We gebruiken of ontwerpen dingen die in de gewone wereld een onopvallend bestaan leiden. Kamrooz Aman (°1978) integreert keramische flessen en tegels - of de afbeelding ervan - in zijn schilderijen, collages en driedimensionale composities. Iman Issa (°1979) houdt het, nog simpeler, bij een zitbank, een tafel of een lamp, naast minimalistische abstract-geometrische vormen. Hun verhaal zou redelijk onbeduidend en snel verteld zijn, ware het niet dat beide kunstenaars de dode voorwerpen onderbrengen in een specifiek museale omgeving, waar ze in een netwerk van betekenissen verwikkeld raken en tot kunst worden verheven.
...

We gebruiken of ontwerpen dingen die in de gewone wereld een onopvallend bestaan leiden. Kamrooz Aman (°1978) integreert keramische flessen en tegels - of de afbeelding ervan - in zijn schilderijen, collages en driedimensionale composities. Iman Issa (°1979) houdt het, nog simpeler, bij een zitbank, een tafel of een lamp, naast minimalistische abstract-geometrische vormen. Hun verhaal zou redelijk onbeduidend en snel verteld zijn, ware het niet dat beide kunstenaars de dode voorwerpen onderbrengen in een specifiek museale omgeving, waar ze in een netwerk van betekenissen verwikkeld raken en tot kunst worden verheven. Of de dingen alleen daarom al een eigen leven leiden, zoals de titel van de expo suggereert? Misschien alleen in de hoofden, in een mentale ruimte? In haar essay How is an object changed by its context? opperde Issa dat objecten zich anders gedragen in musea dan daarbuiten. 'Ze leven langs parallelle lijnen die elkaar nooit kruisen, hoezeer ze ook op elkaar schijnen te gelijken (...).' Behalve hun schikking en presentatie in de ruimte, de belichting of de klank die er een ander voorkomen aan geeft in een tentoonstelling dan erbuiten, ondergaan de vormen in Issa's opstelling een verandering in combinatie met andere voorwerpen en vooral met taal. Een voorbeeld. Bij vier eenvoudige, geometrisch-abstracte sculpturen op een witte sokkel behoren een blanco boek en ook een muurtekst in vinylletters die het werk lijkt te verklaren: 'Materiaal voor een sculptuur ter herdenking van een soldaat die stierf terwijl hij zijn natie verdedigde tegen binnendringende vijanden.' We moeten beseffen dat de kunstenaar ons alleen het materiaal aanreikt om met de gegeven elementen het werk af te maken. Helaas, vorm en taal staan op gespannen voet met elkaar, zoals in de woordschilderijen waarmee René Magritte ondefinieerbare vormen voorzag van willekeurige woorden, 'verkeerde' woorden bedacht voor afbeeldingen van herkenbare figuren, soms zelfs de 'juiste' omschrijving van een beeld als 'fout' bestempelde. Magritttes strategie paste in een poëtisch-surrealistische filosofie, bij Iman Issa moeten er politieke motieven meespelen. In haar geboorteland Egypte trof het haar altijd weer hoe de taal van degenen die monumenten lieten oprichten voor allerlei nationale helden, bol stond van de leugens. Een kritisch, zelfs lichtjes boosaardig opzet kan Issa dus zeker hebben bezield, wanneer ze de toeschouwer bijvoorbeeld opzadelde met de opdracht om over te gaan tot de reconstructie van een sculptuur 'ter nagedachtenis van een blinde man die een groot schrijver werd, en daarmee ongeziene mogelijkheden opende voor het volk van zijn land'. Alleen, we moeten de klus zien te klaren met een aftandse buismonitor die een monochroom grijs beeld te zien geeft, af en toe onderbroken door een blauwe of een groene flits. De manier waarop Kamrooz Aman leven geeft aan zijn vormen is, in tegenstelling tot Issa's werkwijze, niet gericht op het veroorzaken van kortsluitingen, maar juist op het bewerkstelligen van een nieuwe harmonie tussen stijlen die eeuwenlang om culturele redenen gescheiden bleven. In zijn picturale composities verenigt de kunstenaar van Iraanse origine graag de arabeske lijn met het geometrische raster, en overbrugt zo de kloof die gold tussen oosters-decoratieve kunst en westers modernisme. En de keramische, met blauwe bloemmotieven versierde fles - gewoonlijk gecatalogiseerd als 'toegepaste kunst' - vormt de focus van het totaalkunstwerk Andata, dat alle architecturale elementen van zijn omgeving omtovert tot een gloedvolle kleuren-hal. Met dank aan de muurschilder van dienst, Charline Gilson.