De gewone burger betaalt het gelag terwijl de rijken nauwelijks bijdragen.' Het hervormingsbeleid van minister van Financiën Johan Van Overtveldt had van meet af aan de perceptie tegen. Amper drie weken na zijn aantreden als minister vernam het morrende volk dat de rijkste families en bedrijven van het land dankzij geheime Luxemburgse rulings hun belastingbijdragen flink konden inperken. Terwijl Van Overtveldt een taxshift ontvouwde, legde het SwissLeaks-schandaal een paar maanden later bloot hoe duizenden vermogende landgenoten hun kapitaal hadden geparkeerd op bankrekeningen in Zwitserland. Waarna nieuwe besparingen en vakbondsacties elkaar opvolgden, en tal van overheidsdepartementen schreeuwden om bijkomende middelen. En vlak nadat de regering beroep had aangetekend tegen de beslissing van de Europese Commissie om de Belgische excess profit rulings in het vizier te nemen, schokten de Panama Papers het land met onthullingen over offshoreconstructies op belastingparadijzen. De oppositie - de SP.A op kop - had een vette kluif aan de leaks en verweet Van Overtveldt een te laks beleid tegen fiscale fraude.
...