Boris Van Severen: Ik heb nog nooit lsd geslikt. Met paddenstoelen experimenteerde ik wel. Dat viel tegen. Je geest 'verruimt' maar je hebt geen controle meer over je gedachten. Ik wil zélf mijn verbeelding sturen.
...

Boris Van Severen: Ik heb nog nooit lsd geslikt. Met paddenstoelen experimenteerde ik wel. Dat viel tegen. Je geest 'verruimt' maar je hebt geen controle meer over je gedachten. Ik wil zélf mijn verbeelding sturen. Jonas Vermeulen: Van lsd is bekend dat het je waarneming van de werkelijkheid grotesker maakt. Wij hopen dat dit stuk hetzelfde effect heeft. Het maakproces voelde aan als een tweede plaat opnemen na een debuut. The Great Downhill Journey Of Little Tommy (2013), ons afstudeerproject, werd geheel onverwachts een succes. Het was een rock/theaterconcert over een jongen die de wijde wereld in trekt. Van Severen: Zo ontdekten we onze taal: wij willen voorstellingen maken die concertgangers naar het theater lokken en theatertoeschouwers het gevoel geven een concert bij te wonen. Die taal heeft drie lagen: een verhaal waarin we grote levensthema's aanraken, een decor dat het verhaal indirect 'illustreert' en waarin tekstregels oplichten - illustratrice Sarah Yu Zeebroek ontfermt zich daarover - en live muziek die voor een concert vibe zorgt. Vermeulen: Het idee ontstond tijdens de tournee van The Great Downhill Journey of Little Tommy. Tijdens de repetities ontdekten we de prachtige BBC-docureeks The UpSeries. Sinds 1964 volgt Michael Apted daarin veertien personen die hij om de zeven jaar interviewt. Op die reeks baseerden we ons stuk. Ik raakte gefascineerd door het heimwee waarmee oudere mensen over hun jeugdjaren praten en de angst waarmee ze naar hun toekomst kijken. Niemand verlangt naar de dag waarop hij door het rusthuis schuifelt. Maar waarom zou je niet blij zijn dat je ouder wordt? Waarom niet, op elk moment en ondanks de steeds beperktere keuzevrijheid, leren genieten van de dagelijkse dingen? We gebruiken de zin 'Better a has been than a never was', dat is een citaat van Tony, een van de mensen uit de reeks. Van Severen: Documentair theater is 'in', maar het is niet onze weg. Ons verhaal is geen theaterversie van de BBC-reeks. Jonas en ik lieten er onze fantasie op los. We verzonnen en spelen drie mannen en een vrouw. Elk personage belichaamt een wijze waarop je ouder kunt worden. We schreven Engelstalige songs die de levensloop van de personages vertellen. Ons afstudeerproject creëerden we met Tom Waits, Prince en Nick Cave in het achterhoofd. Nu luisterden we naar Soulwax, Daft Punk en Air. Toeval? Nee. De elektronische songs bestaan uit samples van oudere nummers. Vermeulen: Het wordt elektro-opera, eigenzinnig muziektheater dat in tegenstelling tot veel popmuziek niet snel in elkaar is gebokst. We hebben zes maanden gerepeteerd. Van Severen: De plaat volgt. We hopen ook op concertpodia te spelen. Rock Werchter? (Grijnst) Kan! Zolang de mensen de code maar begrijpen: je kunt niet inpikken na drie nummers. We vertellen een verhaal over wat de schoonheid en de poëzie is - kan zijn - van oud worden. En je loopt geen risico op een bad trip. Het is dus beter dan lsd. (Lacht)