Hoe komt u bij Mooi Weer & Zo terecht?
...

Hoe komt u bij Mooi Weer & Zo terecht? Johan Simons: Dat zijn een stel brutale honden uit mijn thuisstad Rotterdam, aangevoerd door regisseuse Eva Lemaire. In 2016 richtte ze dit clubje op, mét theatercafé. In één seizoen spelen ze vaak zes repertoirestukken. Elsie de Brauw, mijn levenspartner, speelt soms mee. Toen Eva me vroeg om David Mamets Speed-The-Plow te regisseren, zei ik toe. Natuurlijk! Die jonge garde opent je blik. Ze deden me bijvoorbeeld nog beter inzien dat vrouwelijke personages echt nooit als louter slachtoffer van een man mogen opdraven. Dat blijkt ook uit Speed-The-Plow. Het is een stuk over Bob en Charlie, filmproducers die Kevin Spacey willen casten - na #MeToo is hij spotgoedkoop - terwijl hun secretaresse een boek over de klimaatcrisis wil verfilmen. De première vond in oktober 2019 plaats, de drive-inversie gaat eind mei - zodra de overheid groen licht geeft - in première. Hoe verandert u een klassiek stuk in drive-intheater? Simons:Speed-The-Plow speelt op een verlaten parkeerterrein. Het publiek is beperkt tot twaalf auto's met telkens twee toeschouwers. De drie acteurs zorgen ervoor dat de auto's in twee rijen parkeren. De strook tussen die rijen is de speelvloer. De toeschouwers draaien hun raampjes open en het stuk begint. Het spel is intensief. De acteurs respecteren de anderhalvemeterregel. Door die afstand moeten ze met extra vuur spelen. Het werkt zó goed. Aan het eind vallen Bob en Charlie elkaar in de armen. Dat kan, want beide acteurs zijn elkaars huisgenoten. Ik zie mogelijkheden. Simons: Zo? U bent de geliefde huisgenoot van de straffe actrice Elsie de Brauw. Simons:(bulderlach) Telkens als ik mijn mond op het podium opendoe, weet ik: dit is niets voor mij. Elsie speelt voor Mooi Weer & Zo wél een huiskamerversie van Marguerite Duras' liefdesduet La Musica, met Délano van den Berg. Elk coronavrij gezin kan hen boeken. Het is zó intiem, ook al respecteren ze de anderhalvemeterregel. Na afloop ben je levenslang stapelverliefd op het theater. Hoe respecteert u die regel in de grote zaal van het Schauspielhaus Bochum? Simons: Dat bereiden we nu voor. Deze tijd daagt me uit om alle ervaringen uit mijn carrière - locatietheater, grotezaaltheater - te mixen. Wij maken vanaf september minder creaties, maar alles zal live zijn. Ik plan een verhalenparcours door de schouwburg en een Woyzeck (drama van Georg Büchner, nvdr) waarin de hoofdrollen vertolkt worden door een acteurskoppel. Natuurlijk steel ik van Mooi Weer & Zo. Huiskamertheater staat in de steigers en over een drive-in wordt nagedacht. We rekenden uit dat we in de grote zaal - 800 stoelen - maximaal 100 mensen mogen ontvangen. Absurd. Financieel kan een Duits theater dat aan. De Belgische en Nederlandse overheid moet zorgen dat ook hun theaters dat aankunnen. Want spelen móét. Een van mijn zonen zei: 'Wees voorzichtig, we zitten in quarantaine voor jouw generatie. We willen dat onze kinderen hun grootvader leren kennen.' Hij heeft gelijk. Deze crisis slaat een enorme barst in het toekomstperspectief van jonge kunstenaars. Na de crisis moeten zij extra kansen en steun krijgen. Maar moet je bij de pakken blijven zitten? Nooit! De taak van elke theatermaker is mensen hoop en energie geven. Net nu moet het theater zijn veerkracht tonen.