Toch bevreemdend dat mensen uit de hele wereld zo met ons onderwijs dwepen', zegt Jenni Kiiskinen wanneer ze ons tegemoetkomt in de traphal van haar hypermoderne school. 'Geven leerkrachten elders in Europa dan helemaal anders les? Dat kan ik me haast niet voorstellen.' Het is nog zomerva- kantie. In de grote entree van de Koulutuskeskus Valo, een algemene secundaire school in het Finse Ylöjärvi, zijn schoonmakers met hogedrukreinigers in de weer. We gaan de trappen op naar de eerste verdieping en houden halt voor een deur met het opschrift 'Chateau d'Eau'. Alle lokalen hier hebben de naam van een bekend Europees metrostation, kwestie van de open geest van de school in de verf te zetten. De jonge lerares laat ons binnen in een klas met grasgroene gordijnen en strakke Scandinavische tafels en stoelen die in eilandjes bij elkaar zijn geschoven. Straks, als het nieuwe schooljaar begint, geeft ze hier weer elke dag Frans en Engels.
...