Na de ondertekening van het besluit, dat er op 15 december 2000 kwam onder impuls van toenmalig welzijnsminister Mieke Vogels, konden personen met een handicap een budget aanvragen om zelf hun persoonlijke assistentie te organiseren. "Tot dan toe werden de meeste mensen met een ernstige ondersteuningsnood naar een instelling gestuurd", vertelt Demarez, die zelf ook een handicap heeft. "Met het PAB konden mensen hun dromen over een eigen huis, een job en een lief waarmaken." Sindsdien hebben duizenden mensen toegang tot persoonlijke assistentie gekregen. Maar vele duizenden staan al jaren op een wachtlijst. "Zij moeten het stellen met hulp van familie, vrienden en de diensten die altijd tekortschieten", aldus Demarez. "Als die draagkracht op is, belanden ze vaak alsnog in een instelling. Toch blijft Vlaanderen veel meer investeren in hulp in voorzieningen dan in keuzes voor inclusie." Vooral bij kinderen is dat contrast heel duidelijk. Voor de instellingen is er een budget van 450 miljoen euro ten opzichte van 35 miljoen voor het PAB. "Niet moeilijk dat kinderen en jongeren tot 10 jaar moeten wachten", vertelt Demarez. "Na 20 jaar had Vlaanderen al lang veel beter kunnen doen." GRIP hoopt met haar campagne ook het activisme van personen met een handicap aan te wakkeren. "We zijn te onzichtbaar en worden gezien als kwetsbare wezens die dankbaar moeten zijn als ze iets krijgen. Dat moet gedaan zijn. Samen kunnen we veel bereiken." (Belga)

Na de ondertekening van het besluit, dat er op 15 december 2000 kwam onder impuls van toenmalig welzijnsminister Mieke Vogels, konden personen met een handicap een budget aanvragen om zelf hun persoonlijke assistentie te organiseren. "Tot dan toe werden de meeste mensen met een ernstige ondersteuningsnood naar een instelling gestuurd", vertelt Demarez, die zelf ook een handicap heeft. "Met het PAB konden mensen hun dromen over een eigen huis, een job en een lief waarmaken." Sindsdien hebben duizenden mensen toegang tot persoonlijke assistentie gekregen. Maar vele duizenden staan al jaren op een wachtlijst. "Zij moeten het stellen met hulp van familie, vrienden en de diensten die altijd tekortschieten", aldus Demarez. "Als die draagkracht op is, belanden ze vaak alsnog in een instelling. Toch blijft Vlaanderen veel meer investeren in hulp in voorzieningen dan in keuzes voor inclusie." Vooral bij kinderen is dat contrast heel duidelijk. Voor de instellingen is er een budget van 450 miljoen euro ten opzichte van 35 miljoen voor het PAB. "Niet moeilijk dat kinderen en jongeren tot 10 jaar moeten wachten", vertelt Demarez. "Na 20 jaar had Vlaanderen al lang veel beter kunnen doen." GRIP hoopt met haar campagne ook het activisme van personen met een handicap aan te wakkeren. "We zijn te onzichtbaar en worden gezien als kwetsbare wezens die dankbaar moeten zijn als ze iets krijgen. Dat moet gedaan zijn. Samen kunnen we veel bereiken." (Belga)