Steeds meer van mijn vrienden zitten tegenwoordig op Snapchat. Niet om foto's van zichzelf met uitpuilende ogen of flatterende hondensnuit te delen, maar om hun kroost in de gaten te houden. Net zoals opvallend veel dertigers en veertigers dezer dagen een Instagram-account aanmaken waar ze zo goed als nooit iets op posten. We hebben dan ook eindelijk begrepen dat prille tieners op Facebook het achterste van hun tong niet laten zien. Nee, daar gedragen ze zich voorbeeldig, want ze weten dat niet alleen ma en pa maar ook oma en opa, oom en tante en de halve vriendenkring van hun ouders meelezen. Dus wijken ze uit naar sociale media waar de meeste volwassenen minder mee vertrouwd zijn, en velen van ons...

Steeds meer van mijn vrienden zitten tegenwoordig op Snapchat. Niet om foto's van zichzelf met uitpuilende ogen of flatterende hondensnuit te delen, maar om hun kroost in de gaten te houden. Net zoals opvallend veel dertigers en veertigers dezer dagen een Instagram-account aanmaken waar ze zo goed als nooit iets op posten. We hebben dan ook eindelijk begrepen dat prille tieners op Facebook het achterste van hun tong niet laten zien. Nee, daar gedragen ze zich voorbeeldig, want ze weten dat niet alleen ma en pa maar ook oma en opa, oom en tante en de halve vriendenkring van hun ouders meelezen. Dus wijken ze uit naar sociale media waar de meeste volwassenen minder mee vertrouwd zijn, en velen van ons volgen hen daarheen. 'De eerste keer dat je kind alleen de straat oversteekt kijk je toch ook tot hij veilig en wel aan de overkant is?' klinkt het dan. Maar die vergelijking gaat niet helemaal op: de verkeersregels kennen we en bovendien zijn ze net hetzelfde voor een jongen van 13 als voor een moeder van 43. Stapt ons kind naast het zebrapad, dan zien we dat meteen. Niet zo op de sociale media. Een vriendin kwam pas na twee maanden te weten dat haar zoon een liefje had. Nochtans had hij het van dag één op zijn digitale profiel gezet. Maar dat had zij dus niet gelezen, of toch niet begrepen. '06.10.2016' stond er, met daarnaast een piepklein slotje en sleuteltje - zij dacht dat die symbolen een emmer en een schopje moesten voorstellen. Dat ze daaruit kon afleiden dat zoonlief sinds 6 oktober zijn hart had verpand, kwam niet bij haar op. Ook de reacties van zijn vrienden, deden geen belletje rinkelen. 'Keep!' schreven ze massaal, wat zoveel wil zeggen als: 'Vasthouden dat meisje.' Maar die vriendin was haar hoofd nog aan het breken over de boodschap die haar zoon had gepost boven een jolige foto van hem met zijn beste vrienden. 'My squad be like...', stond er. U hebt geen idee? Wel, dat betekent dat die foto illustreert hoe leuk zijn vriendengroep is. Of zoiets. Hoe ik dat allemaal weet? Omdat ik gisteren mijn zoon heb zitten uitvragen. Ook ik snap zijn online conversaties amper. Hij en zijn vrienden noemen elkaar skipper of spast, dabben er digitaal op los en gebruiken de hele tijd afkortingen zoals rea (reactie) of srs (serieus). En die ene emoji die ze constant gebruiken, is dus niet aan het zweten maar heeft tranen in de ogen van het lachen. Alleen die lange resem hartjes in alle maten en kleuren snap ik. Min of meer.Toch wel ironisch eigenlijk: jarenlang hebben we onze kinderen voorbereid op de onvermijdelijke sociale media. We hebben ze laten droogzwemmen in de chatbox van Ketnet, lieten hen over onze schouder meekijken op ons Facebookprofiel en legden ze keer op keer omstandig uit dat ze nooit vriendschapsverzoeken van volslagen vreemden mogen aanvaarden en dat sexting voor grote ellende kan zorgen. Sommigen onder ons waren zelfs zo naïef om hen te vragen af en toe eens rekening te houden met de regels van de Nederlandse taal. Tot we doorkregen dat ze helemaal niet in het Nederlands met elkaar communiceren. En ook niet echt in het Engels.'Ik zal je dus gewoon moeten vertrouwen', zei ik tegen mijn zoon. 'Zoals ik moet vertrouwen dat jij geen gênante reacties op mijn posts plaatst', lachte hij. En vervolgens legde hij me, heel omzichtig, uit waarom niemand ooit mijn Instagramfoto's liket. Soms komt de dag dat je kind je de straat over helpt veel sneller dan je dacht.