Was het verstandig om tegen Kroatië Bart Goor en Bob Peeters op te stellen, spelers die op dat ogenblik tweede keuze in hun clubelftal waren? Zeker, antwoordt Wilmots: dat die twee voor meerdere honderden miljoenen uit België weggehaald zijn, is juist het bewijs dat we talent hebben. Die clubs zijn toch niet gek? Vooral op een herfstterras in Gelsenkirchen met uitzicht op het oude en het nieuwe stadion van Schalke klinkt dat sterk.
...

Was het verstandig om tegen Kroatië Bart Goor en Bob Peeters op te stellen, spelers die op dat ogenblik tweede keuze in hun clubelftal waren? Zeker, antwoordt Wilmots: dat die twee voor meerdere honderden miljoenen uit België weggehaald zijn, is juist het bewijs dat we talent hebben. Die clubs zijn toch niet gek? Vooral op een herfstterras in Gelsenkirchen met uitzicht op het oude en het nieuwe stadion van Schalke klinkt dat sterk.Marc Wilmots: Dat is België. Dat begrijp ik niet: dat mensen denken dat ze opeens van de zon in de regen terechtgekomen zijn. Al wat je in twee jaar opgebouwd hebt, komt opeens onder vuur. Ik vind dat vreemd, dom zelfs. Het betekent dat de pers elke wedstrijd afzonderlijk beschouwt. In de vorige 8 wedstrijden hadden we 17 punten behaald en 25 doelpunten gemaakt. En vooral, we hadden iets laten zien. Toch vallen ze opeens coach Robert Waseige aan. Misschien is hij tegen Kroatië voorzichtiger dan anders geweest, maar twaalf minuten vóór het einde was hij nog in Azië. Het gevolg van die nederlaag is dat we twee barragewedstrijden moeten spelen. Als je diezelfde pers beluistert, hebben we geen schijn van een kans en zijn we nu al uitgeschakeld. Ik vraag me af waarom we nog zouden spelen. Wilmots: Ik schrijf Lieven Maesschalck alle verdiensten toe waarop hij recht heeft, maar met mirakels had het niets te maken. Toen ik vanuit Arsenal om elf uur 's avonds met hem telefoneerde dat mijn knie geblokkeerd was, heeft hij onmiddellijk alles geregeld. Dinsdag om negen uur was ik geopereerd. Maesschalck maakte de juiste diagnose en was zelf aanwezig bij de operatie. De dag daarna waren we al met de revalidatie bezig. Omdat hij de operatie bijgewoond had, wist hij precies wat er moest gebeuren. En verder is het genezingsproces ook onderhevig aan de wil van de patiënt om voorbij de blessure te geraken. Ik heb dagen op de tafel gelegen, de tranen liepen over mijn wangen, maar je doet het, omdat je weet: morgen gaat het beter. Lieven is geen wonderdokter. Ik ken mijn lichaam. En hij weet hoe het te verzorgen. Zonder dat begrip van beide kanten lukt het niet. Wilmots: Nee. Normaal gesproken zou ik niet aan de wedstrijd begonnen zijn. Ik heb zelf die verantwoordelijkheid genomen. Ik heb er hard voor gewerkt om te kunnen spelen, maar in de wedstrijd zelf hebben Emile (Mpenza) en ik meer naar achteren dan naar voren gelopen. Tactisch hadden we het anders aan boord moeten leggen. Ik kan dat ook uitleggen. Maar dat is achteraf. Wilmots: Neem Bart Goor. Misschien had hij toen twee wedstrijden niet gespeeld. Moet je hem dan aan de kant laten? Het is ook een zaak van respect: wat heeft Bart al betekend voor de nationale ploeg? Ga je telkens veranderen, omdat er één net daarvoor niet gespeeld heeft? Wilmots: Bob is een gevoelig man. Tijdens de trainingen al liet hij onvoldoende zijn