde koperblazers, die over een longinhoud en een VO-2-max beschikken waarbij die van Miguel Indurain, fysionomisch één van de grootste atleten ter wereld, in het niet verzinken. Op het andere bord stond : ?Vous Velons Velu?. Weinigen zijn zo onderlegd in Franstalige woordspelingen als onze chef-economie, die niet voor niets jaren het VEV heeft geleid, vooraleer daar plaats te ruimen voor zijn echtgenote. OM KORT TEGAAN : de rivaliserende optochten ontmoetten elkaar voor de Beurs. De twee luidruchtige tegenbetogers werkten op de massa als een rode lap op een stier. Temeer daar ze zich voor de gelegenheid in rood hermelijnen toga's hadden getooid. Wat toen volgde, is op geen enkel televisiestation uitgezonden, omdat de grenzen van het toonbare werkelijk overschreden werden. Maar één ding mag u weten : mochten het er vijftigduizend minder geweest zijn, hadden wij durven inzetten op onze twee collega's. Helaas moesten ook zij het aan den lijve ondervinden : het volk overwint altijd. Gelieve dus deze week zelf de Saksen-Coburgs te beledigen. En wat de rubriek economie betreft, heeft Mieke ons uit de nood geholpen met een objectief verslag over het VEV-congres. Koen Meulenaere