Was de campagne voor de verkiezingen maar al voorbij! Ik ben helemaal afgemat door alle debatten. Politici hoeven enkel de debatfiches van hun eigen partij uit het hoofd te studeren, terwijl ik het idee heb de partijfiches van alle partijen ondertussen wel zelf te kunnen opzeggen. Het is allemaal zo voorspelbaar en dus ook zo vervelend geworden. Wanneer durft er eens een politicus hardop te dromen, of in ieder geval zijn verbeelding te laten spreken? Ik wil weten waar politici hun hart echt sneller door gaat slaan, en waar ze a...

Was de campagne voor de verkiezingen maar al voorbij! Ik ben helemaal afgemat door alle debatten. Politici hoeven enkel de debatfiches van hun eigen partij uit het hoofd te studeren, terwijl ik het idee heb de partijfiches van alle partijen ondertussen wel zelf te kunnen opzeggen. Het is allemaal zo voorspelbaar en dus ook zo vervelend geworden. Wanneer durft er eens een politicus hardop te dromen, of in ieder geval zijn verbeelding te laten spreken? Ik wil weten waar politici hun hart echt sneller door gaat slaan, en waar ze aan denken als ze 's ochtends wakker worden. Ik weet ook wel dat politici geen kunstenaars zijn, maar ergens diep van binnen moet er in elk van hen toch ook iets van poëzie verborgen zitten. Nee, dat meen ik natuurlijk niet. Het omgekeerde is waar: elk woord dat een politicus tijdens de campagne zegt zou - liefst vooraleer het wordt uitgesproken - becijferd en nagerekend moeten worden. De fantasietjes van de partijvoorzitters kunnen mij niet boeien. Ik had niet gedacht dat ik zo iemand zou worden, maar aan de financiële crisis waarmee ik ben opgegroeid heb ik een zekere gehechtheid aan een begroting op orde overgehouden. De doorrekeningen van het Planbureau toonden aan dat de meeste partijen daar deze campagne niet meer al te zeer in geïnteresseerd zijn. Het verschil met de campagne van 2014 kon niet groter zijn, toen dé uitdaging er eigenlijk voor elke partij in bestond om aan te tonen dat zij het begrotingstekort op een realistische manier kon wegwerken. Die doorrekeningen kloppen natuurlijk nooit, maar kunnen tenminste gebruikt worden om politici later op af te rekenen. Maar in plaats van ervoor te zorgen dat inkomsten en uitgaven wat in evenwicht zijn, is iedereen deze keer druk met lastenverlagingen uit te tekenen waarvan de financiële haalbaarheid twijfelachtig is. Dat gebrek aan ernst is ook een van de grootste redenen waarom deze campagne elke spanning mist. Het is alle ballen prijs, en de moeilijkste keuzes worden gehouden voor na de verkiezingen. 'Ik snak naar politici met een hoek af', zei Carl Devos onlangs in De Standaard. 'Imperfecte mensen die iets raars zeggen en misschien iets onnozels doen.' Ik begrijp werkelijk niet waar hij het over heeft. Politiek is, in tegenstelling tot wat Roger Stone graag beweert, géén showbusiness voor lelijke mensen. Politicologen zijn - net als journalisten - geen dramaturgen, en een campagne hoeft geen goochelshow te zijn. De Grote Karrewiet Verkiezingsshow op Ketnet was uitstekende comic relief, maar ik zou op basis daarvan mijn stem toch niet bepalen.