Ze liggen mooi in elkaars verlengde, met de lijzige rivier en haar rijke schildertraditie als achtergrond: het Museum van Deinze en de Leiestreek (Mudel), het Raveelmuseum in Machelen (RRM) en het Museum Dhondt-Dhaenens (M-DD) in Deurle. Voor de zevende keer vonden ze elkaar rond een gemeenschappelijke biënnale. Ze betoonden eerbied voor de regionale reputatie door voor schilderkunst te kiezen, maar weken van het rechte pad af met een minder streekgebonden thema: Binnenskamers. Tja, ook de historische Leieschilders van de Latemse School leverden niet alleen landschapsschilderijtjes af. De drie musea vulden het thema elk op hun eigen manier in, op basis van hun collectie en een plejade hedendaagse gastkunstenaars.
...

Ze liggen mooi in elkaars verlengde, met de lijzige rivier en haar rijke schildertraditie als achtergrond: het Museum van Deinze en de Leiestreek (Mudel), het Raveelmuseum in Machelen (RRM) en het Museum Dhondt-Dhaenens (M-DD) in Deurle. Voor de zevende keer vonden ze elkaar rond een gemeenschappelijke biënnale. Ze betoonden eerbied voor de regionale reputatie door voor schilderkunst te kiezen, maar weken van het rechte pad af met een minder streekgebonden thema: Binnenskamers. Tja, ook de historische Leieschilders van de Latemse School leverden niet alleen landschapsschilderijtjes af. De drie musea vulden het thema elk op hun eigen manier in, op basis van hun collectie en een plejade hedendaagse gastkunstenaars. Het Mudel, dat voor altijd is gemarkeerd door de aanwezigheid van de iconische en monumentale Bietenoogst van Emile Claus (1849-1924), had het niet onder de markt om de huiselijke sfeer op te roepen. Het vond een uitweg in de persoon van Charlotte Dufaux, de (bedrogen) echtgenote van Claus. Al droeg ze bij tot het landelijke imago van het Mudel door haar schenking van de Bietenoogst, de rijke notarisdochter was ook mondain genoeg om de wufte sfeer van burgerlijke salons te evoceren. Haar verschijning in een oogverblindende bruidsjurk, geschilderd door haar (ontrouwe) bruidegom, past perfect in deze biënnale. Ze wordt bovendien geflankeerd door een aantal frivole vrouwenportretten uit de belle epoque door Jan Van Beers en de zinnenprikkelende uitstraling van Jan Sluijters' mulattin Tonia Stieltjes in haar boudoir. Enkele hedendaagse schilders brengen vrouwen van vandaag en hun nieuwe parafernalia in beeld: mysterieus en gesofisticeerd bij Sarah De Vos, getraumatiseerd door de smartphone bij Joëlle Dubois, cool en vereenzaamd bij Olga Fedorova. Even lijkt het alsof het Raveelmuseum netjes 'binnenskamers' blijft met de virtuoos geschilderde, moderne interieurs van Jan Van Imschoot. Maar de intrusie van diens nieuw-realistische koe in een onberispelijk salon verstoort al danig de perceptie van wat binnen hoort en wat buiten. Wat erop volgt, heeft al helemaal niets meer te maken met de sfeer van binnenkamers. Hoewel dit museum het enige van de drie is met een suite van kleine kamers, verkoos het om het thema figuurlijk op te vatten: de binnenruimte als spiegel van de menselijke ziel, door de dichter Hans Lodeizen ooit mooi omschreven als Het innerlijk behang, in de beeldende kunst weleens geduid als een mental space: een bovenmaats meubel in mahoniehout als een beklemmende, lege Kamer door Jan Vercruysse, even benauwend verlicht als de kille zalen op de zeefdrukken achter plexiglas van Jean-Marc Bustamante, en even claustrofobisch als La chambre waarin de camera van Chantal Akerman maar rondjes blijft draaien. In het Museum Dhondt-Dhaenens wordt het thema vele malen binnenstebuiten gekeerd. Er is een heerlijk morbide verteller bij als Mamma Andersson, die een surrealistisch spookbeeld schildert: een paar buitenmaatse zwarte pantoffels aan de buitenkant van een miniatuursterfhuis (Sterbhus) dat in de hoek van een donkere binnenruimte is geplaatst. Ook haar sjofel gedekte tafel in een kamer voor havelozen (Humdrum Day) verdraagt met gemak het gezelschap van James Ensors Stilleven met chinoiserieën, de woonkamer vol bevroren souvenirs van Léon De Smet en het panische Interior Nr.III van Luc Tuymans, geschilderd in zijn onnavolgbaar indringende stijl, van kilometers afstand in het oog springend: zieke kleuren, schijnbaar strakke en messcherpe lijnen die toch deel uitmaken van de grote schimmelende vlekkenzone van het schilderij en onze arme zielen.