Ik ben geen cultuurpessimist. Elk seizoen worden er zo veel geweldige dingen gemaakt dat ik alleen maar minder begrijp van mensen die zich graag hullen in doembeelden over onze beschaving en voorspellingen over haar ondergang. Er is maar één moment waarop mijn geloof in onze culturele verdiensten een dipje doormaakt. Dat is wanneer ik weleens de voornaam van een pasgeborene hoor of op een geboortekaartje gedrukt zie staan. Ik bedoel dan niet de ordinaire koosnaampjes zoals Stacey, Melania of Kenji. Het gaat ook niet om ...