Het zijn me de tijden wel voor de Vlaamse ondernemers. Eerst kregen ze een wereldwijde pandemie over zich heen. En die lijkt maar niet te willen stoppen, zelfs nu de Vlaamse bevolking voor 80 procent gevaccineerd is. Daarnaast worden ze geconfronteerd met gigantische transport- en energieprijzen om hun goederen in Vlaanderen te krijgen of om ze te kunnen produceren. En alsof dat nog niet genoeg is, worden ze nu ook nog eens opgeroepen - vanop de gebruikelijke ivoren torens - om meer inclusief, divers en zeker groener te gaan werken.

Nu is het opnieuw prijs met het Covid Safe Ticket. Minister van Economie en Werk Pierre-Yves Dermagne (PS) was duidelijk in het parlement: de werkgever mag zijn medewerker niet vragen of hij gevaccineerd is. Dit is een inbreuk op de GDPR, het verbod op het stellen van medische vragen, en het kan een aanleiding zijn tot discriminatie. De minister vraagt wel aan de horeca om extra personeel aan te werven om te controleren of werkgevers die met hun echtgenote komen eten, gevaccineerd zijn. Hoe kunnen we nu weten of de medewerker/controleur in casu gevaccineerd is? We kunnen dus enkel hopen dat de sollicitaties in het restaurant plaatsvinden bij een lichte lunch. Of mogen we sollicitanten ook niet controleren? Solliciteren gaat immers boven eten. De vraag stellen is ze beantwoorden.

Ondernemer hoeft geen politietaken over te nemen.

Enerzijds zijn we in ons land kampioen in het wantrouwen van werkgevers in de verhouding tot hun werknemers. De wetgeving lijkt soms wel geschreven alsof elke er één is zoals we die kennen uit de tijd van Charles Woeste en priester Daens. En eens de arbeidsovereenkomst er is, vervelt de medewerker in een bedreigde diersoort die beter beschermd is dan een Chinese panda. Anderzijds zijn we kampioen in het overdragen van de kerntaken van een overheid (innen van belastingen, onderwijs, gezondheidszorg en justitie/politie) aan de privésector. Ook tijdens deze pandemie is dat weer pijnlijk duidelijk geworden. Het gaat dan om kerntaken van de overheid die ondernemers stilzwijgend maar verplicht moeten overnemen, bovenop hun bedrijfsvoering. Denk maar aan de bedrijfsvoorheffing, de verplichte opleidingen en de controle op de betaling van RSZ-bijdragen van onderaannemers om er maar enkele te noemen. En nu krijgt de private sector ook nog politionele taken op zijn bord: het controleren van het Covid Safe Ticket in de horeca, fitness en op evenementen.

Als arbeidspsycholoog stel ik me hier vragen bij. Wat doet het met een mens als hij niet enkel meer moet ondernemen maar ook overheidstaken moet uitoefenen? Politionele dan nog wel. Het spanningsveld tussen zijn broodwinning en de volksgezondheid wordt hier stevig op de spits gedreven. Wat doet het met een mens als hij niet enkel zijn persoonsgegevens te grabbel moet gooien aan een wildvreemde maar ook zijn gezondheidstoestand om op restaurant te kunnen gaan? Wat doet het met een mens als hij plots niet meer op restaurant kan gaan omwille van een nog steeds niet verplichte vaccinatie? De overheid wil of kan de vaccinatie niet verplichten. Maar ze verplicht de private sector wel om zichzelf inkomsten te ontzeggen als een potentiële klant niet gevaccineerd is.

Het enige wat burgers in deze situatie nog mogen doen, is werken, stemmen en hun mond houden. We kunnen hier allemaal in meegaan, maar als we het als werknemer niet moeten tolereren om gecontroleerd te worden op onze vaccinatie, en het warme middenveld vindt dit oké, waarom vindt datzelfde middenveld de controle dan wel oké voor burgers en werkgevers?

Het behoort tot de kerntaken van de overheid om een samenlevingskader te creëren. In dit kader zijn een aantal taken strikt voorbehouden voor de overheid en daar is de politieopdracht één van. Het behoort de ondernemer dus niet toe om deze taak over te nemen. Vroeger niet, nu niet en in de toekomst niet.