wil meespreken. Bij Vitesse was hij de weken daarvoor niet opgesteld. Hij komt naar de nationale ploeg, waar hij een goede reputatie heeft en waar wij in hem geloven. Normaal gesproken moet je gebruikmaken van dat andere milieu om je vertrouwen weer op te krikken. Bob gaf helemaal niet de indruk dat hij in de bal wou bijten. Ook in de enkele minuten dat hij speelde, liet hij niets van bezetenheid zien. Dat heeft Waseige gezegd. Wilmots: Ik kan alleen maar het voorbeeld geven. Ik zit niet in de huid van de ander. Als Bob zich niet op zijn best presenteert, is dat erg genoeg voor hem. Dat geldt voor iedereen, ook voor mij bij Schalke: een kern van 32 spelers, 15 internationals. Als ik mij niet op elke training geef, als ik het hoofd laat hangen, is het met mij gedaan. Je kunt praten, maar in de eerste plaats op het veld moet je er staan. Vóór de wedstrijd tegen Schotland zei ik tegen Wesley (Sonck): speel zoals je gewoon bent, je hoeft geen doelpunten te maken. Dat probeerde ik in mijn beginperiode bij de nationale ploeg ook hardnekkig: scoren. Ten onrechte, als aanvaller kun je ook goed zijn zonder een doelpunt te maken. Wesley heeft dat gedaan en het was goed. Wilmots: Als het slecht is, hoeven ze niet te schrijven dat het goed is. En voor mijzelf maakt het ook weinig uit: hier in Duitsland hoor en lees ik het niet. Maar de meeste andere spelers krijgen het dagelijks ingelepeld. Uiteindelijk ga je dat eten. Mijn vraag is: kunnen we niet alles herbekijken? Ten eerste: België is een klein land. Als ik de pers lees, worden we vergeleken op basis van Brazilië en Argentinië. Dat is niet fair. Ten tweede: ook als nationale ploeg zijn we niet zo slecht bezig geweest. Tot voor kort waren we blij om deel uit te maken van die ploeg. In de beide wedstrijden tegen Schotland heb ik het duidelijk gevoeld: die mentaliteit om onszelf te overtreffen. Zo is het: wij, Belgen, moeten onszelf overtreffen om een goed resultaat te behalen. Dat zal ook tegen Tsjechië nodig zijn. Ten derde: de Fransen bijvoorbeeld zijn zeer chauvinistisch. Dat hoeft niet. Maar wij zijn het helemaal niet. En dat hoeft ook niet. De pers mag meewerken. Wilmots: Helemaal niet. Maar nu al jaren vind ik dat ze zo weinig mee opbouwen. Daarom heeft niemand nog mijn telefoonnummer. Een medium moet verkopen. Dat Wilmots geen pijn meer heeft aan zijn voet, is in dat opzicht leuk. Dat hij bier heeft liggen drinken en pas om tien uur 's morgens uit zijn bed geraakt is, maakt het écht interessant. De pers is verwikkeld geraakt in een oorlog en wij zijn de producten. Ik ben productnummer 24. Maar ik wil de dingen graag in hun juiste verhouding. Na Euro 2000 wou ik ermee ophouden om voor de nationale ploeg te spelen. Ik heb toen de verantwoordelijkheid genomen om het nog twee jaar lang te doen. Ik ben ondertussen meer dan zestig keer geselecteerd, heb 24 doelpunten gemaakt, altijd alles gegeven. Ik heb met de nationale ploeg in de kelder gezeten, ik heb het dak gezien en ik ben op alle andere verdiepingen gepasseerd. Als ik in de spiegel kijk, weet ik dat ik het maximum gegeven heb en nog altijd geef. Dan zeg ik: ik heb geen boodschap aan afbraakwerkers.Wilmots: Ik hou van wat ik doe. Ik denk dat mijn vader mij dat geleerd heeft. Op zijn 63ste nog voluit bezig op de