Buenos dias,
...

Buenos dias, Ik ben Elli en ik ben een deel van de Vlaamse canon. Of zou het kunnen zijn. Ik maak dingen zoals gedichten en performances, maar ook theater en prijzenwinnende poëtische avonden. Kunt u zich voorstellen hoe ik in al mijn ambitie uit de sofa viel toen ik las dat cultuurminister Jan Jambon (N-VA) volop wil inzetten op het uitdragen van de Vlaamse identiteit? De ervaring leert mij dat ik ondanks mijn Antwerpse accent, ondanks de integratiecursussen van de kleuterschool tot het begin van de universiteit, ondanks de honderden gebouwde bruggen, ondanks mijn liefde voor frieten en afkeer van politiekers, nooit zal kunnen voldoen aan wat men 'Vlaams' noemt. Nooit. Statistisch gezien is het pas mijn kleinkind dat zich 100 procent Belg mag noemen. Maar u en ik weten: zolang we het kunnen zien, ben je niet van hier. Tenzij je de wereld verovert met je talent, zoals Sidi Larbi Cherkaoui of Stromae of de grote meerderheid van de Rode Duivels. Dat zijn best hoge standaarden, waar je spontaan een artistieke slappe van krijgt. Ondertussen bestaan onze steden voornamelijk uit minderheden. En ze maken muziek, meneer. Ze kunnen schrijven, mevrouw. De kunst die ze maken is een kleurrijke reflectie van de Vlaamse lucht. En ook al willen sommige mensen graag geloven dat Vlaamse kunst alleen door übermenschachtige kunstenaars wordt geproduceerd: ik kan u verzekeren dat niets minder waar is. De Vlaamse kunst van vandaag wordt geproduceerd door jong en oud, met gebroken en gelijmde zielen, verhard door de afwijzing want we vinden ze te luid, te bruin, te queer, te zwart, te jong, te radicaal, te moeilijk. Maar zij zijn het die de vergrijsde theaters laten opleven met vers bloed. Zij brengen de beats, de moves, de esthetiek waar we zo van houden. Hun penseelstreken zijn even scherp als hun ogen lief. En ik zweer het u: een avond in het bijzijn van deze nieuwe generatie makers is alsof je de hoop op een betere wereld nooit hebt opgegeven. En ook al hebben we een regering die expliciet kiest voor een niet-representatief kunstenbeleid, deze mensen zijn nog lang niet klaar met maken. Zowel het maken van kunst, als het kapotmaken van veel te krappe hokjes. En voor je het weet, worden ook zij incontournable in de Vlaamse canon. Het is dan ook een eer om wekelijks mijn en hun verhaal met u te delen.