Er stond slechts één programma op Disney+ dat ik wilde zien, maar wel eentje dat ik héél erg graag wilde zien. De nieuwe streamingdienst zond aan het begin van de zomer in de Verenigde Staten voor het eerst Hamilton uit, en die show is sinds vorige week ook in Vlaanderen te bekijken. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er jaren naar uit heb gekeken om de musical van Lin-Manuel Miranda te zien. Miranda vertelt daarin de ontstaansgeschiedenis van de Verenigde Staten doorheen het leven van Alexander Hamilton, de eerste min...

Er stond slechts één programma op Disney+ dat ik wilde zien, maar wel eentje dat ik héél erg graag wilde zien. De nieuwe streamingdienst zond aan het begin van de zomer in de Verenigde Staten voor het eerst Hamilton uit, en die show is sinds vorige week ook in Vlaanderen te bekijken. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er jaren naar uit heb gekeken om de musical van Lin-Manuel Miranda te zien. Miranda vertelt daarin de ontstaansgeschiedenis van de Verenigde Staten doorheen het leven van Alexander Hamilton, de eerste minister van Financiën en een van de founding fathers. De première was al in 2015 in New York. Nu wordt er wel vaker een musical of voorstelling overladen met prijzen en lovende kritieken, maar Hamilton maakte mee wat maar één keer in een generatie met een show gebeurt. Ondanks - of misschien net dankzij - de wat zonderlinge onderwerpkeuze was en is Hamilton een ongelooflijke hit onder toeschouwers én critici. De Obama's zijn nog de grootste fans van het verhaal, dat in de grond natuurlijk een les in burgerschap is. De cast is bovendien superdivers. De muziek, die Miranda ook zelf schreef, is geweldig. Ik kon de helft van de nummers al meezingen toen ik vorige week op Disney+ eindelijk de hele voorstelling zag. Het was de eerste theaterregistratie die ik dit jaar zag, en ik geloof dat het meteen ook de laatste zal zijn. Het voelt alsof je naar videobeelden zit te kijken van een feest waarop je niet eens uitgenodigd was. Hamilton ziet er fantastisch uit (hoewel - gelukkig maar - lang niet zo spectaculair als de musicals van Gert Verhulst), maar dan vooral voor de toeschouwers in de zaal. Voor televisiekijkers valt het helemaal plat. Nog nooit eerder besefte ik zo goed wat de magie van een theaterzaal is - iets wat ik altijd een cliché heb gevonden. Tot de magie niet meer werkt, dus. Deze zomer las ik ook The Inheritance, een eveneens met lof overladen theatervoorstelling, van Matthew Lopez. Het is geen musical, wel een eigentijdse versie van Angels in America, over de verhouding tussen verschillende generaties van homo's. Het duurt net als Angels ook ongeveer acht uur. De tekst, die in paperback verscheen, is een van de beste boeken die ik dit jaar al heb gelezen. De dialogen zijn soms zo geestig, scherp en snel dat het niet moeilijk is om je voor te stellen dat ze een hele theaterzaal wild maken. Dat kan ik er tijdens het lezen van een boek ook gewoon zelf bij verzinnen. De magie van het lezen, als het ware. Niettemin: een Nederlandstalige bewerking van The Inheritance is zeer welkom.