boerderij. Weet niet van opgeven. Als jongen wou ik zijn zoals hij. Toen ik elf was, zei ik tegen mijn moeder: ik wil niet meer naar school, ik wil voetballen en op de boerderij werken. Je studies, zei mijn moeder. Nee, zei ik. Op mijn dertiende kocht mijn vader mij vrij en leidde zo mijn carrière. De mensen zullen erom lachen, maar de moeilijkste beslissing heb ik op mijn negentiende genomen: of ik al dan niet een professionele carrière wou? Mijn vader had de boerderij ondertussen verder uitgebouwd in de hoop dat ik de zaak zou overnemen. 80 hectare grond, 200 beesten. We hebben toen samen de beslissing genomen dat ik voor het voetbal zou gaan. Hij heeft toen ongetwijfeld moeilijke ogenblikken doorgemaakt. Het bedrijf verkleind en het samen met mijn moeder voortgezet. Hij heeft mij verder begeleid tot ik mijn vrouw heb leren kennen. En nog altijd hebben we goede contacten: hij komt naar alle thuiswedstrijden van Schalke en hij heeft satelliettelevisie geïnstalleerd om mijn andere wedstrijden te kunnen volgen. Wilmots: Als ik 35 ben, wil ik samen met mijn vrouw beslissen. Zij is advocate en heeft haar carrière tot nu toe voor mij opgeofferd. We zullen beslissen of zij gaat werken of ik. Ik sta heel erg op de opvoeding van mijn kinderen, ik wil dat iemand thuisblijft om ze op te vangen en om hun moeilijkheden te bespreken. Maar het is mogelijk dat ik de gronden van mijn vader terugneem. Alleen de gronden. Dat is twee maanden werk per jaar. Ik hou van het beroep van mijn vader en ook van zijn stijl van opvoeding. En ik heb graag kinderen die van het leven houden, bewegen en actief zijn. Ze wonen voorlopig nog op honderd meter van de boerderij: ze verzorgen het vee, gaan meel halen, rijden mee op de tractor, wat kan er mooier zijn? 's Avonds komen ze thuis en vallen in slaap. Mijn zoontje aan de telefoon: papa, ik kan nu niet komen, ik moet werken. Wilmots: Ik denk er op dit ogenblik niet aan. Eerst wou ik het maximum uit mijn carrière halen. Dat heb ik gedaan. Ik doe het nu nog enkel omdat ik het graag doe. Ik hoef niets meer te bewijzen: mijn carrière heb ik al achter mij. De dag dat mijn beroep mij niet meer bevalt, hou ik ermee op. De voorbije drie maanden bestond mijn leven uit hotel, vliegtuig, auto, ik sliep geen twee nachten na mekaar in hetzelfde bed, terwijl mijn familie in België was. Dat heb ik erbij genomen. Er zijn ergere dingen. En ik had er zelf voor gekozen. Ik zat in Bordeaux en ik had het er goed. Op een na de meeste doelpunten gemaakt, degelijk seizoen, het enige probleem was dat ik op de rechterflank moest spelen en na vijftien jaar in de as van de ploeg amuseert mij dat niet. In heel mijn carrière heb ik altijd de keuzes gemaakt die ik wou, ik heb me nooit iets laten opdringen. Dus heb ik in Bordeaux gezegd: ik heb voor jullie op rechts gespeeld, dat was de afspraak niet op het ogenblik van mijn overkomst, maar als ik volgend jaar niet in de as speel, ben ik weg. Nee, zeiden ze, op rechts. Dan zonder mij, heb ik gezegd. Wilmots: Duitsland is discipline en minutieuze voorbereiding. In Bordeaux heeft het leven een ander ritme: de lucht is blauw, het leven mooi en het zwembad ligt binnen bereik. Vroeger dronk ik nooit rode wijn, nu drink ik elke dag twee glazen. Iedereen zegt dat ik hard voor mezelf