Hij hoorde bij de rustige, beschouwende temperamenten voor wie kunst geen kwestie is van leven of dood. Zijn stof betrok hij tweedehands, uit comic strips van de jaren vijftig, uit reclameblaadjes of uit postkaartjes van baanbrekende werken van moderne pioniers, de kubist Picasso in het bijzonder. De ambitie van Roy Lichtenstein (1923-1997) reikte evenwel verder dan het leveren van visuele commentaar bij specimen uit de populaire of elitaire beeldproductie. Het materiaal dat hij zich toe-eigende, zette hij om in zijn eigen stijl, ontleend aan mechanische procedés - klare omtreklijnen, effen kleuren, een stippenpatroon voor de zachte toonovergangen, diagonale streepmotieven en uitvergrotingen voor de hardere effecten.
...

Hij hoorde bij de rustige, beschouwende temperamenten voor wie kunst geen kwestie is van leven of dood. Zijn stof betrok hij tweedehands, uit comic strips van de jaren vijftig, uit reclameblaadjes of uit postkaartjes van baanbrekende werken van moderne pioniers, de kubist Picasso in het bijzonder. De ambitie van Roy Lichtenstein (1923-1997) reikte evenwel verder dan het leveren van visuele commentaar bij specimen uit de populaire of elitaire beeldproductie. Het materiaal dat hij zich toe-eigende, zette hij om in zijn eigen stijl, ontleend aan mechanische procedés - klare omtreklijnen, effen kleuren, een stippenpatroon voor de zachte toonovergangen, diagonale streepmotieven en uitvergrotingen voor de hardere effecten. Met de regelmaat van een klok werkte hij zijn thema's uit in reeksen die schilderijen maar vooral prenten bevatten, want als Amerikaanse popartkunstenaar had hij een boontje voor drukwerk. Visions multiples, de titel van de expo, slaat zowel op de subtiliteiten en dubbele bodems die de kunstenaar in zijn bedrieglijk eenvoudige beelden legde als op de variaties op eenzelfde thema of motief, uitgewerkt in diverse media. We zien een mooie parade van striphelden, voorwerpen van dagelijks gebruik, moderne interieurs, reflecties, vrouwen, naakten en landschappen. Originaliteit was wel de minste van zijn bekommernissen. Hij maakte zich meester van bestaande beelden met als enige bedoeling om ze een andere vorm te geven, even interessant als de originele, en daar niet mee te verwarren. De voorbeelden moesten wel herkenbaar blijven, zodat men altijd de dubbele bodem kon zien. Als ambachtsman was Lichtenstein een perfectionist, als kunstenaar toch vooral ook een subtiele humorist. Kostelijk is de commentaar die hij leverde bij The Bedroom, zijn versie van Van Goghs aandoenlijk sjofele Slaapkamer te Arles. 'Ik ruimde zijn kamer een beetje op voor hem. Hij zal erg gelukkig zijn als hij thuiskomt van de kliniek en ziet dat ik zijn hemden strak getrokken heb en een paar nieuwe meubeltjes heb gekocht.' Geen slaapkamer in Bergen, wel een prent uit de reeks Reflections on the Scream: een hilarische allusie op een ander eerbiedwaardig icoon, De schreeuw van Edvard Munch, weliswaar vermomd als krijsende baby uit de strip Blondie at Home Sweet Home. Brede diagonale stroken, voorzien van Lichtensteins beroemde stippenpatroon, suggereren de weerspiegelingen van het glas waarachter de zuigeling zich bevindt. Reflecties werden een echt stokpaardje van de kunstenaar. Hij gebruikte ze naar eigen zeggen als voorwendsel om van figuratieve cartoonbeelden die door weerspiegelingen zogenaamd moeilijk te zien zijn, echte abstracte werken te maken. Die nobele bedoeling wordt bij The Scream ruim overschaduwd door het komische effect, maar met Reflections on Girl en Reflections on Conversation heeft de expo twee overtuigende voorbeelden in huis. Visions Multiples laat Lichtensteins voorliefde zien voor de kubistische principes door een geestige imitatie als Still Life with Picasso of een mechanische constructie in de stijl van Fernand Léger (de litho en zeefdruk Peace Through Chemistry II). In zijn prenten met kathedralen en waterlelies à la Claude Monet bleef anderzijds nog weinig over van het impressionisme, tenzij een gevoel voor sterke kleureffecten. En, enigszins verrassend misschien, zijn flirt met het Duitse expressionisme in de houtgravure Dr.Waldmann. Het is een portret, feller en hoekiger dan zelfs de meest uitgesproken expressionist ooit maakte, buitenissiger ook: in de griezelroman van Mary Shelley kreeg dokter Frankenstein het klappen van de zweep aangeleerd door dokter Waldmann.