Een doorgewinterd grafisch kunstenaar en docent kiest er aan de vooravond van het tweede millennium plots voor om zich te verdiepen in de nucleaire industrie, een wereld die haar volstrekt vreemd is. Ze ontmoet mensen, bezoekt sites, maakt aantekeningen en zoekt naar een manier om de nucleaire taal te laten sporen met haar vertrouwde kunstvocabularium. Dat bestaat op dat ogenblik uit geometrisch abstracte, zeg maar constructivistische prenten, en uit grafische modulaties op het motief van het beeldpunt, de pixel.
...

Een doorgewinterd grafisch kunstenaar en docent kiest er aan de vooravond van het tweede millennium plots voor om zich te verdiepen in de nucleaire industrie, een wereld die haar volstrekt vreemd is. Ze ontmoet mensen, bezoekt sites, maakt aantekeningen en zoekt naar een manier om de nucleaire taal te laten sporen met haar vertrouwde kunstvocabularium. Dat bestaat op dat ogenblik uit geometrisch abstracte, zeg maar constructivistische prenten, en uit grafische modulaties op het motief van het beeldpunt, de pixel. De diagrammen, schema's en iconen die ze in studiecentra voor kernenergie als SCK CEN in Mol voor de voeten geworpen krijgt, boezemen haar minder angst in dan de doorsneekunstenaar, durven we te denken. Vanaf dan krijgt de kunst van Cécile Massart een dubbel karakter: een 'nucleaire' lading in een aan minimal art verwante vorm. Zo bracht ze op gerecupereerde offsetplaten, ontdaan van alle gedrukte tekst, glanzende rechte vlakken aan die zich ook laten lezen als dragers van gewiste informatie over sites voor radioactief afval ( COVER). En de linoleumdrukken in kleuren die in intensiteit afnemen ( Demi-vies) maakte ze naar analogie van de identificatiepapieren die de halveringstijd van radioactieve stoffen documenteren. De hardnekkigheid waarmee ze zich in het thema vastbijt, wijst op een diepe bekommernis om de toekomst van de wereld onder een regime van kernenergie. Ze breidt haar werk uit met fotoreeksen over diverse sites waar nucleair afval opgeslagen ligt, voorts met informatieve posters, lezingen en discussies over het thema. Haar aanpak doet een beetje denken aan de agitproptechnieken ten tijde van de Russische Revolutie, behalve dat Massart zo subtiel te werk gaat dat ze elke polarisering uit de weg gaat, op een zachte manier het publiek bewust maakt van de risico's van radioactief afval, en spelers uit het nucleaire werkveld in haar onderneming betrekt. Het mag toch uitzonderlijk heten dat ze in haar 'kunst'-expo Sarcophagi - Radioactive Waste ruimte laat voor een substantiële inbreng van NIRAS, de nationale instelling voor radioactief afval en verrijkte splijtstoffen. Zo kon het gebeuren dat ze naast haar eigen artistieke schilderingen, sculpturen, schetsen, foto's en video ook authentiek onderzoeksmateriaal exposeert: drie rekken vol stukken gesteente, naar boven gehaald bij het boren in diepe kleilagen met het oog op de geologische berging van radioactief afval op de site van Belgoprocess in Dessel, of ook nog blokken grafiet, gebruikt om de neutronen te vertragen die door kernsplijting worden geproduceerd en afkomstig zijn van de BR1-reactor in Mol. Met geduld en diplomatie verwierf Massart toegang tot zelfs de meest gevoelige sites. In een aangrijpende reeks beeldplaten, Jeux Dangereux, doet ze het voorkomen alsof de metalen staven die uranium bevatten onderdeel zijn van een kinderspel met legoblokken, terwijl ze in werkelijkheid verwijzen naar volwassen incidenten in het splijtstofbassin van Tihange en op het terrein voor de oppervlakteopslag van laagradioactief kernafval in Dessel. In het bijzonder wil Cécile Massart bijdragen tot de ontwikkeling van een nucleaire cultuur die de generaties van de toekomst in staat stelt om met kennis van zaken om te gaan met kernenergie en haar delicaatste aspect: de behandeling van het afval. Daartoe ontwerpt ze architecturale sculpturen die de bergingssites in het landschap markeren en laboratoria die ook dienen als centra voor studie, onderzoek en publieksinformatie. Haar ontwerp voor Dessel bestaat uit een reeks ronde esplanades in verschillende kleuren, met elkaar verbonden door paden en leidend naar een rank futuristisch bouwwerk.