Stem voor de Knack Hercule Poirotprijs en win een boekenpakket

. © GF

Knack gaat jaarlijks op zoek naar de beste thriller en bekroont het boek met de Knack Hercule Poirotprijs. De jury nomineerde 6 boeken. Bepaal mee de winnaar van de Knack. be publieksprijs en win een boekenpakket van Robert Galbraith.

De juryleden van de Hercule Poirotprijs hebben hun vijf genomineerden bekendgemaakt. Om te bepalen wie de winnaar van de publieksprijs wordt, mag iedereen zijn of haar stem laten horen. Daarbij maakt u bovendien kans op het winnen van één van de tien boekenpaketten van Robert Galbraith (pseudoniem van J.K. Rowling).

De winnaar van de Hercule Poirotprijs en de winnaar van de publieksprijs worden bekendgemaakt op zaterdag 18 december. Breng onderaan deze pagina uw stem uit op uw favoriete boek.

Patrick Conrad – De verdwijningen (Uitgeverij Vrijdag)

.
.© GF

Wat doet een dure, rode handtas in het slijk van de Antwerpse premetrowerken? En waar is de eigenares van de tas, professor Franse literatuur en Proustkenner Rina Torfs naartoe? Dat interesseert niet alleen Jos en Marjan, een hitsig duo flikken, maar ook Valère Vaerten, mislukt dichter en verwaaide hippie die aan de universiteit met Rina optrok, overduidelijk een alter ego van Conrad in een artistieke overgangsfase . De verdwijning van Rina is de eerste in een verontrustende reeks en Valère wordt meegesleurd in een draaikolk van bedrog en geweld, waarin de steenrijke grootmoeder van Rina, alias de Medusa, aan de touwtjes trekt en niet is wat het lijkt.

Conrads ‘Verdwijningen’ is niet alleen een suspensvolle en erudiete roman noir vol femmes fatales, schimmige kroeglopers en corrupte zakenlui, maar ook een sfeervolle schets van het Antwerpse nachtleven in de jaren zeventig en de verloedering van de bourgeoisie, waarin de verdwijning een metafoor is voor de ondergang van de westerse samenleving. En ja, zijn we uiteindelijk niet allemaal gedoemd om te verdwijnen?

W.A. Dehairs, Nachtstad (Lannoo)

.
.© GF

Keller Brik, privédetective in Brussel, krijgt in Nachtstad, de tweede misdaadroman van Wouter Dehairs, veel op zijn bord. Hij wordt bedreigd door een bende Bulgaren omdat hij een man die hij moest betrappen op overspel nogal moeilijk doet. Hij moet achter een verdwenen pleegdochter aan, heeft pittige discussies met zijn geliefde die een beroemde kunstenares is en moet ook nog zijn assistente Gwen, die lijkt op het jongere zusje van Lisbeth Salander, in het gareel houden. Vooral wordt hij geconfronteerd met de perikelen rond de verdwijning van de vrouw van de Brusselse minister-president. Dehairs heeft met zijn tweede misdaadroman ferme stappen vooruit gezet. Brussel is een gedroomde setting , de personages zijn herkenbaar zonder clichématig te zijn en de directe stijl die duidelijk op grote Amerikaanse voorbeelden is geënt, werkt wonderwel.

Rudy Morren – Verdronken land (Horizon uitgeverij)

.
.© GF

Wanneer de kleindochter van een berucht politicus verdwijnt is het alle hens aan dek. Het meisje wordt snel teruggevonden maar even later wordt het lijk van de minister ontdekt. Dat is de aanzet van Verdronken land, de derde misdaadroman van Rudy Morren, die bekend werd als acteur en scenarioschrijver. Hij schoolde zich om tot misdaadauteur en won vorig jaar met zijn tweede boek, Sneeuwspoor, de Hercule Poirotprijs. Verdronken land overspant zestig jaar en speelt zich vooral af in een polderdorp. Er zijn talloze verdachte overlijdens, er worden oude lijken opgegraven bij de sloop van een voormalig klooster, er is politiek gesjoemel en mensen worden gechanteerd. Er is een meisje dat geobsedeerd is door de dood, oorlogswezen waar niemand naar omkijkt en er is (alweer) een broeder die zijn handen niet kan thuishouden. Morren slaagt erin om de diverse verhaallijnen helder en afwisselend te verbinden. Verdronken land onderstreept dat Morren snel een vaste waarde binnen de Vlaamse misdaadliteratuur is geworden.

