Het festival wordt op woensdag 26 juli 'ingevlogen' door duiven. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

Dirk Pauwels: We brengen duiven vanuit Oostende naar Gent, mijn thuisstad. Dan vliegen ze terug naar Oostende, mét een kaartje aan hun poot. Op die kaartjes schreven kansarme Oostendenaars een klein bericht, gaande van een verlangen of een droom tot gewoon een mooie gedachte. Ik sprak in Oostende met alle sociale organisaties omdat ook de mensen die zij vertegenwoordigen deel moeten zijn van het festival.
...

Dirk Pauwels: We brengen duiven vanuit Oostende naar Gent, mijn thuisstad. Dan vliegen ze terug naar Oostende, mét een kaartje aan hun poot. Op die kaartjes schreven kansarme Oostendenaars een klein bericht, gaande van een verlangen of een droom tot gewoon een mooie gedachte. Ik sprak in Oostende met alle sociale organisaties omdat ook de mensen die zij vertegenwoordigen deel moeten zijn van het festival. Pauwels: Theater Aan Zee is een festival dat de stad elke zomer doet bruisen. De publieksbezetting bedraagt 96 procent, dat is fenomenaal. Daarom moet iedere Oostendenaar erbij kunnen zijn: door een kaartje te schrijven, als toeschouwer of als speler. En nee, ik heb het niet over wat ik zelf 'sociaal-creatief' theater noem dat vooral dient als therapie voor de spelers. Ik heb het over artistieke projecten met een sociale toets. Zo wordt het oeuvre van Eric De Volder opgevoerd door zeven kinderen in In stukken, in een regie van Ineke Nijssen en Hendrik Van Doorn, twee spelers uit de stal van De Volder. En fotografe Lieve Blancquaert schrijft de monoloog Marieke Misschien, in samenwerking met een organisatie die zich inzet voor kwetsbare, alleenstaande moeders. Pauwels: Ik zet daarop in omdat kwetsbare mensen evenwaardig zijn aan de anderen. Dat wordt te weinig erkend, in het theater en erbuiten. In Monkey Mind, bijvoorbeeld, treden dansers met en zonder een beperking op. En het koor Shout at Cancer bestaat uit leden die keelkanker hebben overleefd. Sommigen hebben geen stembanden meer. Ik haalde ook Utopia naar Oostende. Daarin vertellen bewoners en vrijwilligers van Villa Voortman over het leven in dat laagdrempelig ontmoetingscentrum in Gent waar vooral dakloze mensen met dubbeldiagnose terechtkunnen. Ook de expo Het museum van de Eigenzin in MU.ZEE focust op de kracht van psychische kwetsbaarheid. En ik programmeerde ook publiekslievelingen, hè. Denk aan Risjaar Drei van Toneelhuis, Jan Decortes Ne Swarte of De Mensheid, met Josse De Pauw. Of Ad Cominotto en Pieter-Jan De Smet die Schuberts Winterreise op accordeon spelen. Pauwels: Natuurlijk. Paul Clark - een topper die stopte met spelen maar voor TAZ#2017 een uitzondering maakt - verrast met het absurde The Last Gentleman. En mijn liefde voor de 'morosofie', de studie van 'waanwetenschappen', zorgt voor 'speciale' momenten. Zolang humor maar geen schoentrekker wordt om mensen in de theaterzaal te wringen. Kunst moet niet paternalistisch maar passioneel zijn. En verwonderen.