Dat gedicht gelezen van Piet Piryns over de pluimen op het hoofd van Fabiola? Schandelijk, niet? Die Piet is briljant. Wij hebben dat nog nooit gezegd over een collega, geen van hen heeft er ooit veel aanleiding toe gegeven, maar deze keer is het zo ver. Met onze eigen ogen gezien: in vijf minuten tijd stond dat sonnet op papier. Technisch gesproken was het overigens meer een rondeel. Beweerde Piet, wij zijn niet op de hoogte van die zaken. Vijf minuten! Terwijl Hugo Claus voor zoiets een week nodig heeft.
...

Dat gedicht gelezen van Piet Piryns over de pluimen op het hoofd van Fabiola? Schandelijk, niet? Die Piet is briljant. Wij hebben dat nog nooit gezegd over een collega, geen van hen heeft er ooit veel aanleiding toe gegeven, maar deze keer is het zo ver. Met onze eigen ogen gezien: in vijf minuten tijd stond dat sonnet op papier. Technisch gesproken was het overigens meer een rondeel. Beweerde Piet, wij zijn niet op de hoogte van die zaken. Vijf minuten! Terwijl Hugo Claus voor zoiets een week nodig heeft.Tenminste, dat dachten wij. En dat denken ongetwijfeld ook degenen die hem al die prijzen toekennen. Of die diep in de buidel tasten voor zijn bijdragen, zoals Peter Vandermeersch van De Standaard. Maar wat blijkt? Ook Claus schrijft het in vijf minuten. En gaat daarna petanquen. Als we het hebben over mensen die de kluit belazeren, dan staat die Claus op de eerste rij. Naast zijn naamgenoot prins. Moge "Begroeyt met pluimen" nu eindelijk het eindpunt zijn geweest van de lange reeks spotternijen over het koningshuis, die Knack zich de jongste maanden meende te mogen veroorloven. De rubriek "De uitzet van Mathilde"... daarvoor zijn geen woorden beschikbaar. Wat klaagt Ann Demeulemeester over een beleefde jongen als Herman Brusselmans, vergeleken bij wat de Saksen-Coburgs zich moesten laten welgevallen vanwege Walter Pauli, Misjoe Verleyen en onze chef-Wetstraat? Maar toch kan het altijd erger. De week van het huwelijk: een opiniepeiling over de monarchie. Door het MAS!! Dat is hetzelfde als voor het paleis de Belgische vlag in brand gaan steken. MAS staat voor Marketing Analysis & Synthesis, het beruchte enquêtebureau uit Leuven. Werkt exclusief voor ons, zo hebben wij de indruk. Nooit iemand anders mee weten uitpakken. Dimarso, Uniop, Gallup, Field Research... we lezen er vaak over, maar over het MAS? Nooit. Volgens onze chef-wetenschappen is de directeur ervan, de heer Dirk De Martelaere, geniaal. Waarna onze chef-economie opmerkte dat men iemand slechts geniaal kan noemen, als men zelf nog genialer is. Hoe kan men anders weten dat wat die ander zegt of doet juist is? En aangezien hij niet van mening was dat onze chef-wetenschappen geniaal was, vooral niet na diens stelling dat sigaren roken ook schadelijk is voor de omstanders, bleek daaruit dat...Nu goed, laten we niet te veel tijd verliezen op zijwegen. Het MAS hield in opdracht van Knack in de lente van dit jaar een opiniepeiling over de nakende verkiezingen. Wij weten wel, de directeurs van die bureaus proberen met handen en voeten uit te leggen dat ze de kiesintenties op één bepaald moment meten, en niet de uitslag van de verkiezingen voorspellen. Maar hun geluk bestaat erin dat hun klanten dat niet geloven. Wat die bureaus doen is misschien niet de uitslag van de verkiezingen voorspellen, maar wat ze verkopen is dat wel. Om een ons onbekende reden opteerde onze hoofdredactie voor het MAS, om uit te vissen hoe de verkiezing van 13 juni ging aflopen. Het resultaat sloeg de hele Wetstraat met verstomming: 19,8 procent voor het Blok, 13,4 voor de SP. Dat was natuurlijk belachelijk, hoewel het in juni ook weer niet zó ver naast de waarheid bleek te zijn. Die De Martelaere had een totaal nieuwe interpretatieformule bedacht. We zullen uit het geheugen proberen te reconstrueren hoe ze in elkaar zat. Van de 2.400 opgebelde mensen, gooide de helft meteen de hoorn op de haak. Onder hen onze chef-Wetstraat, maar dat verhaal hebben we al verteld. Bleven over: 1.200 respondenten. Van wie de helft bestond uit charlatans die er met de pet naar gooiden en dus niet waard waren te worden opgenomen in een opiniepeiling, laat staan een voor Knack. Dat leverde zeshonderd bruikbaren op, aan wie gevraagd werd voor wie ze de vorige keer hadden gestemd, en voor wie ze deze keer zouden stemmen. Vervolgens werd per partij berekend in hoeverre de vorige voorspelling was afgeweken van het uiteindelijke kiesresultaat. En dat werd opgeteld bij het gemiddelde van de percentages die de partijen onderling afweken van... Enfin, helemaal juist herinneren we het ons niet meer. Maar het werd 19,8 voor het Blok, en 13,4 voor de SP. Jongens, hebben we ons daar belachelijk mee gemaakt. Een paar maanden later aan datzelfde MAS vragen om een peiling over de monarchie te houden, is de spot drijven met de gevoelens van de bevolking in het algemeen, en met die van het huis van Saksen-Coburg in het bijzonder. Volgens de andere media, die ook van het originele idee van een opinieonderzoek waren bevallen, was tweederde van de Belgen voor de monarchie. Maar dat was natuurlijk vóór het toepassen van de formule De Martelaere. Die kreeg dezelfde cijfers onder ogen, en sloeg verwoed aan het rekenen. Indien men immers het verschil tussen de voorkeur voor de monarchie (70 procent) en de voorkeur voor een republiek (7 procent) deelt door twee, en dit quotiënt aftrekt van de hoogste en optelt bij de laagste score, en vervolgens bij beide uitkomsten een evenredig percentage van de uitslag van het referendum over de terugkeer van Leopold III optelt respectievelijk aftrekt, blijkt dat de monarchisten lang niet met zo velen zijn als sommigen willen doen geloven. Onze chef-Wetstraat besloot dan ook in een venijnig begeleidend commentaartje dat het land schreeuwde om een president, en dat functies in de koninklijke entourage niet voor eeuwig zijn.Als in tweeduizend in de negentig één van onze verre opvolgers in de archieven op zoek gaat naar schotschriften tegen de Belgische monarchie, zal hij jaargang '99 van Knack niet eens durven te noemen. Tegen die tijd zullen er ook geen Saksen-Coburgs meer op de troon zitten, maar d'Udekems d'Acoz. Want zelfs prins Filip begint stilaan door te krijgen wat voor een gevaar hij heeft binnengehaald. In vergelijking met Mathilde, zal Fabiola de geschiedenis ingaan als een liederlijk fuifnummer, dat zich aan God noch gebod iets gelegen liet. En begroeid was met pluimen. Koen Meulenaere