Luk Schelfhout (61), Deerlijk
...

'Ik reis veel en waar ter wereld je ook gaat, van Iran tot Brazilië over Turkije: de mensen kennen de sleutelfiguren uit hun geschiedenis. In Vlaanderen niet. Vraag maar eens rond wat men weet over Hugo Verriest, Cyriel Verschaeve of August Vermeylen, toch mannen die veel hebben teweeggebracht. Het antwoord zal ontluisterend zijn. Op school wordt de Vlaamse strijd niet meer onderwezen: daar ligt het kalf gebonden. Als je de historie niet kent, kun je er ook niet trots op zijn. Zou de jeugd op een correcte manier geschiedenis krijgen, dan was het land allang gesplitst.' 'Twee keer werd mijn vlag gestolen. Geen drama, ik heb meer dan genoeg exemplaren.( lacht) Men mag mij gerust op die vlag aanspreken. Ik ga graag in discussie en respecteer ieders mening.' Op 11 juli ga ik naar de mis en 's avonds trek ik naar een cantus, waar nog echte Vlaamse liederen gezongen worden. Georganiseerd door de studentenvereniging van Deerlijk: een aanrader.' 'Ik ben een fiere Vlaming, zij het van Syrische origine. Toen ik twee was, werd ik geadopteerd door zeer Vlaamsgezinde mensen die mij de liefde voor de leeuwenvlag met de paplepel meegaven. Vandaag run ik een drukbezette kapsalon waar op 11 juli steevast de Vlaamse vlag wappert. Van zelfstandigen wordt blijkbaar verwacht dat ze op de vlakte blijven. Ze willen iedereen te vriend houden, want 'wat zouden de klanten wel denken?'. Nochtans krijg ik nooit negatieve reacties, en die vlag hangt hier toch erg prominent. Ik kom uit voor wie ik ben en laat iedereen in zijn waarde. Als je die openheid bewaart, dan vallen de mensen je heus niet aan op je mening. Tonen waar je voor staat, is sowieso taboe in Vlaanderen. Ik heb er als jongeman voor moeten strijden: mijn Vlaamsgezinde ouders wilden niet dat ik de leeuwenvlag uithing. Na de oorlog hebben ze miserie gekend, ze durfden niet. 'Verberg je overtuiging, want je weet wat het ons ooit gekost heeft.' In mijn ouderlijk huis hing op 11 juli de Vlaamse vlag binnenskamers. De jonge generatie Vlaamsgezinden kan zich dat amper voorstellen.' 'Als ik door mijn fotoalbum blader, dan volgt de Vlaamse vlag mij bij iedere belangrijke gebeurtenis in mijn leven. Ze hing er toen ik als baby thuiskwam uit de kraamkliniek, maar ook bij de begrafenissen van mijn ouders, allebei overtuigd flamingant. De leeuwenvlag is voor mij geen politiek symbool. Ze staat voor 'thuis', en dan bedoel ik zowel het land waarmee ik mij verbonden voel als mijn gezin zelf.' 'Mijn ouders maakten er een punt van om te blijven zitten wanneer op 21 juli in de kerk de Brabançonne werd gespeeld. Als kind vond ik dat vervelend, kinderen lopen liever niet in de kijker, maar nu kan ik dat plaatsen. Rebelleren tegen die Vlaamsgezindheid, die in mijn familie vanzelfsprekend was, heb ik nooit gedaan. Ik vond het van in mijn prilste jeugd waardevol.' 'De laatste weken hingen er veel Belgische vlaggen in het straatbeeld, maar naar mijn idee vertegenwoordigt de driekleur eerder een voetbalploeg dan een land. Welk ander land staat toe dat biermerken hun naam op de nationale vlag zetten?'