Zomaar een berichtje op een nieuwsarme ochtend. Twee Franstalige politici bereiden een wetsvoorstel voor om het verbranden van de Belgische vlag strafbaar te maken. De onverlaat die dat nog zou aandurven, zou voor die schanddaad tot één jaar cel en een boete van 200.000 frank kunnen krijgen. Netjes binnen de grenzen van het snelrecht: wie zich symbolisch aan de driekleur vergrijpt, kan meteen gaan brommen.
...

Zomaar een berichtje op een nieuwsarme ochtend. Twee Franstalige politici bereiden een wetsvoorstel voor om het verbranden van de Belgische vlag strafbaar te maken. De onverlaat die dat nog zou aandurven, zou voor die schanddaad tot één jaar cel en een boete van 200.000 frank kunnen krijgen. Netjes binnen de grenzen van het snelrecht: wie zich symbolisch aan de driekleur vergrijpt, kan meteen gaan brommen.Dat was, althans volgens dat bericht op de radio, de bedoeling. Of het wetsvoorstel ondertussen ook echt is ingediend, is op zichzelf niet belangrijk. Misschien begrepen de initiatiefnemers tijdig dat ze de politiek met hun wild idee een slechte naam bezorgen. Het zou de indruk kunnen wekken dat parlementsleden niets beters te doen hebben. Zelfs in de Verenigde Staten overheerst nu de mening dat het verbranden van de Stars and Stripes tot het domein van de vrije meningsuiting behoort. Het zou de aandacht niet waard zijn, als het niet zo typisch was voor dat vingertje dat vooral in Franstalig België tegenwoordig zo snel omhoog gaat. Zeker als het erop aankomt om mensen terecht te wijzen die bij voorkeur een eindje buiten hun eigen regio wonen - want dat van die vlag is vast voor dolle Vlamingen bedoeld. De eerlijke verontwaardiging van Louis Michel over Augusto Pinochet of Jörg Haider wordt een beetje ridicuul als kompanen in zijn zog musea verbieden om kunstwerken in bruikleen te geven voor tentoonstellingen in Oostenrijk. Waar is de tijd dat joelende volwassenen in Komen Vlaamse kleuters dwongen om spitsroeden te lopen naar hun klasje op de eerste schooldag? Tolerantie is een rekbaar begrip. Het wijst er eens te meer op dat noord en zuid in België anders naar politiek kijken. Guy Verhofstadt zal het ontkennen, maar het is in zijn regering niet anders. Om het communautaire dossier onder controle te houden, bedacht de coalitie de Conferentie voor de Staatshervorming, de Costa, die in een breed overleg onder verstandige mensen stapsgewijs akkoorden zou voorbereiden. Het wil niet lukken. Het ontbreekt sommigen duidelijk aan goede wil, er wordt toch te veel gerekend. Dat leidt dan tot absurde situaties. Zoals met het communiqué van de Vlaamse en twee van de drie Franstalige onderwijsministers, die samen meer geld vroegen voor hun departementen. Ze werden elk van hun kant door hun politieke leiding uitgekreten omdat ze in de val van de ander zouden zijn getrapt. Het past niet in de federale logica dat ministers zich samen zorgen maken. De vraag was nochtans interessant. Bijvoorbeeld in het licht van de afspraken die op de Europese top in Lissabon werden gemaakt over de verspreiding van de kennistechnologie. Of, bijvoorbeeld, in verband met de toekomst van het technisch en beroepsonderwijs dat ook in Vlaanderen al veel te lang op een beetje meer aandacht wacht.Discussie en debat, zegt een op televisie altijd goedgemutste eerste minister, bepalen het gezicht van deze regering. Dat is juist en het is ook fris - voorzover de discussie niet eindigt in puur gemarchandeer. Dat was het geval bij de goedkeuring door de Franstalige meerderheidspartijen van het voor justitieminister Marc Verwilghen zo belangrijke snelrecht. De Brusselse PS'er Philippe Moureaux bond eerst in, toen bleek dat hij zich geen zorgen hoefde te maken over het geld dat zijn gemeente Molenbeek in het kader van de veiligheidscontracten toebedeeld krijgt. Er was helemaal geen vuiltje meer aan de lucht, toen Verwilghen over de brug kwam met veel meer, zogenaamde toegevoegde rechters dan was voorzien. Het gaat om Franstalige magistraten in Brussel die niet het wettelijk vereiste taalexamen moeten afleggen.De gerechtelijke achterstand in Brussel is groot. Maar dat taalexamen bestaat ocharme uit het voorlezen van een tekst in het Nederlands en het voeren van een gesprek over koetjes en kalfjes. Voor mensen die uit een ander land of andere cultuur komen en in ons land willen verblijven, worden tegenwoordig andere normen aan de dag gelegd. Het zijn angels die in het vlees blijven zitten. Guy Verhofstadt kondigt nog voor Pasen een eerste communautair akkoord aan. Hij heeft een succesje nodig om binnen en buiten de coalitie te laten zien dat zijn aanpak werkt. En dat liefst voor het zweertje weer een etterbuil is geworden waar geen zalf meer aan te strijken valt.Hubert van Humbeeck