Katrien Houtmeyers, federaal parlementslid N-VA

Het zijn me de tijden wel voor de Vlaamse ondernemers. Eerst kregen ze een wereldwijde pandemie over zich heen. En die lijkt maar niet te willen stoppen, zelfs nu de Vlaamse bevolking voor 80 procent gevaccineerd is. Daarnaast worden ze geconfronteerd met gigantische transport- en energieprijzen om hun goederen in Vlaanderen te krijgen of om ze te kunnen produceren. En alsof dat nog niet genoeg is, worden ze nu ook nog eens opgeroepen - vanop de gebruikelijke ivoren torens - om meer inclusief, divers en zeker groener te gaan werken.Nu is het opnieuw prijs met het Covid Safe Ticket. Minister van Economie en Werk Pierre-Yves Dermagne (PS) was duidelijk in het parlement: de werkgever mag zijn medewerker niet vragen of hij gevaccineerd is. Dit is een inbreuk op de GDPR, het verbod op het stellen van medische vragen, en het kan een aanleiding zijn tot discriminatie. De minister vraagt wel aan de horeca om extra personeel aan te werven om te controleren of werkgevers die met hun echtgenote komen eten, gevaccineerd zijn. Hoe kunnen we nu weten of de medewerker/controleur in casu gevaccineerd is? We kunnen dus enkel hopen dat de sollicitaties in het restaurant plaatsvinden bij een lichte lunch. Of mogen we sollicitanten ook niet controleren? Solliciteren gaat immers boven eten. De vraag stellen is ze beantwoorden.Enerzijds zijn we in ons land kampioen in het wantrouwen van werkgevers in de verhouding tot hun werknemers. De wetgeving lijkt soms wel geschreven alsof elke er één is zoals we die kennen uit de tijd van Charles Woeste en priester Daens. En eens de arbeidsovereenkomst er is, vervelt de medewerker in een bedreigde diersoort die beter beschermd is dan een Chinese panda. Anderzijds zijn we kampioen in het overdragen van de kerntaken van een overheid (innen van belastingen, onderwijs, gezondheidszorg en justitie/politie) aan de privésector. Ook tijdens deze pandemie is dat weer pijnlijk duidelijk geworden. Het gaat dan om kerntaken van de overheid die ondernemers stilzwijgend maar verplicht moeten overnemen, bovenop hun bedrijfsvoering. Denk maar aan de bedrijfsvoorheffing, de verplichte opleidingen en de controle op de betaling van RSZ-bijdragen van onderaannemers om er maar enkele te noemen. En nu krijgt de private sector ook nog politionele taken op zijn bord: het controleren van het Covid Safe Ticket in de horeca, fitness en op evenementen.Als arbeidspsycholoog stel ik me hier vragen bij. Wat doet het met een mens als hij niet enkel meer moet ondernemen maar ook overheidstaken moet uitoefenen? Politionele dan nog wel. Het spanningsveld tussen zijn broodwinning en de volksgezondheid wordt hier stevig op de spits gedreven. Wat doet het met een mens als hij niet enkel zijn persoonsgegevens te grabbel moet gooien aan een wildvreemde maar ook zijn gezondheidstoestand om op restaurant te kunnen gaan? Wat doet het met een mens als hij plots niet meer op restaurant kan gaan omwille van een nog steeds niet verplichte vaccinatie? De overheid wil of kan de vaccinatie niet verplichten. Maar ze verplicht de private sector wel om zichzelf inkomsten te ontzeggen als een potentiële klant niet gevaccineerd is. Het enige wat burgers in deze situatie nog mogen doen, is werken, stemmen en hun mond houden. We kunnen hier allemaal in meegaan, maar als we het als werknemer niet moeten tolereren om gecontroleerd te worden op onze vaccinatie, en het warme middenveld vindt dit oké, waarom vindt datzelfde middenveld de controle dan wel oké voor burgers en werkgevers? Het behoort tot de kerntaken van de overheid om een samenlevingskader te creëren. In dit kader zijn een aantal taken strikt voorbehouden voor de overheid en daar is de politieopdracht één van. Het behoort de ondernemer dus niet toe om deze taak over te nemen. Vroeger niet, nu niet en in de toekomst niet.Katrien Houtmeyers, federaal parlementslid N-VA