Kevin Valgaeren – Het offer van Scarlington (Lannoo)

.
.© GF

Uitzonderlijk in het thrillergenre, een onversneden Gothic mysterieverhaal. Valgaeren dient een rijkelijke vermenging op van filmische gruwel, parapsychologische seances, heidense cultussen en dramatische wendingen, ook voor de hoofdfiguren. Het is een krachtig verhaal met een irrationeel vertrekpunt: op een stormachtige nacht jaagt onderzoeker Blackwell (gekend uit vorige boeken) frenetiek zijn koets naar het dorp Scarlington in het Engelse Lake District. Een dorp dat op geen enkele kaart ligt, zonder wegwijzers, verwasemd door meren en dikke mistlagen, maar waar Blackwell zijn vrouw verloren heeft. De dode roept hem op terug te keren, maar Blackwells geheugen is volledig uitgewist over wat zich afgespeeld heeft. Met de hulp van de nagereisde archivaris Dawkins ontrafelt hij de angstwekkende doem die over het wrede, onherbergzame dorp zonder kinderen ligt, zeer ten koste van zijn eigen geestelijke gezondheid.

De bewust archaische stijl van Valgaeren sluit naadloos aan bij de kern van de gotische roman: onredelijkheid, eenzaamheid, tragische afloop. Tegen een achtergrond van bloedige rituelen waarbij het symbool van de Stier een cruciale rol speelt. Een meesterlijke roman die afschuwelijk, amoreel en weerzinwekkend is. Niet voor gevoelige zielen.

Caroline De Mulder – Bambi Lust je Rauw ( Horizon-Overamstel)

.
.© GF

De rauwste, meest experimentele, en verdomd goed geschreven debuutthriller van de Franstalige Gentse docente Frans (uit een Nederlandstalig gezin van Moeskroen) levert een portret af van minderjarige meisjes, tuig van de richel dat alleen door perversiteit en kilheid kan overleven in de onderbuik van de samenleving. Het mensbeeld dat De Mulder schept is dierlijk, hebzuchtig en ongenadig. Het houdt het midden tussen Zola en Burgess, met een vleugje William Burroughs toe. Onontkoombaar naturalisme.

Aan Burgess van A Clockwork Orange ontleent ze het eigen boeventaaltje van het misbruikte en verwaarloosde groepje, wat de lectuur aanvankelijk bemoeilijkt; je moet geregeld achteraan in de woordenschat kijken om te kunnen volgen. Die afscherming geeft zoveel vervreemding én authenticiteit dat de rillingen tot in je verzenen dringen. Taalverminking ondersteunt de razernij van de bende losgeslagen kinderen (zoals ik ze alleen gezien heb in Themroc en Lord of the Flies). Een onmiskenbare metafoor voor hun losgeslagenheid en precaire samenwerking. Bambi, Leila en Louna nemen wraak om hun verwoeste jeugd. Met hun Lolitamaniertjes zetten ze geile rijkaards onder druk, om ze te vernederen, te vertrappen, om te brengen. Lolita wordt Dominatrix, Sugardaddy’s betalen het gelag.

Een dantesk toekomstbeeld. Want het verleden blijft aan hen kleven als hun eigen huid, ontsnappen kan niet meer. De Mulder is de evenknie van Octave Mirbeau in Le Jardin des Supplices (1899).

Toni Coppers – De Moord op Arno Linter (Manteau)

.
.© GF

Goede wijn behoeft geen krans. Maar dat Coppers onafgebroken op hoog niveau thrillers blijft afleveren geeft hem wel een uitzonderlijke plaats in het genre. Misschien zijn de personages, vooral Liese Meerhout en Masson, al te herkenbaar geworden, ze horen wel thuis op de schouw naast Guido Gezelle en Hugo Claus. Het lyrische van de eerste, het sardonische van de tweede, komen ook nu weer aan de oppervlakte in De Moord op Arno Linter.

Een onbeduidend iemand, die Linter, en onmiddellijk in een fastfood waar hij werkt de keel overgesneden. Omgebracht door een jongere met een stoornis, leidt de politie zonder veel omwegen af. Tommy is een makkelijke zondebok. Natuurlijk heeft Liese haar twijfels maar ze vergaloppeert zich in het bewijsmateriaal. Als er later een koppeltje vermoord wordt teruggevonden gaan alle alarmbellen af.

Een whodunit met een rustige, scherpzinnige omkadering Simenon waardig, met de klemtoon op psychologische karaktertekening en gedragsanalyse. Coppers heeft ook oog voor de barsten die ontstaan in teams wanneer ze onder felle druk moeten presteren, en waarin naijver een sluipend gif is.

Misschien minder verrassend (ondanks de plotwending), maar van een menselijke diepgang die zijns gelijke niet kent in de Vlaamse thrillerwereld. Coppers heeft zijn vaste plek verworven op het schavotje naast Geeraerts en Aspe. En hij schrijft stijlvoller.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier

Partner Content