Rik Van Cauwelaert
...

Rik Van CauwelaertUiteindelijk kreeg het opstootje een wat hilarische afloop doordat de groenen, Ecolo en Agalev verenigd, in een brief hun vertrouwen uitdrukten 'in de capaciteit van premier Verhofstadt om z'n regering te leiden'. Waarna, in marstempo, het opstellen van de prioriteitennota van de regering zijn beslag kreeg.De uitval van Defeyt kwam voor Verhofstadt en voor paars-groen wel bijzonder ongelegen. Enkele dagen eerder immers had de Waalse regering de voet op de institutionele rem gezet om een einde te maken aan de tijdskredietpremies die de Vlaamse regering betaalt bovenop die van de federale overheid. In Wallonië vrezen ze dat de Vlamingen hier een aanloop nemen naar aparte collectieve arbeidsovereenkomsten. Wat, volgens hen, zal leiden tot de opsplitsing van het laatste bindmiddel tussen de twee gemeenschappen, de sociale zekerheid.Sommigen zullen zich de regeringsmededelingen op de openbare omroepen herinneren, waarbij Vanden Boeynants en De Clercq, zittend voor een knus gloeiend haardvuur, ten behoeve van de kijkers de vorderingen van het regeringswerk schetsten. Geen twee jaar later sloeg de coalitie lek op een communautaire kwestie van formaat: Leuven Vlaams.Ook de jongste klassieke staatshervorming, vastgelegd in het Lambermontakkoord, heeft geen einde gemaakt aan het gekift. De Vlaamse schepenen die volgens dat akkoord in elk van de negentien Brusselse gemeenten moesten worden geïnstalleerd, komen er allicht niet. Zowel de liberale PRL als het aanverwante FDF, die nochtans de hervorming hebben goedgekeurd, doen er alles aan om de Vlaamse schepenen buiten de deur te houden. Die onwil zal uiteindelijk leiden tot het failliet van Lambermont - waarvoor de federale regering nochtans een pak geld uittrok.Veel heeft te maken met het blijvende wantrouwen van de Franstaligen tegenover de Vlamingen die de zelfverminking van de Belgische staat steeds verder drijven. Dat schrijft Paul-Henry Gendebien, de voor een reünie van Wallonië en Brussel met Frankrijk ijverende wallingant. En die Belgische staat wordt, volgens Gendebien, volkomen geregeerd door eerste ministers die hij - net als Ecolo-secretaris Philippe Defeyt - als belgo-flamand bestempelt. Terwijl ze zich in Wallonië angstvallig blijven vastklampen aan het Belgische zwemvest, zijn ze er in francofone kringen in Brussel maar vooral in het Naamse Elysette van Waals minister-president Jean-Claude Van Cauwenberghe van overtuigd dat de Vlamingen binnen afzienbare tijd de splitsing van de sociale zekerheid op de agenda zullen zetten. Want, waarschuwt ook Gendebien, het federalisme is voor de Vlamingen slechts een tussenstop op de weg naar de volledige autonomie. En hij citeert daarbij graag de gevierde historicus Jean Stengers, die zeker niet kan worden verdacht van sympathie voor de Waalse, laat staan de Vlaamse beweging. Stengers gaf niet zo lang geleden in Le Vif-L'Express gelaten toe dat hij met zijn geschriften niets meer vermag tegen de toenemende scheidingsdrang van Vlamingen en Franstaligen. Wat we afgelopen vrijdag in de regering zagen, is het ontstaan van een van die nieuwe communautaire barstjes. Dit keer veroorzaakt door de groenen, die tot voor kort immuun waren voor de communautaire koorts. Dat laatste stemt meer tot nadenken dan de nummertjes van een politieke potloodventer als Jean-Marie Dedecker.