In The New York Times stond vorige week een gedicht van Tazewell Thompson, als ode aan alle theaters in de Verenigde Staten die nu al meer dan een jaar gesloten zijn. Vooral de beelden bij dat stuk - lege schouwburgen geschoten door Devin Oktar Yalkin - bleven hangen. Ik ben ook al langer dan een jaar niet meer in een grote theaterzaal geweest. Tot daarvoor was dat haast een wekelijkse gewoonte. Ik kijk er naar uit om weer om één minuut voor acht gehaast de Bourlaschouwburg binnen te stormen, en me vervolgens te ergeren aa...

In The New York Times stond vorige week een gedicht van Tazewell Thompson, als ode aan alle theaters in de Verenigde Staten die nu al meer dan een jaar gesloten zijn. Vooral de beelden bij dat stuk - lege schouwburgen geschoten door Devin Oktar Yalkin - bleven hangen. Ik ben ook al langer dan een jaar niet meer in een grote theaterzaal geweest. Tot daarvoor was dat haast een wekelijkse gewoonte. Ik kijk er naar uit om weer om één minuut voor acht gehaast de Bourlaschouwburg binnen te stormen, en me vervolgens te ergeren aan hoelang ik daarna nog moet zitten wachten op mijn stoel vooraleer de voorstelling echt begint. Eigenlijk ging ik ervan uit dat dat pas vanaf september weer zou kunnen. Dat hou ik - als bezoeker, tenminste - nog wel vol. Om maar te zeggen: ik sprong geen gat in de lucht toen ik hoorde dat de KVS koste wat het kost vanaf 26 april weer binnenshuis een voorstelling wil opvoeren. Zelfs als dat tegen de regels ingaat, hoewel Jonathan, met Bruno Vanden Broecke en Valentijn Dhaenens, uiteindelijk wellicht een testevent zal worden. Voor weinig activiteiten zijn er nochtans zo veel surrogaten als voor theater: televisiereeksen, films, literatuur, ik hoef het u allemaal niet te vertellen. Er zijn weinig redenen waarom de KVS zou moeten voordringen, en het was zelfs een tikje gênant om KVS-directeur Michael De Cock te horen suggereren dat theater een welgekomen uitlaatklep voor iedereen kan zijn. Zou er iemand anders dan hij daarvoor aan de KVS denken? Er zijn nog altijd veel pijnlijkere verboden dan dat op livetheater: dat op ziekenhuisbezoek, bijvoorbeeld, of dat op echte begrafenissen. Om jongeren een plezier te doen, toch de zwaarst getroffen groep, zou ik eerder de fitnesszaken heropenen. Het rijk van de vrijheid hoeft geen educatief kunstenproject te worden. De Cock ergert zich op Twitter al veel langer aan de rigide lijn van de virologen, of - in zijn ogen - het gebrek aan discussie daarover. Deels is dat begrijpelijk voor een theaterdirecteur: de cultuursector heeft tussen de twee eerste lockdowns in bewezen dat hij veilig evenementen kan organiseren. Maar hiermee gaat De Cock in een rijtje staan met café-uitbaters en restauranthouders die ermee dreigen vroeger dan toegelaten hun terrassen te openen, en met burgemeester van Middelkerke Jean-Marie Dedecker. Zijn we, terwijl de diensten intensieve zorg nog altijd vol liggen, werkelijk op het punt gekomen dat we zulke vormen van burgerlijke ongehoorzaamheid stoer moeten vinden? Ik hoop van niet, al wil ik natuurlijk graag een keer naar Jonathan gaan kijken.