Sodeju, dat een mens nog zo verrast kan worden. Welja, we hadden de jongens van Hast al bezig gezien, maar het recente album Elegy kreeg van ons vlot vier sterren. De hoes verklapt...

Sodeju, dat een mens nog zo verrast kan worden. Welja, we hadden de jongens van Hast al bezig gezien, maar het recente album Elegy kreeg van ons vlot vier sterren. De hoes verklapt alles: een razende, met een pijl doorboorde eend, maar dan wel op een tegeltje in Delfts blauw. Het vat de dichotomie van de Gentse saxofonist Rob Banken (foto) samen: een liefde voor free, white noise en gierende gitaren, gekoppeld aan een cv vol jazz met een grote J - hij speelde ook met trompettist Carlo Nardozza en de oude saxofoonmentor John Ruocco. De muziek is bijna genadeloos in haar intensiteit. De blues van Ornette Coleman, schurende gitaren: je wordt er weleens ongemakkelijk bij, maar je blijft wél luisteren. En net wanneer je denkt dat je weet wat je kunt verwachten, word je van achteren getackeld. Fans van Nordmann en Joachim Badenhorst weten wat hun te doen staat.