De polemiek over de financiering van de Unie en de bijdragen van de rijkere lidstaten kwam in Milaan in de officiële toespraken van de linkse regeringsleiders nauwelijks aan bod. In de wandelgangen daarentegen leverde Agenda 2000 wel verhitte gespreksstof op, maar meestal verstomden de discussies als er een micro in de buurt kwam.
...

De polemiek over de financiering van de Unie en de bijdragen van de rijkere lidstaten kwam in Milaan in de officiële toespraken van de linkse regeringsleiders nauwelijks aan bod. In de wandelgangen daarentegen leverde Agenda 2000 wel verhitte gespreksstof op, maar meestal verstomden de discussies als er een micro in de buurt kwam. Voormalig Commissievoorzitter Jacques Delors vond het echter een goed moment om de puntjes op de i's te zetten. Beter dan wie ook beseft hij dat de regeringsleiders met vuur spelen. "Als Commissievoorzitter heb ik altijd geweigerd om de cijfers over de nettobijdragen te publiceren. Ik was en ben nog altijd van mening dat je die cijfers niet uit de hele Europese context mag lichten. Die netto-saldi hebben slechts zin als je ze vergelijkt met de globale baten die elke lidstaat uit de Unie puurt. Destijds had ik de cijfers wel in mijn binnenzak, maar ik praatte er alleen in privé-gesprekken met de regeringsleiders over. Ik vrees dat we ons op een hellend vlak bevinden en dat het debat over de eigen middelen van de Unie steeds meer verglijdt naar een discussie over de nationale bijdragen aan internationale organisaties zoals de VN. Het is tijd dat we daarmee ophouden, want de Unie is van een heel andere orde. Als er al een probleem over het evenwicht van de Duitse bijdragen rijst, kan daarover gepraat worden. Men moet er echter over waken dat het geen globaal debat wordt en dat de Unie niet in een financiële compensatiekamer verandert. In dat geval worden de gemeenschappelijke doelstellingen opgegeven en verliest men het globaal Europees belang uit het oog. Zo'n evolutie is bijzonder schadelijk. Op korte termijn hypothekeert het een akkoord rond Agenda 2000, op langere termijn dreigt het de sfeer in de Europese familie grondig te vergiftigen. De zuiderse landen doen grote inspanningen om aan de Emu-criteria te voldoen. De structurele hulp die ze sinds 1986 krijgen, maakte het hen enigszins gemakkelijker. Hoe moeten ze, als hen die hulp wordt afgenomen, hun achterstand ophalen en hun investeringen financieren? Overigens, wie profiteerde er van die structurele hulp? Niet alleen Griekenland, Spanje en Portugal; ook Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. Sindsdien hebben ze aanzienlijk meer naar het zuiden kunnen uitvoeren. Wanneer we dat allemaal uit het oog verliezen en aan de spelregels beginnen te sleutelen, verandert de hele Unie van natuur. Er is dus reden om alarm te slaan. De regeringsleiders moeten zich opnieuw over de basisfilosofie van de Unie bezinnen. Waarvoor dient het geld dat we de Unie toestoppen en wie heeft er baat bij? Als België voor wetenschappelijk onderzoek honderd euro aan de Unie betaalt, krijgt ze daarvoor later iets in de plaats. Je moet met andere ogen dan die van de kruidenier of de rentenier naar de rekeningen kijken, zoniet ontspoort de Europese integratie. Het ontbreekt ons momenteel aan elementair gezond verstand. Blijkbaar beseffen we niet meer dat de werkgelegenheid en de sociale vooruitgang er alleen maar beter van worden als we de dingen samen aanpakken. Er schort iets aan de mentaliteit en het is tijd dat de commissie en het parlement de regeringsleiders in herinnering brengen dat l'esprit de famille tot het wezen van de Europese Unie behoort." Paul Goossens