Precies honderd jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog fietst een groepje dichters naar het IJzerfront en iedereen die wil mag meefietsen. Dichters Maud Vanhauwaert, Andy Fierens, Benno Barnard, Max Temmerman, Els Moors, Laurence Vielle, Bart F.M. Droog, Lotte Dodion, Michaël Vandebril en onze Duitse collega-dichter Tristan Marquardt houden halt met poëzie bij de oorlogslittekens van de idyllische Westhoek.

Alle dichters schreven nieuwe gedichten en gingen op zoek naar de pakkendste gedichten van historische war poets. Het publiek kan een ticket kopen om mee te fietsen tijdens de dagelijkse tochten van ong. 30 km. (ticket incl. lunch en gids). Meefietsen kan tot en met 21 april.

's Avonds spelen de dichters met muzikanten als Mauro, Roland en Noémie Schellens een ontregelende poëzievoorstelling in In Flanders Fields (Ieper), de IJzertoren (Diksmuide), het Memorial Museum Passchendaele (Zonnebeke) en het prachtige Engelse Talbot Housein Poperinge. Een literair eerbetoon aan de soldaten en burgers die het leven lieten in de gruwel van een spookachtig verdronken IJzerland.

Benno Barnard - Private Richard Hodd ( 18.9.1916)

Berten Steenbergen
© Berten Steenbergen

Je meldt je aan en de staldeur naar Vlaanderen zwaait open:

gedwee omvallende soldaatjes in het verschiet -

over een moeizaam verrijzende heuvel zie je een vrouw lopen

wier gesneuvelde man de wieken van de nog niet

in puin geschoten molen liet draaien; haar rokken verhullen

de brand die oplaait wanneer jij daar straks bent;

de levende kont van het paard voor haar ploeg verbeeldt de nullen

van de getallen die de generale staf aanvankelijk ontkent.

Je had erbij kunnen zijn, als boerenknecht, maar was te lam

van angst toen je moest gaan: geen Jezus heeft je gered van jezelf toen je hier de rivier in liep. O, dit dorp zal

je nog wel wat gedenken, hoor, je hebt een graf, een gebed

op Veterans Day; heel Engeland een in memoriam.

's Nachts ga je woedend tekeer in de stal.

Maud Vanhauwaert - Maj. William Redmond

Berten Steenbergen
© Berten Steenbergen

op een begraafplaats liggen lijken op elkaar

lijken lijken op elkaar

(mijn god, wat lijken lijken op elkaar!)

met botten zonder tussenschotten

maar Maj. William Redmond

ligt alleen. En los. En in een bepaald opzicht 'onafhankelijk'

-maar zoals hij dat voor Ierland wou?-

geraamtes staan altijd open

de bleke slagtanden: stomp, verloren in de strijd

's nachts stoften kloosterlingen de zijne wel eens af

en prevelden dat hij dapper was

die majoor uit den oorlog en dat hij leefde

tot God maar meer nog zoals allen

tot op het bot

Michaël VANDEBRIL - De Knekelberg

Berten Steenbergen
© Berten Steenbergen

Il y a des croix partout de-ci de-là

- Guillaume Apollinaire

er is tenslotte deze oude wereld

verlangend naar een wals

van scherven en kogelglans

er zijn ook de hoofden glimmend

van luizen en glorie die

oliegladde lopen zuigen

en er is het niemandsland dat

zwartgeblakerd in de zon

wordt genomen in de kont

er zijn de loopgraafvoeten

wekend in de smurrie

van geronnen paardenbloed

er is de vleesvretende heuvel

die naamlozen verteert

voor myope engelenogen

en er is tenslotte deze oude wereld

overgroeid door loof en zoden

en opnieuw verdorven hoop

Precies honderd jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog fietst een groepje dichters naar het IJzerfront en iedereen die wil mag meefietsen. Dichters Maud Vanhauwaert, Andy Fierens, Benno Barnard, Max Temmerman, Els Moors, Laurence Vielle, Bart F.M. Droog, Lotte Dodion, Michaël Vandebril en onze Duitse collega-dichter Tristan Marquardt houden halt met poëzie bij de oorlogslittekens van de idyllische Westhoek. Alle dichters schreven nieuwe gedichten en gingen op zoek naar de pakkendste gedichten van historische war poets. Het publiek kan een ticket kopen om mee te fietsen tijdens de dagelijkse tochten van ong. 30 km. (ticket incl. lunch en gids). Meefietsen kan tot en met 21 april.'s Avonds spelen de dichters met muzikanten als Mauro, Roland en Noémie Schellens een ontregelende poëzievoorstelling in In Flanders Fields (Ieper), de IJzertoren (Diksmuide), het Memorial Museum Passchendaele (Zonnebeke) en het prachtige Engelse Talbot Housein Poperinge. Een literair eerbetoon aan de soldaten en burgers die het leven lieten in de gruwel van een spookachtig verdronken IJzerland.Benno Barnard - Private Richard Hodd ( 18.9.1916) Je meldt je aan en de staldeur naar Vlaanderen zwaait open:gedwee omvallende soldaatjes in het verschiet - over een moeizaam verrijzende heuvel zie je een vrouw lopen wier gesneuvelde man de wieken van de nog nietin puin geschoten molen liet draaien; haar rokken verhullende brand die oplaait wanneer jij daar straks bent;de levende kont van het paard voor haar ploeg verbeeldt de nullenvan de getallen die de generale staf aanvankelijk ontkent.Je had erbij kunnen zijn, als boerenknecht, maar was te lamvan angst toen je moest gaan: geen Jezus heeft je gered van jezelf toen je hier de rivier in liep. O, dit dorp zal je nog wel wat gedenken, hoor, je hebt een graf, een gebedop Veterans Day; heel Engeland een in memoriam.'s Nachts ga je woedend tekeer in de stal. Maud Vanhauwaert - Maj. William Redmondop een begraafplaats liggen lijken op elkaarlijken lijken op elkaar(mijn god, wat lijken lijken op elkaar!)met botten zonder tussenschottenmaar Maj. William Redmondligt alleen. En los. En in een bepaald opzicht 'onafhankelijk'-maar zoals hij dat voor Ierland wou?-geraamtes staan altijd opende bleke slagtanden: stomp, verloren in de strijd's nachts stoften kloosterlingen de zijne wel eens afen prevelden dat hij dapper wasdie majoor uit den oorlog en dat hij leefdetot God maar meer nog zoals allentot op het botMichaël VANDEBRIL - De KnekelbergIl y a des croix partout de-ci de-là - Guillaume Apollinaireer is tenslotte deze oude wereld verlangend naar een wals van scherven en kogelglanser zijn ook de hoofden glimmend van luizen en glorie die oliegladde lopen zuigenen er is het niemandsland dat zwartgeblakerd in de zon wordt genomen in de konter zijn de loopgraafvoeten wekend in de smurrie van geronnen paardenbloeder is de vleesvretende heuvel die naamlozen verteert voor myope engelenogen en er is tenslotte deze oude wereld overgroeid door loof en zoden en opnieuw verdorven hoop