Coppers kampt met twee problemen. De uitputting van sommige vaste personages enerzijds en een waardige opvolger schrijven voor twee uitzonderlijk goede thrillers die hij afleverde anderzijds: De Zomer van de Doden en, vooral, De Zaak Magritte. De eerste heeft een melancholische herkenbaarheid die mij droef te moede maakte. De tweede een stil verdriet dat het midden houdt tussen eindeloze eenzaamheid en een milde vorm van waanzin.
...