Sanne Cant wist dit seizoen nog niet te winnen, maar ziet stilaan licht aan het eind van de tunnel. Vooral het weekend in Gavere en Antwerpen gaf haar vertrouwen, met een zesde en vierde plaats, haar beste resultaat dit seizoen. Namen was een wedstrijd die ze moest doorspartelen, nu volgt een lange reeks van wedstrijden. "Ik kijk altijd uit naar die kerstperiode, een opeenvolging van crossen. De wedstrijd in Herentals staat nu ook op de kalender. Daar kijk ik nog iets meer naar uit, een echte thuiscross. Dat was al lang geleden." "Na de wedstrijd in Gieten is het eigenlijk nooit meer echt goed geweest", geeft ze aan. "Maar in Antwerpen en Gavere had ik voor het eerst dit seizoen het gevoel dat ik 'iets in de benen had'. Dat deed deugd. Het was ook de eerste keer dat ik zonder rugpijn fietste. Het is fijner om op die manier rond te rijden. Dat speelt zeker een rol. In Niel (zesde) en Merksplas (vijfde) ging het ook even beter, maar op de een of andere manier voelde ik me nooit echt goed op de fiets. Ik trapte wel, maar er zat precies geen kracht op. In Gavere pas had ik voor het eerst het gevoel dat ik snelheid kon maken. Dat geeft me hoop voor wat nog volgt." (Belga)

Sanne Cant wist dit seizoen nog niet te winnen, maar ziet stilaan licht aan het eind van de tunnel. Vooral het weekend in Gavere en Antwerpen gaf haar vertrouwen, met een zesde en vierde plaats, haar beste resultaat dit seizoen. Namen was een wedstrijd die ze moest doorspartelen, nu volgt een lange reeks van wedstrijden. "Ik kijk altijd uit naar die kerstperiode, een opeenvolging van crossen. De wedstrijd in Herentals staat nu ook op de kalender. Daar kijk ik nog iets meer naar uit, een echte thuiscross. Dat was al lang geleden." "Na de wedstrijd in Gieten is het eigenlijk nooit meer echt goed geweest", geeft ze aan. "Maar in Antwerpen en Gavere had ik voor het eerst dit seizoen het gevoel dat ik 'iets in de benen had'. Dat deed deugd. Het was ook de eerste keer dat ik zonder rugpijn fietste. Het is fijner om op die manier rond te rijden. Dat speelt zeker een rol. In Niel (zesde) en Merksplas (vijfde) ging het ook even beter, maar op de een of andere manier voelde ik me nooit echt goed op de fiets. Ik trapte wel, maar er zat precies geen kracht op. In Gavere pas had ik voor het eerst het gevoel dat ik snelheid kon maken. Dat geeft me hoop voor wat nog volgt." (Belga)