Ik ben gek op de kerstdagen. Ik zal u de details besparen, maar het overkomt mij dat ik op een hete zomerdag plots overmeesterd word door een woekerend verlangen naar de eindejaarsperiode. Als ik ooit de overstap maak naar de politiek, zal het zijn om van de dagen tussen kerstavond en nieuwjaarsdag voor iedereen betaalde feestdagen te maken.
...

Ik ben gek op de kerstdagen. Ik zal u de details besparen, maar het overkomt mij dat ik op een hete zomerdag plots overmeesterd word door een woekerend verlangen naar de eindejaarsperiode. Als ik ooit de overstap maak naar de politiek, zal het zijn om van de dagen tussen kerstavond en nieuwjaarsdag voor iedereen betaalde feestdagen te maken. Geen zorgen, ik ga niet zeuren over corona. Ik ga ook niet bekennen dat ik het hele jaar door met een regelmaat die psychiaters aan een verslaving doet denken naar kerstmuziek luister. Dat is gelukkig niet zo, hoewel ik ook niet met droge ogen kan beweren dat ik nog nooit in één kamer met The Andy Williams Christmas Album ben gezien. Wel is er één zangeres die voor mij helemaal samenvalt met de eindejaarsperiode, en alle warmte die daaromheen hangt. Dat is Dionne Warwick. Nog voor in november de winkelstraten met kerstverlichting worden versierd, heb ik al weer wat nummertjes van haar beluisterd om in de stemming te komen. Tussen kerst en nieuw kan het gebeuren dat ik opsta met haar muziek en ermee ga slapen. Ik ben geen echte, echte fan. Ik weet meer over Nina Simone, Aretha Franklin, en sinds ik deze zomer naar Dolly Parton's America luisterde zelfs over haar. Ik had ook nog geen tickets voor haar concert in de Koningin Elisabethzaal dat vorige maand door corona moest worden geannuleerd, en als ik voor deze column haar Wikipedia doorlees, leer ik nog van alles bij (Ze was verkleed als muis voor The Masked Singer, ze is nog niet zo heel lang geleden opgepakt voor het bezit van marihuana, en ze heeft lang overhoopgelegen met de fiscus.) De reden voor mijn gebrekkige interesse is dat haar beste nummers werden gecomponeerd en geschreven door Burt Bacharach en Hal David, twee genieën. Een wilde greep: A house is not a home, I say a little prayer, Make it easy on yourself, Walk on by, Always something there to remind me en, natuurlijk, What the world needs now. U mag drie keer raden wat precies. Als zo'n oeuvre me op een dienblaadje zou worden aangeboden, zou ik me ook nog wel uit de slag weten te trekken met een microfoon. Dat is natuurlijk niet zo. Terwijl ik in november, tussen de nieuwe (en uitstekende) albums van Róisín Murphy en Lous and the Yakuza door, weer naar Warwick begon te luisteren, was het onmiskenbaar: de teksten zijn misschien briljant, maar het is haar stem die... Ik voel me er altijd zo ontzettend gelukkig en geborgen door.