ben, maar ik weet tegelijk de tijd te nemen om te leven. Vroeger ook al, maar minder. Sportief is Duitsland interessanter: ik scoorde makkelijker in Frankrijk omdat ze ginder in zone verdedigen, maar hier is het man tegen man en dus harder. En ik wou ook naar Frankrijk om te zien hoe ze het klaarspelen: wereldkampioen en daarna Europees kampioen worden. Frankrijk laat zijn jongeren ervaring opdoen, het bouwt zijn nieuwe generatie op: op achttien, negentien jaar kunnen ze in eerste klasse spelen. In Duitsland maken ze die tijd niet: hier ben je een citroen en ze persen je uit. Leistung. En als ik verder zie hoe cool de Fransen voor een wedstrijd zijn: je kunt er een kwartier vóór de aftrap nog lachen. In Duitsland is het altijd maximale concentratie. Wilmots: Maar hier in Gelsenkirchen zijn de mensen bijzonder. Ik ben hier ook geen Belg. Ik ben Schalke. Ze hebben hun elftal van de eeuw gekozen en ik was hun vijfde speler. Wilmots: Het probleem Engeland valt samen te vatten in mijn twee labradors. Die mogen niet binnen. Wilmots: Ik heb de gelegenheid gehad om naar Napels te gaan. Maar ik heb aan mijn vrouw gezegd: ik wil niet dat mijn kinderen op een bom leven. Op mijn tweeëntwintigste en alléén had ik het gedaan. Niet op mijn tweeëndertigste met kinderen. Mijn gezin is een belangrijke parameter. En ik heb ondertussen genoeg gereisd, ik word niet per kilometer betaald en ik ben ook geen huurling Wilmots: Drie jaar geleden ben ik in een kinderziekenhuis geweest. Er waren moeilijkheden met onze allerkleinste. Daar zie je een meisje zonder haar aan het infuus. En tussendoor komen ze met je praten over een voetbalwedstrijd. Dan denk je: ben je goed bij je hoofd? Het is goed gekomen met mijn zoon, maar we zijn bang geweest en hebben hem een tijd van dichtbij moeten volgen. Dat leert je anders tegen de dingen aankijken. Ik ben zelf tien keer in het ziekenhuis geweest, tien operaties, telkens ben ik er met andere gedachten uitgekomen. Wat is een voetbalwedstrijd? Je kunt alles opblazen, maar in wezen is het een simpele zaak. En beroemdheid bestaat niet.Ik weet waarom ik het doe. Ik doe het omdat ik er plezier in heb en omdat ik de zestigduizend anderen in het stadion plezier wil bezorgen. Nog twee jaar. En dan heb ik afgedaan. De waarheid van vandaag is niet de waarheid voor altijd. Het kan snel verkeren. Wat Johnny Bosman meemaakt, een ongeval en zo je kind verliezen: dát is een ramp. Ik denk erover om voor mijn vrouw een aanhangwagentje te kopen dat ze achter de fiets kan spannen zodat de kinderen erin kunnen. Maar de bevestiging kan loskomen, net op dat ogenblik zit ze vóór een auto en mijn kinderen zijn erbij. Sommige dingen heb je gewoon niet in de hand. De factor voorbestemdheid, toeval, geluk of ongeluk.Het overkomt me nog altijd dat ik 's nacht niet slaap, omdat ik in de wedstrijd drie kansen gemist heb. Maar ook daarin moet je niet te streng zijn. Tegelijk moet je zeggen: je komt terug uit blessure, je hebt de hele wedstrijd volgemaakt, je knie heeft het gehouden, je zat goed in de bewegingen, alleen in de afwerking was je slecht. Goed, dan doe je de komende dagen vooral oefeningen in afwerking. Ik ben perfectionist, maar ik ben niet gek.Piet Cosemans'Ik ben perfectionist, maar niet gek.''Wij zijn Brazilië niet.'