Vroeger was iedereen heel joviaal tegen hem. Soms kreeg hij zelfs een kop koffie. Maar die tijd is voorbij. Niemand ziet hem nog graag komen, zegt hij. Soms is er duidelijk beweging achter een gordijn, maar wordt er toch niet opengemaakt. Alsof hij een deurwaarder is.
...

Vroeger was iedereen heel joviaal tegen hem. Soms kreeg hij zelfs een kop koffie. Maar die tijd is voorbij. Niemand ziet hem nog graag komen, zegt hij. Soms is er duidelijk beweging achter een gordijn, maar wordt er toch niet opengemaakt. Alsof hij een deurwaarder is.Het zijn barre tijden voor meteropnemers. Jaar na jaar dikken de energiefacturen aan en steeds meer mensen wachten huiverig de afrekening af. Ook ik. Sinds ik vorige week de meterstanden aan de netbeheerder heb doorgegeven, durf ik amper nog mijn mail te checken. Mijn eigen schuld, zegt u? Dan had ik mijn huis maar beter moeten isoleren en zonnepanelen installeren? Dat is een beetje moeilijk in een huurhuis. En alle huishoudtoestellen vervangen door energiezuinige modellen? Dat wil ik wel, maar - zowel uit principe als in het belang van mijn budget - pas als de oude exemplaren de geest hebben gegeven. Wel ben ik twee jaar geleden via een groepsaankoop naar een nieuwe energieleverancier overgestapt en dat scheelt een slok op de borrel. Net als de zuinige gasboiler die mijn welwillende huisbaas heeft laten installeren. Maar nog altijd neemt de energierekening een heel grote hap uit mijn budget. En niet alleen uit het mijne. Nochtans doen ontzettend veel mensen hard hun best om spaarzaam met energie om te gaan. De tijden dat de lampen in alle kamers van het huis ongetemperd bleven branden en de radiatoren overal roodgloeiend stonden, zijn nu wel geweken. Uit de Barometer Energiearmoede bleek onlangs dat een op de vijf Belgen een te groot deel van zijn inkomen aan energie besteedt en dat steeds meer gezinnen de verwarming preventief op een wel heel laag pitje zetten. Het zou een stap vooruit betekenen als mensen hun energiefactuur beter zouden begrijpen, klonk het, want dan kunnen ze hun verbruik meer in de hand houden. Alsof het zo eenvoudig is. U en ik kunnen wel wat met de besparingstips die met de regelmaat van de klok in de pers verschijnen, maar dat geldt niet voor diegenen die hun energiefactuur écht niet meer kunnen betalen. Vaak zijn dat mensen die in een slecht geïsoleerd huis wonen met enkele beglazing, een bejaarde boiler, een tweedehands wasmachine en elektrische vuurtjes als belangrijkste verwarmingsbron. Net zij vinden vaak de weg niet naar de voor hen goedkoopste leverancier en als ze recht hebben op een sociaal tarief weten sommigen dat niet eens. Nu is het natuurlijk heel fideel van Vlaams minister Bart Tommelein (Open VLD) dat hij de winterperiode waarin netbeheerders gezinnen niet van aardgas of elektriciteit mogen afsluiten met een maandje heeft verlengd, maar dat verandert niets aan de kern van het probleem. Dat zoveel mensen zich amper nog een behaaglijk warme woning kunnen veroorloven, heeft natuurlijk te maken met lage uitkeringen, hoge huurprijzen en slechte behuizing. Maar dikke energiefacturen maken hun situatie alleen maar erger. Wanneer zijn we dat eigenlijk normaal gaan vinden? Dag na dag lezen we in de krant dat overheden allerhande worstelen met de (duurzame) energiebevoorrading van hun burgers - erg vooruitziend zijn ze dan ook niet geweest. Maar is het nu echt te veel gevraagd dat we in ruil voor onze belastingbijdrage én ons zo spaarzaam mogelijke energieverbruik voldoende energie tegen een eerlijke prijs krijgen?In afwachting van mijn afrekening ben ik even mijn huis rondgegaan. Her en der nog een stekker uitgetrokken, even gecheckt hoe oud de koelkast is, de tochthond wat dichter tegen de achterdeur geschoven en mezelf een lekker warm bad ontzegd. Het enige wat ik nog kan verzinnen om het energieverbruik te verminderen, is iedereen verplichten om van 's ochtends tot 's avonds in de woonkamer rond één lamp samen te gaan zitten. Dan kunnen we eigenlijk net zo goed naar een kleine flat verhuizen. Lekker goedkoop.