'Al vier jaar in de schaduw van de premier. Nu kandidaat', luidt de verkiezingsslogan van Miguel Chevalier (VLD), tweede opvolger op de West-Vlaamse kamerlijst. Chevalier werkt al tien jaar voor Guy Verhofstadt, de laatste drie jaar als woordvoerder. Nu wil hij zélf aan politiek doen, en daartoe moet hij niet alleen uit de schaduw van de premier stappen, maar ook uit die van zijn broer Pierre.
...

'Al vier jaar in de schaduw van de premier. Nu kandidaat', luidt de verkiezingsslogan van Miguel Chevalier (VLD), tweede opvolger op de West-Vlaamse kamerlijst. Chevalier werkt al tien jaar voor Guy Verhofstadt, de laatste drie jaar als woordvoerder. Nu wil hij zélf aan politiek doen, en daartoe moet hij niet alleen uit de schaduw van de premier stappen, maar ook uit die van zijn broer Pierre. Het is dan ook geen geheim dat Miguel Chevalier op een betere plaats had gehoopt. Het oorspronkelijke plan van de West-Vlaamse liberalen kwam hem veel beter uit: als opvolger kon hij de Senaat worden binnengeloodst, terwijl zijn broer bovenaan op de kamerlijst zou staan. Maar door de emigratie van minister van Justitie Marc Verwilghen naar Knokke werd Pierre Chevalier naar de senaatslijst verscheept. Resultaat: broer Miguel strandde als tweede opvolger op de kamerlijst. Hoe graag hij het belastende woordvoerderschap ook voor een kamerzitje zou inruilen, het zit er na 18 mei nog niet in. Wel circuleert er een scenario waarbij hij volgend jaar alsnog naar de Kamer mag als Bart Tommelein, die nu vierde staat op de West-Vlaamse lijst, na de regionale verkiezingen naar het Vlaams parlement doorschuift. Miguel Chevalier: 'Ach, ik ben vrij geduldig. Tijd om voor mezelf campagne te voeren, heb ik toch niet. Het is veel belangrijker dat de VLD in de regering blijft dan dat ik persoonlijk goed scoor. Dus werk ik in de eerste plaats voor de premier. Dat betekent in de praktijk dat ik samen met hem de hele tijd pendel tussen het kabinet in Brussel en de campagneactiviteiten ergens in Vlaanderen. Was ik voor de Senaat kandidaat geweest, dan had ik daar nog iets aan gehad. Dat ik haast nooit in West-Vlaanderen ben, is natuurlijk een grote handicap. Maar de mensen weten wel waarom ze me niet op de plaatselijke markten tegenkomen.'CHEVALIER: Ik heb dat nooit als een bonus ervaren, integendeel. Niet alleen moet ik vechten om mijn vóórnaam bekend te maken, mensen denken ook altijd dat mijn job bij de premier een geschenkje van Pierre is. Maar ze mogen hier altijd een week komen zitten, dan zullen ze rap merken dat het geen cadeau is. Maar ik heb natuurlijk veel aan het contact met mijn broer. Als ik problemen heb, vind ik bij hem steun en ik kan veel leren van de wijsheid die hij door de jaren heeft opgebouwd. Door zijn ervaringen weet ik dat alles in de politiek zeer relatief is. CHEVALIER: Vier jaar lang voor een type als Verhofstadt werken, is heel verrijkend. Eerlijk gezegd was ik vroeger nogal een luiaard, maar zijn geestdrift en werkkracht zijn besmettelijk. In mijn job zit je de godganse dag heel dicht bij het beslissingscentrum van de politiek. Ik geloof niet dat er een betere politieke leerschool bestaat, maar op een bepaald moment is dat leerproces doorlopen en wil je het zélf eens doen. Bovendien kun je dit werk geen acht jaar volhouden. Zo'n job rijdt als een pletwals over je privéleven. Dit jaar was ik me op 1 januari bijvoorbeeld aan het klaarmaken voor de traditionele nieuwjaarsbezoekjes toen ik telefoon kreeg dat het waterpeil in Gent begon te stijgen. Tot zover het nieuwjaarsfeestje. En zo gaat het altijd. Op vakantie gaan, eropuit trekken met mijn gezin, plannen maken met vrienden: dat kan allemaal niet. Je moet als woordvoerder permanent beschikbaar zijn voor de media. Mocht ik in het parlement 70 procent van het werk doen dat ik nu doe, dan zou ik een opvallend ijverig parlementslid zijn. Waarmee ik niet wil zeggen dat parlementsleden niet hard werken. CHEVALIER: Alles wat ik de afgelopen tien jaar met Verhofstadt heb gedaan, was succesvol. Ik heb hem meegemaakt toen hij in de Senaat zat, ik heb de puike resultaten van de Rwanda-commissie meebeleefd, ik was erbij toen hij opnieuw partijvoorzitter werd en ik heb meegewerkt aan de verkiezingscampagne van 1999 waarna hij premier werd. Die periode wil ik in schoonheid eindigen met nog een campagne en een regeringsvorming. Eerst Verhofstadt II installeren, dan zien we wel weer. Voor het eerst in vier jaar heb ik weer een einddoel voor ogen. Gun me dat alsjeblief. En gun me ook een paar dagen zonder gsm.