In 2018 zijn er in Vlaanderen 274 minderjarigen gedwongen opgenomen in de kinder- en jeugdpsychiatrie en in de volwassenenpsychiatrie. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van het Agentschap Zorg en Gezondheid. "In de provincie Vlaams-Brabant steeg het aantal gedwongen opnames in de kinder- en jeugdpsychiatrie van 8 in 2015 tot 27 in 2019", zegt professor Marina Danckaerts, diensthoofd kinder- en jeugdpsychiatrie van het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven. "Een aantal onder hen zit bovendien niet op zijn plaats. Instellingen (voorzieningen vergund door het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, red.) maken namelijk van het statuut gedwongen opname gebruik om een antwoord te bieden op ontregelde agressiesituaties. Ze dwingen de jongere in collocatie en nemen hem of haar achteraf soms ook niet meer terug. Dat vinden wij laakbare praktijken. Dat voelt niet fair aan, want zo worden bedden ingenomen van jongeren die een acute opname wél nodig hebben." Professor Danckaerts wil echter geen steen werpen naar de instellingen. "Dit is vooral een verhaal van gezamenlijke onmacht, van zowel de psychiatrie als de instelling. Het personeel zit op zijn tandvlees, de leefgroepen zijn uitgeblust en de problematieken van de jongeren worden steeds complexer", klinkt het. (Belga)

In 2018 zijn er in Vlaanderen 274 minderjarigen gedwongen opgenomen in de kinder- en jeugdpsychiatrie en in de volwassenenpsychiatrie. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van het Agentschap Zorg en Gezondheid. "In de provincie Vlaams-Brabant steeg het aantal gedwongen opnames in de kinder- en jeugdpsychiatrie van 8 in 2015 tot 27 in 2019", zegt professor Marina Danckaerts, diensthoofd kinder- en jeugdpsychiatrie van het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven. "Een aantal onder hen zit bovendien niet op zijn plaats. Instellingen (voorzieningen vergund door het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, red.) maken namelijk van het statuut gedwongen opname gebruik om een antwoord te bieden op ontregelde agressiesituaties. Ze dwingen de jongere in collocatie en nemen hem of haar achteraf soms ook niet meer terug. Dat vinden wij laakbare praktijken. Dat voelt niet fair aan, want zo worden bedden ingenomen van jongeren die een acute opname wél nodig hebben." Professor Danckaerts wil echter geen steen werpen naar de instellingen. "Dit is vooral een verhaal van gezamenlijke onmacht, van zowel de psychiatrie als de instelling. Het personeel zit op zijn tandvlees, de leefgroepen zijn uitgeblust en de problematieken van de jongeren worden steeds complexer", klinkt het. (Belga)