Joris Verlooy (kinderarts Franciscus Ziekenhuis Roosendaal, werd in februari door de Senaatscommissie gehoord): Ik was toen coördinator van Koester, het kinderpalliatief team van het UZ Gent, dat een goed deel van Vlaanderen bestrijkt. Vanuit die ervaring pleitte ik voor een uitbreiding van de wet. Mijn verklaring heeft veel stof doen opwaaien, omdat ik vertelde wat in feite iedereen weet, namelijk dat ook in het verleden al, in de grootst mogelijke discretie, minderjarigen werden geëuthanaseerd.
...

Joris Verlooy (kinderarts Franciscus Ziekenhuis Roosendaal, werd in februari door de Senaatscommissie gehoord): Ik was toen coördinator van Koester, het kinderpalliatief team van het UZ Gent, dat een goed deel van Vlaanderen bestrijkt. Vanuit die ervaring pleitte ik voor een uitbreiding van de wet. Mijn verklaring heeft veel stof doen opwaaien, omdat ik vertelde wat in feite iedereen weet, namelijk dat ook in het verleden al, in de grootst mogelijke discretie, minderjarigen werden geëuthanaseerd. Verlooy:Wat heet klein? Per jaar krijgen in België tussen 320 en 350 kinderen de een of andere vorm van kanker. Als je bedenkt dat de overlevingskans globaal gezien 75 procent bedraagt, dan blijft er nog altijd een omvangrijke restgroep die vroeg of laat in een palliatieve fase verzeilt. Maar wat me toch van het hart moet: die wetsuitbreiding is er niet alleen voor de patiënten. Het zijn vooral de artsen die behoefte hebben aan een wettelijke regeling, zodat ze zich niet meer blootstellen aan vervolging wegens moord als ze op de euthanasievraag van een minderjarige ingaan. Zo'n juridisch kader is ook noodzakelijk om artsen te informeren en te vormen. Palliatieve begeleiding van minderjarigen, desnoods tot en met het aanhoren van een euthanasiewens, vergt een heel specifieke benadering. De betrokkenheid van het hele team is enorm groot, want het gaat haast altijd om kinderen die we al maanden tot jaren begeleiden. Verlooy:Ik zie de principiële tegenstelling niet: in mijn ogen is euthanasie een onderdeel van het palliatieve aanbod. Maar sedatie is geen alternatief als de patiënt de wens heeft uitgesproken om te sterven. In dat geval is palliatieve sedatie een vorm van patiëntenbedrog. Je brengt de patiënt in slaap met de zekerheid dat hij nooit meer wakker wordt, maar je ontneemt hem iedere controle over het moment van zijn overlijden. Bij sedatie laten we de natuur beslissen, zeggen voorstanders. Tja, de waarheid is dat we in een tijdperk leven waarin steeds meer patiënten hun lot in eigen handen willen nemen. Verlooy:Ja, zolang we over wilsbekwame minderjarigen spreken. Ik heb de euthanasiewet altijd discriminerend gevonden. Een jongen van 17 jaar en negen maanden kan geen euthanasie vragen, de jongen van 18 en één week die een kamer verder ligt, kan dat wel. Ik heb de ontwerptekst nog niet gelezen, maar het lijkt me logisch dat het advies van de ouders wordt gehoord, net als dat van de behandelende arts en het hele zorgteam. Maar het beslissingsrecht moet wat mij betreft altijd bij de patiënt liggen. Het is theoretisch denkbaar dat ouders en kind daarbij lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Maar ik kan me zo'n situatie in de praktijk niet inbeelden. Voor je op het punt van een euthanasiewens aanbelandt, is er een lange weg afgelegd. Het valt uiterst zelden voor dat ouders op zo'n moment niet achter hun kind staan. Verlooy:Zo'n explosie werd ook voorspeld na de goedkeuring van de euthanasiewet in 2002. Uit onderzoek onder leiding van Luc Deliëns, docent palliatieve zorg aan de VUB, bleek echter het tegendeel: het aantal euthanasievragen ging juist achteruit. De verklaring? De wet maakt euthanasie bespreekbaar, en dat neemt bij vele patiënten de onzekerheid weg die hen vroeger misschien voor de vlucht voorwaarts had doen kiezen. Want zo ging het er vaak toe: patiënten wilden zo snel mogelijk euthanasie omdat ze zelfs het risico niet wilden nemen dat medicatie of pijnbestrijding het zouden laten afweten. Verlooy:Nee, want het ging om een Nederlands meisje uit de grensstreek dat in het UZ Gent was beland. De Nederlandse wet laat euthanasie voor minderjarigen toe. Kijk, ik blijf achter mijn uitspraak staan dat euthanasie bij minderjarigen ook in België voorkomt. Wat artsen drijft die eraan meewerken, is compassie. De doodsstrijd van een minderjarige kankerpatiënt kan gruwelijk zijn. Ik heb kinderen letterlijk met hun hoofd tegen de muur zien bonken van de pijn. Verlooy: Niet echt. België, Nederland en Luxemburg zijn nog altijd de enige landen in de hele wereld waar euthanasie wettelijk geregeld is. We lopen ver en eenzaam vooruit. Ik merk dat als ik het thema op internationale congressen aankaart. Collega's zetten grote ogen, ze zijn er absoluut niet mee bezig. Euthanasie is in de meeste landen nog altijd een huizenhoog taboe, wat niet betekent dat het in de praktijk niet bestaat. Er wordt geïmproviseerd aan het sterfbed, vaak met nodeloos lijden tot gevolg. Precies zoals bij ons voor de euthanasiewet.