Hoe kwam organisator Behoud de Begeerte u op het spoor?
...

Hoe kwam organisator Behoud de Begeerte u op het spoor? Dominique De Groen: Dankzij het poëzietijdschrift Het Liegend Konijn. Daarin las Luc Coorevits, de directeur van Behoud de Begeerte, het eerste gedicht uit de reeks Dromen van het offerlam die ik voor dat blad scheef. In dat gedicht somt een lam, net voor het op het slachtblok belandt, zijn dromen op. En dan: ' Ik loop leeg onder een lucht zonder vogels, gevuld met ingewanden zonder microben.' Ik lees uit de reeks voor tijdens Saint Amour 2020. Die gedichtenreeks gaat niet over de liefde, terwijl het bij Saint Amour draait om de liefde. De Groen: Dat klopt. Elk van de acht schrijvers - onder wie Ish Ait Hamou, Gaea Schoeters, Fleur Pierets, Roderik Six en Dimitri Verhulst - schetst een ander portret van de liefde. Ik schrijf zelden typische liefdesgedichten. Enkel als puber ging ik voluit voor dramatische gedichten over 'de geliefde voor wie ik mijn leven zou geven'! (lacht) Ik verkies poëzie met een politieke ondertoon. Alle poëzie is politiek. Elk woord dat je schrijft, weerspiegelt de tijdgeest. Bovendien blijken bepaalde wereldproblemen zo groot dat ze persoonlijk worden. Denk aan de milieuproblemen. Daarom schrijf ik geen poëzie die over één individualistische liefde gaat. Er is geen tijd meer voor individualisme. Zo bekeken gaat Dromen van het Offerlam wél over de liefde. Het roept op tot solidariteit en empathie voor alle wezens. Een van de opvallendste wezens die voorkomen in uw werk is Britney Spears. Komt de diva mee naar Saint Amour? De Groen: Misschien draag ik een T-shirt met haar hoofd erop! Mijn fascinatie voor haar heeft te maken met hoe ze onderdrukt wordt. Ze symboliseert de manier waarop vrouwen in de media verschijnen. Spears werd in het begin van haar carrière geseksualiseerd en moest toch maagdelijke onschuld uitstralen. Toen ze zelf enkele songs schreef, werden die geboycot door haar platenfirma. Na haar mentale crash in 2007 - ze schoor zichzelf kaal - werd ze onder curatele geplaatst. Zoiets wordt eigenlijk enkel gedaan bij mensen die een zware mentale beperking hebben. Ze duikt ook op in de roman waar ik nu aan werk. Het boek gaat over een paranormale detective die een vermiste actrice in Hollywood moet opsporen. Die actrice lijkt als twee druppels water op Spears. Aan de roman is ook een videoluik verbonden. Ik onderzoek graag hoe een thema waarover ik schrijf ook tot een beeld kan transformeren. Toont u videowerk tijdens Saint Amour? De Groen: Nee. Elke auteur krijgt zeven voorleesminuten en de band De Bronstige Bazooka's zorgt voor muzikale intermezzo's. Mijn zeven minuten gebruik ik om het publiek aan het denken te zetten. Net zoals David O'Reilly mij anders naar de wereld liet kijken met zijn game Everything (2017), waarin je geen doel moet bereiken maar de wereld ervaart vanuit verschillende entiteiten zoals een koe, een grassprietje of een zandkorrel. In uw debuutbundel Shop Girl (2017) focust u op de bedenkelijke praktijken van uw ex-werkgever, de kledingketen Primark. Wie volgt? De Groen: In Sticky Drama (2019), mijn recentste bundel, schrijf ik over de ecologische processen en de rol van de mens daarin. Misschien trek ik ooit naar de brandhaarden in de wereld om vandaaruit poëzie te schrijven.